Young-Hae Chang Heavy Industries: ο καλπασμός του Υπερκειμένου

Η Κυόκο προτείνει:                                 

http://www.yhchang.com/

“Ποιητικές, ειρωνικές, ευφάνταστες αφηγήσεις και ιστορίες παρουσιασμένες ως κινούμενο, μέσω ψηφιακών τεχνικών Flash, κείμενο με μουσική τζαζ ή ηλεκτρονικούς ήχους κινούνται μεταξύ ποίησης και πρόζας, καταργούν τα όρια ανάμεσα στη θέαση και στην ανάγνωση, διατέμνουν την τέχνη, λογοτεχνία και κινηματογράφο, “υψηλή” και “χαμηλή” κουλτούρα.”

“Το έργο τωνΥΗCΗI µπορεί να φαίνεται απλό µε την πρώτη µατιά αλλά, έπειτα από περαιτέρω και επαναλαµβανόµενη θέαση, το έργο αποκαλύπτει τα διαστρωµατωµένα βάθη και τις προε­κτάσεις του. Πράγµατι, η τέχνη των YHCHI ενθαρρύνει την επανεξέταση των όρων και των εννοιών που χρησιµοποιούµε για να ορίσουµε τις εµπειρίες µας µε την τέχνη. Τα έργα τους που «Flash-άρουν» θολώνουν τη γραµµή ανάµεσα στην ανάγνωση και τη θέαση (και αυτός είναι ο λόγος που εναλλάσσω τις συγκεκριµένες λέξεις σ’ αυτό το κείµενο), και περιπλέκουν κατηγο­ρίες όπως η λογοτεχνία, ο κινηµατογράφος και η τέχνη. Το έργο των YHCHI αψηφά την έντα­ξη σε κατηγορίες όπως υψηλή ή χαµηλή, µοντέρνα ή µεταµοντέρνα τέχνη· και, όταν διαβάζεται ως λογοτεχνία, προκαλεί τις διακρίσεις ανάµεσα στην πρόζα και την ποίηση, επειδή το κείµενο των YHCHI που «αναβοσβήνει» είναι, τόσο αφηγηµατικό όσο και τονισµένο, ρυθµικό µέτρο. Επι­προσθέτως, το γεγονός ότι οι YHCHI είναι µία σύµπραξη ανάµεσα σε δύο ιδιώτες αψηφά τις συνήθεις παραδοχές ότι ένας καλλιτέχνης ή συγγραφέας είναι ένα ιδιοφυές άτοµο που εκφρά­ζεται στην αποµόνωση και, αντίθετα, προωθεί τη συνειδητοποίηση της συνεργατικής πλευράς της καλλιτεχνικής δηµιουργίας. Επιπλέον, το γεγονός ότι το ντουέτο των YHCHI αποτελείται από µία Κορεάτισσα και έναν Αµερικανό διαταράσσει τις κατηγοριοποιήσεις που βασίζονται στην εθνικότητα· πρόκειται για κορεάτικη τέχνη, για αµερικανική λογοτεχνία ή για κάτι εντελώς διαφορετικό; Το έργο τωνΥΗCΗI διασκελίζει και περιπλέκει τέτοιες διακρίσεις, ενθαρρύνοντας το στοχασµό ως προς την κατάσταση της σύγχρονης τέχνης και τα µέσα µε τα οποία εφαρ­µόζουµε στην πράξη αυτούς τους στοχασµούς. “

Άννα Καφέτση, Διευθύντρια ΕΜΣΤ

(αποσπάσματα  από τον κατάλογο και το συνοδευτικό υλικό της έκθεσης των YHCHI στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακη 1 Μάρτη).

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη της Τζέσικα Πρέσμαν, ερευνήτριας διαδικτυακής λογοτεχνίας του Γέιλ, σχετικά με το “ρεύμα” της ψηφιακής λογοτεχνίας, κι εδώ μια συνόμιλία της Άννας Καφέτση με τους YHCHIC.

Παυλίνα Μάρβιν, Στοχαμός

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω
στης βασιλίσσης σοφίας
τον οικείο παραλογισμό,
πρωτίστως ταυτιζόμενη
και μη
με τον αλαφιασμένο περαστικό,
με του κυκλοφοριακού αδιεξόδου
τη νοσηρή αταραξία,
τις λακούβες του δρόμου
και κάτι, που από το βασιλικό το πάρκο
μάλλον μυρίζει υγρασία,

δευτερευόντως όμως
με διαλύει,
το πώς σπάζουν του χάους το αξεπέραστο στυλ
με μια προσθήκη αστεία,
που άλλη δεν είναι

Νικός Βιολάρης, Δύο ποιήματα

Μην ανατείλεις ημέρα μου μην.
Άσε το σώμα σου ήμερο
εντός η εκτός της νύχτας
να κοιμάται.

