Τρία Λιμερίκια

A guy with a girl in a Fiat
Asked ‘where on earth is my key at?’
———-When he started to seek
———-She let out a shriek
‘That’s not where it’s likely to be at!’

Ένας τύπος σ’ ένα Φίατ με μια μικρή
Τη ρώτησε «πού στο καλό είναι το κλειδί;»
———-Όταν άρχισε να το αναζητά
———-Εκείνη ευθύς έβγαλε στριγγλιά
«Πιθανότατα, δεν θα το βρείτε εκεί»

There was a young man from Australia
Who painted his ass like a dahlia
———-The colour was fine
———-Likewise the design
The aroma – ah, that was a failia

Ήταν ένας νέος από την Αυστραλία
Που ’βαψε τον κώλο του σαν να ’ταν ορτανσία
———-Το χρώμα ήταν μια χαρά
———-και το σχήμα της πολύ μπροστά
Το άρωμα όμως, άστα, μια αποτυχία

Παυλίνα Μάρβιν, Αντίμετρα

Στάθηκα για λίγο ευτυχισμένη
στο σπίτι των ζαχαρωτών
όταν ανάμεσα σε ονειρεμένη λεμονόπιτα
και ιπτάμενο τσουρέκι
συνάντησε το βλέμμα μου
το γερασμένο στόμα της ζαχαροπλάστριας
την αποτύπωση του μόχθου της
σ’ αυτό το στραβωμένο μισοφέγγαρο
με τις οροσειρές από ρυτίδες.
Δεν ήταν πως φοβήθηκα το παραμύθι –
μήπως θελήσει, τάχα, να με βράσει ζωντανή
στο βρωμερό καζάνι με την καραμέλα–
αθέλητα όμως συναισθάνθηκα
την μακροχρόνια κακοπληρωμένη της φλεβίτιδα
κι εκείνη την τρομαχτική αποστροφή της
για τα χαζοχαρούμενα γλυκά της πόζας.
Απρόσμενα, εισχώρησα στην άχαρη κουζίνα
των βλεφάρων της, και τό βαλα στα πόδια.
Έτσι, με άδεια χέρια ήρθα στη γιορτή σου
και μάλιστα μου φάνηκε
πως με λοξοκοιτούσε, μόνο εμένα
η τούρτα σου με τα κεράκια απ’το τραπέζι
μήπως το καταλάβω
πόσο καλά κρύβει στο παντεσπάνι
μικρά σκουπίδια
και εκδικητικά φτυσίματα στη σαντιγύ –
ύπουλο χτύπημα, λες, τρομοκρατικό
που επιμελείται το προσωπικό
για τους ανυποψίαστους και αγενείς πελάτες
γειτονικών μας ζαχαροπλαστείων.

Τα τελευταία των τελευταίων Τεφλόν #3

θα διανεμηθούν από Σεπτέμβρη. Μέχρι τότε, όποια ψάχνει Τεφλόν στην Αθήνα, μπορεί να περάσει από τον Ναυτίλο ή την Πολιτεία τις επόμενες μέρες. Όποια το ψάχνει και δεν το βρίσκει ας επικοινωνήσει με το περιοδικό (teflon08@gmail.com). Όσο για τις εκτός Αθηνών, από τις επόμενες μέρες μπορούν να το αναζητήσουν και στο Ηράκλειο και στην Κέρκυρα.

Νικόλας Ευαντινός, Φιλοδοξίες

Μια στάλα αστραπόβροντο
που κάνει ανεμοδείκτες τις πινακίδες
του κόσμου.

Ένας ήλιος που δεν δύει
παρά μόνο για να σημάνει
την επόμενη μέρα.

Μια θεωρία που αφήνει χώρο για το ενδεχόμενο
του σάλτου ενός πάνθηρα μέσα στις εξισώσεις της.

Ένας βράχος που βούλιαξε
από το τελευταίο βήμα του αυτόχειρα
και έγινε Άρειος Πάγος.

Ένας χαλκάς από την μύτη μιας αρκούδας
που αμνήστευσε όλα τα παιχνίδια στους αιώνες.

Αυτά ναι….
Θα μπορούσαν να είναι  έντιμες φιλοδοξίες.

