Σάκης Σερέφας, Γάτες τρεις, κότα μία, πολλές μύγες, ένα κύμα / μέρος β΄

-

ΩΣΠΟΥ ΛΥΣΣΑΞΕ Ο ΣΑΡΓΟΣ

Λίγο πριν αρχίσει το ποίημα
ακούω μια φωνή
όχι φωνή ακριβώς ένα ψιθύρισμα
τι ψιθύρισμα δηλαδή
σαν βήχας ήταν
πώς βήχει το κόλλυβο στο πιάτο του ο πνιγμός
άμα κουμπώσει κοκορίκου ο λυγμός
κι έλεγε η φωνίτσα
«σεξ σεξ σεξ μόνο σεξ»
εγώ στο πεζοδρόμιο κι αυτός
μα ποιος αυτός πέντε στίχοι προσεχώς
λιακάδα Σάββατο σιγά τα κέφια
μπαρμπούνια και σαργοί μες στα κασόνια
με περιμένανε στην αγορά
μύδια, γυαλιστερές, κυδώνια
γυρνάω τι να δω
συνταξιούχος με τη βούλα
μαύρη καμπαρντίνα μαύρο γυαλί
πράσινο φλέμα παρελθόν κρεατί
«σεξ σεξ σεξ μόνο σεξ»

Το μουνί μου μέσα

[αποσπάσματα από ένα εκ των τελευταίων χειροποίητων φανζίν]

Ossip Mandelstam, Δύο μεταφράσεις

-

Δίκην Γέφυρας

Υπήρξε στα πρώτα χρόνια της ζωής μου μια ρωσογερμανίδα κυρία, η οποία επέμενε να μου διαβάζει ρωσικά παραμύθια. Δεν ξέρω αν το έκανε συνειδητά ή αν απλώς την ανακούφιζε το γεγονός ότι το υπερκινητικό πλάσμα που φρόντιζε έμενε ενεό και ήσυχο στο άκουσμα αυτών των κειμένων πάντως, η ίδια γυναίκα μου σύστησε σταδιακά (αγνοώντας το χωροχρονικό και γλωσσικό ρήγμα που έμελε να διανοιχθεί) τους σημαντικότερους ρώσους ποιητές. Εκείνη αγαπούσε ιδιαιτέρως τον Ossip Mandelstam, μία από τις σπουδαιότερες ποιητικές φωνές του 20ου αιώνα, μία αυθεντική ρωσική ψυχή, η τραγική μοίρα της οποίας υπήρξε δεμένη με την ιστορία του τόπου του. Τα χρόνια κύλησαν και δεν ήταν παρά αφού είχα ψηλώσει πάρα πολύ και ζούσα σε μια άλλη χώρα πια όταν αναζήτησα ξανά τις φωνές αυτών των ανθρώπων. Μην μπορώντας να βρω ικανοποιητικές μεταφράσεις στα ελληνικά και μη έχοντας ούτε τις βασικές γνώσεις της ρωσικής στράφηκα στην παλιά μου πατρίδα. Και να που ένα βιβλιαράκι με μεταφράσεις ποιημάτων του Mandelstam από τον έτερο μεγάλο γερμανό ποιητή και συνοδοιπόρο του Paul Celan, έφτασε στα χέρια μου λειτουργώντας ως γέφυρα στο γλωσσικό κενό.

Κατερίνα Παπαϊακώβου, Τη χτεσινή υστερία τη κλείδωσα στο μπορντέλο της εχεμύθειας

Timothy Jennings, Δύο από το Τρομερό έπος του Τζέιμς Τ. Μπούκι*

-

Ο επιτάφιος του Τζιμ Μπούκι

Ω, ξέρω δεν ήταν παρά μόνο ένα πράγμα,
Ένα πράγμα που έκανα κι έκανα, κι έγινα

Αρκετά καλός σ’ αυτό, που με τρέλανε,
Και μ’ άφησε γέρο και χλευασμένο και ντροπιασμένο,

Αλλά, περαστικέ, ποιο το κακό; Ποτέ δεν σκότωσα
Ούτε ζητιάνεψα από κανέναν, ούτε ποτέ είπα ψέματα.

Περαστικέ, μερικοί είναι πλασμένοι για την τρέλα,
Προσευχήσου για σένα, για την υγεία του νου σου: και

Αν μπορέσεις, πάνω σ’ αυτόν τον τάφο ξινισμένης γης,
Σε παρακαλώ, άφησε λίγο από το γλυκό νεανικό σου σπέρμα

Σε ανάμνηση των
Εργατικών και
Ροζιασμένων
Γονάτων μου.

Θανάσης Τριαρίδης, Η ψωλοσυλλέκτρια ή όταν εμφανίζεται η Βεατρίκη [απόσπασμα]

Raegan Butcher, Aπό το Πέτρινο Ξενοδοχείο / μέρος β’

εϊ κοπελιά

περνώντας μέσα από την πόλη
με το λεωφορείο της φυλακής
καλοκαίρι
τα παράθυρα κατεβασμένα

μια έφηβη
στο πεζοδρόμιο

ένας μπροστινός μου μεξικάνος
έσκυψε έξω
και κοίταξε λάγνα

«Έι κοπελιά! Σε θέλω πολύ!»