Μην ανατείλεις ημέρα μου μην.
Ας εντρυφήσει τώρα η δύση
στου χάους την επισκευή.

 

Ο κακός ξυλοκόπος
έρχεται στον ύπνο
κόβει απ’τ’όνειρο
τα τρία δέντρα
κι έπειτα φεύγει
γι’άλλο δάσος

Ο καλός ξυλοκόπος
έρχεται στον ύπνο
κόβει απ’τ’όνειρο
τα τρία δέντρα
κι έπειτα κλαίγοντας
φυτεύει
μέσα στο χώμα
το σώμα του.

 

Προδιαλογιστικός Παραμεταμοντερνισμός 1

 

Ο Αθάν εγκαινιάζει μία από τις υποκατηγορίες με απαγγελίες που θα φιλοξενούνται στο μπλογκ.

Πατήστε-κατεβάστε-ακούστε:

Νίκος Καρούζος – Για την  αθλιότητα της φιλοσοφίας

Ηλίας Λάγιος - Βοημός

Ράνια, Don’t you know my name?

 

Don’t you know my name?

I’ m so different yet I look the same

I feel happy when I cry

I’ m not brave neither shy

I’ m just anxious to live my fate

Come, don’t hesitate

Take a closer look on my face

In my private space

there isn’t any hindrance

Can’t you see the difference?

The truth blooms behind lies

There is fire in my eyes

Even when they carry tears

Ασιμάρβιν (Παρ’όλ’αυτά αρέσει, η βιδωμένη σχέση…)

Παυλίνα Μάρβιν-Το σκίσμα

Να σχετιστούμε είπαμε
κι αλληλοσφαχτήκαμε.
Τέτοιο διεστραμμένο χάσμα,
δεν ξανάζησα με πλάσμα.
Εγώ χτυπιέμαι-ωχ κι αμάν-
το βράδυ πνίγομαι στα “αν”
κι εσύ κοιμάσαι πια στο βαν.
Μ’έχεις βράσει, σ’έχω σκάσει
κι έγινε η σχέση σχάση.
(Όμως, παρά το ζόρι το πολύ
τόσο που συλλογίστηκα τον τελειωμό
παρ’ότι μπήκα κουρεμένη στο δεσμό
βγήκα μ’ολόμαυρο μακρύ μαλλί.)

Νικόλας Άσιμος-Πουτσομουνοσονάτα, Αμανές μουνακόπουτσα

Θλιβερής μνημoκληρονομιάς των ερώτων μας ο μαμωνάς.
Αναπαραγωγής της ψευτιάς.  Ξεχασμένη η αλήθεια για μας.
Το ξέρω σας αρέσει η βιδωμένη σχέση
Ο εαυτός σου φρίκη στον άλλον να ανήκει.

1.  Φαλλοκράτης δεν ήμουνα ‘γω.
κι ας μου μίλαγες πάντα γι’ αυτό.
Φεμινίστρια ήσουνα συ
επαναστατημένη γυνή.

Αλέξανδρος Κορδάς, Τερατωδία

 

Χώθηκα στον πρόσθιο λοβό σου κι είδα ένα λιβάδι ολάνθιστο.
Καθόσουν και περίμενες τον πρίγκιπα, κάτω απ’ τον ίσκιο της συκής.
Τον ψηλό, ξανθό σου πρίγκιπα που ήξερες πως ήταν ο μόνος ικανός να σε
αγαπήσει.
Κοιμήθηκες!
Όταν ξύπνησες ήταν εκεί, πανέμορφος όπως τον περίμενες.
Σε σήκωσε και σ’ ανέβασε στο λευκό της ηθικής του ιππόγριπα
Και άνοιξε ο ουρανός,
και καλπάσατε σε βασίλεια νεφέλης,
και εγώ σας είδα κι έκλαψα,
για την τυφλή που σας έζωσε γαλήνη.
Μπήκα στην κρυφή του θαλάμου σου την κάμαρη για να σε δω!
Ο πρίγκιπάς σου σε φύλαγε – έφυγα!
Σας είδα ξανά στον κήπο να κατεβαίνετε την γέφυρα,
τον προμήκη μυελό!
Τότε ήταν λοιπόν που ο σύζυγος σου έγινε τέρας!
Δες τι φρίκη!
Μια στήλη λευκή μέχρι πάνω, μέχρι το φεγγάρι!
Ούρλιαξες, ούρλιαξε καθώς τον έβλεπε,
καθώς έβλεπε το αποτρόπαιο αυτό κτήνος.
Το λουσμένο στους καπνούς και το αίμα.
Με τα άπειρα μικρά του πλοκάμια να της/ σου τυλίγουν το κορμί.
Ήταν ο άντρας σου που διάλεξες,
που τον διάλεξες εσύ, για να τον κανείς τέρας.
Μου φώναξες να έρθω.
Ήρθα!
Σου έδωσα να καταλάβεις με λόγια απλά
Τέρας δεν υπήρχε κι αυτό ήταν σαφές.
Έφυγες, με μίσησες, έτρεξες να σωθείς.