Παύλος Αβούρης, Άνοιξη ’97

Γητεύτηκα απ’ την ομορφιά του δαίμονα χελιδονιού
στα χείλη στάχυ το σταφύλι το φιλί του αηδονιού
στα μέσα κι έξω του ουρανού
μέθυσα νούφαρα του νου
του φωτεινού αειδονιού γέρου και νιου.
Μυροβολούν επτά αστραπές και ξαναπές
ό,τι κι αν θες και θες με θες
γρήγορα σήμερα εμπρός μου.

[ο δαίμων του τυπογραφείου απέτρεψε το αηδόνι του πέμπτου στίχου να δονείται για πάντα, εδώ αποκατεστημένο]

Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Επιλεγμένα

ΝΕΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΝ

Θα βάλω
σε γενναία τάξη
τη ζωή μου
Θ’ αρχίσω
απ’ τα κόκκινα συρτάρια
Όπου φυλάσσονται
έτη επτά
αγέρωχης υποταγής
σ’ ένα ανύπαρκτο
όνειρο
Έπειτα θα προεκταθώ στο μαύρο
ύφασμα που με καλύπτει
για να το χρωματίσω
βυσσινί
ή μπλε
Η κάθε ενδιάμεση ενέργεια
φυσαλίδα
στο άπειρο
Κι όποια φαιδρή ενθύμηση
η διολίσθησή μου
στο παράλογο

Κωνσταντίνος Τέλιος, Πέντε ποιήματα

Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΕΙ

Κανονικά δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται
τα βράδια η είσοδος στην αγορά όχι
δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν πράγματα
που δεν επινοούνται από κανέναν

μια γάτα ενδέχεται να κυνηγάει
το βγαλμένο μάτι ενός προβάτου
ένα ποντίκι να αγωνίζεται ενάντια
σε ένα χέλι που αρνείται να πεθάνει
μια γυναίκα να ηδονίζεται χτυπώντας
τα τακούνια της με νόημα στο φόβο

Κανονικά δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται
τα βράδια η είσοδος στην αγορά όχι
γιατί δεν είναι βέβαια μόνον αυτά
υπάρχουνε πολύ πολύ χειρότερα

Και το χειρότερο απ’ όλα είναι αυτός
αυτός που μόνος του πάει και κρεμιέται
από τα τσιγκέλια ή πάει με ευλάβεια
και βάζει το κεφάλι του στον πάγκο
του χασάπη ή κρύβεται ανάμεσα στα σφάγια
ο νους του πάει σκέπτεται τις αγελάδες

Όχι αυτό δεν έπρεπε να επιτρέπεται
καλά όλα τα υπόλοιπα μα όχι αυτό
αυτό θα έπρεπε να απαγορεύεται
διά ροπάλου

30o Συμπόσιο Ποίησης, Το χθες και το αύριο της Ποίησης

Θα μπορέσει η ποίηση που θα έλθει τις στιγμές της κρίσης,
να διεκδικήσει τη συγκίνηση που προκαλεί
το τυχαίο και στιγμιαίο ενός συνθήματος,
χωρίς να χάσει τις αισθητικές της αξιώσεις;
Θα μπορέσει η ποίηση που θα έλθει
να λάμψει πιο έντονα από την πυρκαγιά ενός δέντρου;
Η απάντηση και πάλι δεν θα δοθεί από μια ομιλία,
δεν  θα δοθεί από ένα θεωρητικό έργο.
Η απάντηση θα δοθεί από ένα νέο ποίημα.

«Η σιωπή, η κρίση και το φλεγόμενο δέντρο», Θωμάς Τσαλαπάτης

Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής, σε μια περίοδο δηλ. που υποτίθεται ότι διακατέχεσαι από παντός καιρού αναζητήσεις και ανησυχίες, παρότι εγγεγραμένη στα μητρώα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, ποτέ δεν παρακολούθησα το Συμπόσιο Ποίησης, αν και γνώριζα την ύπαρξή του. Η απουσία μου αυτή δεν οφειλόταν διόλου σε ατυχείς συγκυρίες ή ανειλημμένες υποχρεώσεις, ούτε στον ενδόμυχο φόβο που μου προκαλούσε η λέξη συμπόσιο, αλλά στο γεγονός ότι η επαφή μου με την ακαδημαϊκή θεώρηση της λογοτεχνίας μού προξένησε, σχεδόν αυτόματα, ένα είδος αποστροφής για τις πανεπιστημιακού τύπου εκδηλώσεις, αποστροφή που χρόνο με το χρόνο μεγάλωνε και φάνταζε ανέκκλητη. Οπότε, πιο κατάλληλος όρος για να περιγράψω τη μη παρουσία μου στο εν λόγω γεγονός τα χρόνια εκείνα θα έλεγα ότι είναι… η αποχή. Προκατειλημμένη μεν, αποχή δε.