Η αιτία του θανάτου σου άγνωστη,
μα εγώ ξέρω!
Ζωή!

Γιάννης Βαρβέρης: «Ένας Άνθρωπος Μόνος» στο Μέγαρο Μουσικής

Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές

Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ

Να πάει διακοπές.

-Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα

έχω μπροστά μου μια θάλασσα

σκέφτηκε αμέσως.

Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη

αφού είναι ίδια

όλ’ η θάλασσα.

Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ

διότι δεν είμαι ψάρι.

-Βουνό λοιπόν

αναφώνησε ο κύριος Φογκ

και γύρισε

από την άλλη μεριά

την πολυθρόνα του.

Στο πλαίσιο του κύκλου «Ποιητική Γενιά του 1970» την Τετάρτη στις 11 Φεβρουαρίου παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής το ποιητικό έργο του Γιάννη Βαρβέρη. Ο ποιητής επέλεξε να αυτοσυστηθεί, αφενός, μέσα από αναγνώσεις ποιημάτων και, αφετέρου,από μια σειρά εξομολογήσεων για τη σχέση του με την ποίηση.

Τίγρεων το ανάγνωσμα

[...]Μέχρι να μιλήσει η τίγρη
Θα ακούμε τις αφηγήσεις του κυνηγού
Μέχρι να βρούμε τη φωνή να τραγουδήσουμε
Θα ακούμε το τερέτισμα των ξυπνητηριών[...]

 

[...]περνώ απ’τα μάτια σου σαν από κρήνη,
μέσα τους πίνουν όνειρο οι τίγρεις,
καίγεται το κολύβρι στη φωτιά τους,
περνώ απ’την όψη σου σαν σε σελήνη [...]

[...]τίγρη φωτόχρωμη, σταχτί ελάφι
βαθιά μες στα περίχωρα της νύχτας[...]

(Οι πρώτοι τέσσερις στίχοι του Γιαζρά, από την Προειδοποίηση.
Οι υπόλοιποι έξι από την Ηλιόπετρα του Οκτάβιο Πάζ σε μετάφραση Κώστα Κουτσουρέλη.
Πόστ πρό(σ)κληση για συνεισφορά περισσότερων τίγρειων στίχων με αφορμή μια προσωπική εμμονή: την τίγρη που περιμένουμε να μιλήσει.Υπόσχομαι πως δε θα υπάρξουν περαιτέρω παρεκτροπές με άλογα,πουλιά και λοιπά ζώα)

Παυλίνα Μάρβιν, Το αίτημα του βρέφους

Τα καλοκαιρινά μας βιβλία
να είναι πάντοτε ματωμένα
απο δεκάδες παχουλά
πτώματα κουνουπιών
διότι τα διαβάζουμε
τα απογεύματα στη βεράντα
και γιατί, παραμερίζοντας
τις αρχικές σου προθέσεις
αρκείσαι τελικά
σ’αυτές τις δολοφονίες του αέρα

Τσάρλς Μπουκόφσκι, Η μεγάλη απόδραση

«Άκου» μου λέει
«έχεις δει ποτέ καβούρια σε κουβά;»
«Όχι» του λέω.
«Λοιπόν, άκου τί γίνεται.
Που και που κανα καβούρι
ανεβαίνει πάνω στ’άλλα
κι αρχίζει να σκαρφαλώνει
προς το χείλος του κουβά
και τότε
πάνω που είναι έτοιμο ν’αποδράσει
ένα άλλο καβούρι τ’αρπάζει
και το τραβάει προς τα κάτω.»
«έτσι, ε;» λέω.
«’ετσι» απαντάει.
«έτσι ακριβώς είναι κι αυτή η δουλειά.
κανένας δε θέλει να ξεφύγει ο διπλανός του
απο δω πέρα,
έτσι είναι τα πράγματα στις ταχυδρομικές υπηρεσίες».
«Σε πιστεύω» τον διαβεβαιώνω.
Εκείνη τη στιγμή
πλησιάζει ο προιστάμενος και λέει
«εσείς οι δύο μιλούσατε,
δεν επιτρέπεται να μιλάτε
στη διάρκεια της δουλειάς.»
Εργαζόμουν εκεί
εντεκάμισι χρόνια.
Σηκώθηκα απ’το σκαμνί μου
και του όρμησα
σαν το καβούρι
που σκαρφαλώνει στο χείλος του κουβά.
Ετσι, βγήκα απο κει μέσα.
Βεβαια
κανείς άλλος δε μ’ακολούθησε.
Κι ύστερα απ’αυτό
όποτε έτρωγα καβουροδαγκάνες
σκεφτόμουν εκείνο το μέρος.
Πρέπει να το σκέφτηκα 5-6 φορές
πριν το ρίξω στους αστακούς.

Aisle 16 στο bios

Εξαίσια λογιώτατοι, λογιώτατα εξαίσιοι, δεινοί ριμοδότες και ταλαντούχοι περφόμερς οι κύριοι Joel Stickley, Ross Sutherland, Chris Hicks και Luke Wright απέδειξαν στην εμφάνιση τους στην Αθήνα ότι μια ποιητική βραδιά μπορεί να απέχει μακράν από τις αποστειρωμένες, μακρόσυρτες, κατ’επίφασιν ενδεείς, ολότελα αποκομμένες από την καθημερινότητα και εν τέλει βαρετές απαγγελίες ποιημάτων που συνηθίζονται εν Ελλάδι.
Στην παράσταση τους πρωταγωνιστούσε ο λόγος καλοκουρδισμένος, ρυθμικός, παλλόμενος με αρκετές αιχμές και μπόλικο χιούμορ που κράτησε το κοινό σε εγρήγορση. Τα θέματά τους ποικίλα: σιωπηλοί πυλώνες ηλεκτρικού, αυτιστικοί συμμαθητές από το σχολείο, οι μεγαλόσχημες κοινοτοπίες που ξεστομίζουν οι ερωτευμένοι, τραυματικές εμπειρίες με νταλικιέρηδες στα ρέστοραν των αυτοκινητοδρόμων, οι σύγχρονές μητέρες, η δουλειά του ποιητή που ποτέ δεν τελειώνει, μια συνωμοσία αγάπης, τα superfoods, τρείς ωδές για τον πάκμαν, τα επεισοδιακά εγκαίνια του Ikea σε υποβαθμισμένη γειτονιά του Λονδίνου το 2005 καθώς και ένας διάλογος Φρόυντ-Γιούνγκ εν είδει ραπ μονομαχίας.
Παραθέτω ενδεικτικά βίντεο, αποσπάσματα και συνδέσμους με αυτά που ξεχώρισα:

————————————————————————————————————————Ross Sutherland

…”our love gave Thomas Pynchon the shits”,

“our love gave Alister Crowley visions”…  :

“no discontentment can exist

without a star to wish upon”

(Επίσης του Ρος Σάδερλαντ, από το “the three stigmata of pacman” όπου ο  ποιητής ταυτίζεται με τον πάκμαν, με τον οποίο έχουν την ίδια ηλικία,  πιστεύοντας πως τα video games αποτελλούν προέκταση της λογότεχνίας. Συστήνεται ανεπιφύλακτα και μπορείτε να το ακούσετε στο my space του ρος.)

Ράνια, Γυναίκα και πάω

 

πρωί ξεκινώ στην πόλη κρυφτό

με μάσκες σωρό μες την τσάντα

σιωπές κουβαλώ χαμόγελο faux

και δάκρυ πλεχτό στην τιράντα

το βράδυ γυρνώ αλήθειες μετρώ

συν πέντε μας κάνουν τριάντα

 

τις γόβες φοράω γυναίκα και πάω

σ’ εμπόλεμη ζώνη να κάνω καριέρα

κι αν ρυτίδες μαζεύω τη μέρα

το βράδυ γυρίζω στο σπίτι παιδί

 

πρωί οντισιόν σε μάτια τυφλών

μια κούκλα καρμπόν θα ‘μαι πάντα     

το χθες, το παρόν στα χείλη κραγιόν

         παζάρι στιγμών με λεζάντα

                                                              το βράδυ γυρνώ κορίτσι μικρό

                                                               και παίζω κουτσό στη βεράντα

 

Παυλίνα Μάρβιν, Ερωτικά υγρά

Δάκρυα και σάλια
ο καλός μου
Ούρα και εμέσματα
ο εκλεκτός μου
Κόπρανα και αίματα
ο ποθητός μου
Μύξες, τσίμπλες, σπέρματα
ο λατρευτός μου

Σαν ολουνού του κόσμου-

όμως αυτός, δικός μου.