ΑΛΡΩ, Σχεδόν τέσσερα

-

-

Τότε που οι πράξεις, ξεριζώνουν τον αυτισμό των δρόμων

Η πολεοδομική, ξέσκεπη αυτή φυλακή, αναμετριέται
με μια άλλη διάταξη των συντεταγμένων

Τότε που της φροντίδας θα ναι τα έργα, η εργασία

Τα ψευδώνυμα εξουσίας, μαζί κι αυτήν ποδοπατούν
ομόρρυθμοι και ομόκεντροι εαυτοί

Τότε που οι ανάσες ψηλαφίζουν, έντρυφα, τα έσω, τα κορμιά

Οι κρατικές δομές, ιστορικό παράδειγμα θα ναι,
προς αποφυγή μονάχα

Ερνέστος Μπαβάς, Το δωμάτιο

(1)

Άνθρωποι εισβάλουν στο χαρτόκουτο που ζω
δε χτυπάνε, δε ρωτούν
ρούχα, φαγητά μου φέρνουν
τινάζομαι, τους διώχνω «Δεν πεινώ»
«Φύγετε φύγετε από ‘δω»

Άνθρωποι διαβάτες στους δρόμους που γυρνώ
με προσπερνάνε, με κοιτούν
ένας δυο θέλουν κάτι να μου πουν
βγάζω απ’ το στόμα μου αφρό
«Μακριά» γαβγίζω «ή ορμώ!»

Άνθρωποι, άνθρωποι, ουλές και κέρατα
φτιασίδια αρώματα ένα σωρό
λες και χρειάζομαι καινούρια τέρατα
πέρα απ’ όσα εντός μου στήσαν χορό
«Αφήστε με μόνο μου, παρακαλώ»

αφήστε με μόνο μου εδώ
τούτη την πόρτα να κοιτώ
τι να ‘χει μέσα να ρωτώ
τον εαυτό μου να ρωτώ
τι να ‘χει μέσα, μέσα ‘δω
μέσα σ’ αυτό…

…το Δωμάτιο!

Θοδωρής Ρακόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

επιφάνια

Στάθηκε λοιπόν μπροστά
με το πνευμόνι του διαμπερές
κι ένα μπουκάλι χωρίς πώμα
ή μέσα μήνυμα

με την αμηχανία του ακάλεστου
στο κατώφλι κυριακάτικα
όταν όλες οι κάβες έχουν κλείσει

«ρε Πάνο» του είπα, «από το χώμα έρχεσαι και μου μυρίζεις
σαν όταν έσκαβες χωράφια· ο ίδιος· κόπιασε».

Εκείνος δεν απάντησε- ούτε καν φαινόταν
να έχει καταλάβει· με κοίταζε αργά στο στήθος
σαν να ψάχνει τους υπότιτλους
κι έβγαζε ένα μαντήλι συνέχεια κόκκινο
σκουπίζοντας την ευφυΐα στάλα στάλα από το μέτωπο.

Δεν ήτανε γλώσσα ο Πάνος.
Δεν «τό ‘χε» που λεν οι γλωσσοπλάστες.
Σε μια μαύρη φωτογραφία ήτανε, χωμένος στο παλιό του ρούχο.

σημ: αυτό το ποίημα βγήκε με αναμμένο το αλάρμ
μόλις προσπέρασα έναν που σου έμοιαζε ρε Πάνο
ακίνητος στο αεράκι του αμπελώνα
με το πουκάμισό του καπνισμένο
λογάριαζε την αριθμητική των πουλιών.

Κατεβάστε το Τεφλόν #1 (Άνοιξη-Καλοκαίρι 2009)

εδώ