Ezra Pound, Commission

Go, my songs, to the lonely and the unsatisfied,
Go also to the nerve wracked, go to the enslaved by convention,
Bear to them my contempt for their oppressors.
Go as a great wave of cool water,
Bear my contempt of oppressors.

Speak against unconscious oppression,
Speak against the tyranny of the unimaginative,
Speak against bonds.
Go to the bourgeoise who is dying of her ennuis,
Go to the women in suburbs.
Go to the hideously wedded,
Go to them whose failure is concealed,
Go to the unluckily mated,
Go to the bought wife,
Go to the woman entailed.

Go to those who have delicate lust,
Go to those whose delicate desires are thwarted,
Go like a blight upon the dullness of the world,
Go with your edge against this,
Strengthen the subtle cords,
Bring confidence upon the algae and the tentacles of the soul.

Go in a friendly manner,
Go with an open speech.
Be eager to find new evils and new good,
Be against all forms of oppression.
Go to those who are thickened with middle age,
To those who have lost their interest.
Go to the adolescent who are smothered in family-
Oh how hideous it is
To see three generations of one house gathered together!
It is like an old tree with shoots,
And with some branches rotted and falling.

Go out and defy opinion,
Go against this vegetable bondage of the blood.
Be against all sorts of mortmain.

Κι εδώ το ακούτε στα ελληνικά από το Θάνο Σαμαρά (απόσπασμα από ντοκυμαντέρ του Σύλλα Τζουμέρκα για τον Πάουντ)

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Το βλέμμα του σκύλου

..(..)..Κάπου αλλού, γράφοντας κάτι για την μοναξιά, αποτυπώνει ο Καρυωτάκης την τρέχουσα σκηνή της μοναξιάς του, –τα χέρια μου όπως δένω κι όπως θλίβομαι, με βλέπει αντίκρυ ο σκύλος και σωπαίνει-.Τον φαντάζομαι το λοιπόν να κοιτάζει τον σκύλο που τον κοιτάζει, να κοιτάζονται, ο καθένας με την δική του ατζέντα, δύο όμορφα θλιμμένα πρόσωπα, το ένα τουλάχιστον ομολογουμένως, το άλλο θα το περιέγραφα τοιουτοτρόπως, πλην ο σκύλος σιωπά ως συνήθως και τα υγρά θλιμμένα του βλέμματα πάντα καταχρηστικά ερμηνεύονται ερήμην. Θυμάμαι το υγρό θλιμμένο βλέμμα του dog που κοίταζε τον ghost dog στην ταινία του Τζάρμους. Κοίταζε επίμονα ο σκύλος τον μοναχικό τύπο στο παγκάκι να τρώει παγωτό χωνάκι και γύρισε και τον κοίταξε και αυτός και στερέωσαν τα βλέμματα, -κλείδωσαν- την eye contact, και αναγνώριζαν ο ένας στον άλλο ότι είναι τύπος που του αρέσει η μοναξιά και η σιωπή και ο σκύλος είχε σκοπό να το τραβήξει το πράγμα έτσι, ώσπου ο άλλος ένιωσε κάπως αμήχανα και του είπε απαλά, -φύγε-, κι αυτός με τις ήσυχες, δοκιμασμένες και μελετημένες κινήσεις του μοναχικού σκύλου με προσωπικότητα και στυλ, σηκώθηκε κι έφυγε. Και σε μια άλλη σκηνή παρακάτω, περπατώντας αθόρυβα και μουλωχτά μέσα στις σκιές ο ghost dog, είδε κάπου ξανά τον σκύλο στο μισισκόταδο να τον κοιτάζει σιωπηλά, εμφανίστηκε σαν ghost ο dog στον ghost dog, ο ένας όνομα και πράμα, ο άλλος από σπόντα, παρατσούκλι. Ο σκύλος τον αναγνώριζε ως δικό του και του το έδειχνε με τον κοινό τους κώδικα, του σιωπηλού μοναχικού τύπου που δεν τραβούσε τα βλέμματα, δεν τα χρειαζόταν, ενώ ο ποητής δεν μοιάζει να το βλέπει έτσι το πράγμα, θα τα ήθελε τα ελλείποντα βλέμματα, και το μόνο διαθέσιμο βλέμμα, αυτό του σκύλου, του θυμίζει εντονότερα αυτή του την έλλειψη..(…)..