το χέρι της τινάχτηκε
γρήγορα
περιφρονητικά
χωρίς καν να κοιτάξει

τον ξεφορτώθηκε
πολύ όμορφα στ’ αλήθεια

χτυπιόμασταν
απ’ τα γέλια

μέχρι που φτάσαμε στη φυλακή

Αντώνης Αντωνάκος, Τρία ποιήματα

-

ΠΡΑΞΕΙΣ

Είπε ο σοφός διανοούμενος Πωλ Σαρτρ
πως κόλασή μας είν’ οι άλλοι.
Μα εγώ κάθε φορά που γυναικεία σάρκα θα μυρίσω
μες στον παράδεισο για λίγο θα βρεθώ.
Γιατί γνωρίζω πως
η κάθε κόλαση έχει και τον παράδεισό της
όπως τ’ αντίθετό του ο αριθμός.
Κι είν’ ο φαλλός το πρόσημο του σώματος
κι ο έρωτας των πράξεων η πιο αθώα πράξη
πρόσθεση κι αφαίρεση μαζί.
Κι όταν κάνει ο έρωτας τη σούμα του
τα πρόσημα εξαλείφονται
τ’ αντίθετα γινόμαστε μηδέν.
Ξαναγυρνούμε στην αρχή
εκεί πριν απ’ τη γέννηση
εκεί μετά το θάνατο
σε μιαν ανυπαρξία γλυκιά
κι είμαστε σπόροι μοναχά, ιερά μηδενικά
ζώα κυκλικά, συμπαντικοί τροχοί
γύρη αθώα μες στου χρόνου το λουλούδι
κι ο οργασμός η μέθη η βαθύτατη
του σύμπαντος ο αιώνιος ο παρανομαστής.

Μαρία Ρω, Έξι από Τα φτερά της διαολοψιψίνας

[Φτερο 14]

-

εγω
-ισμος
capital
εγωκαπιταλ
ξεφτυλα
Αλλοι
Τεκιλα
θησαυρος
συγχρονισμος
Εκτος πεδιου
αν ακουσω φωνες
η δικη σου
λειπει λιγοτερο
μυξο
μαντηλα
ευτυχια
λευκο
αρχη της επαναληψης
Βλεπω
απο μικρο παιδι
κινηματογραφος
ποιηση
εγωισμος

[Φτερο 16]

Στο ψυγειο
η ψυχη μου
μια μπυρα
ανυπαρξια
αυτοεξαφανιση
μπλοφα
τρωω τις μυξες μου
χωρις πολλα
πολλα
λαθος
κρεμασμενα σκυλια
γαβγιζουνε
το θανατο μας
στη τυχη
σαγαπω
βηματα στα νυχια
ξινισμενο κρασι
οχι
δεν είναι ετσι η ζωη
ψηλα ο θολος
βαθυ το τουνελι
συναντιομαστε
περα
απο τα περα μερη

Γιώργος Μανάδης, Οχτώ ποιήματα

-

Η Μέριλυν έχει μετακομίσει απέναντι

η κολασμένη ρουτίνα της γειτόνισσάς μου
απογεύματα με μπέιμπι ντολ
κρύα θάλασσα με κενά ήλιου
δυο παιδιά φασώνονται υπό δένδρων
δεν διακρίνεις φύλα πλέον
χάνεται υπό κυμάτων πλοίων

Ο Μπόρις Βιάν ήξερε απ’έξω 186 πρωτότυπους τρόπους δολοφονίας

the sun gets in
in equal quarters
μια βόλτα εκτός σπιτιού
ίσως οι άνθρωποι να άλλαξαν
εν κόκκινοις 80′s outfits
εν pimples μυτώδεις
θέλω εν ήλιοις
να ζεστάνω τα μπράτσα μου
η νύχτα πέφτει
εν λοιπά δωμάτια σπιτιού
ο πατέρας μου
στα σακάκια
στις τσέπες του
πολλά χαρτομάντηλα
ένα σημείωμα
«Θρησκευτικά βιβλία
βιβλιοκρισία»
χόρεψε μέχρι να
τρελαθείς
ο ύπνος στο δωμάτιο του
αδελφού μου
προκαλεί αλλεργίες
μικρά πυώδη αισθήματα

Daniel Falb, Άτιτλο

-

-

———————————-τι στο κορμί σου ριζώνει, ποια νευρική διαταραχή το δέρμα σου ρυτιδώνει
«όπως ο αέρας την επιφάνεια της θάλασσας». άσ’ το να αποδειχθεί χωρίς πολλά πολλά,
πήγαινε απλά στον γιατρό, τα πόδια σου βρίσκονται εδώ. σώσε τις φάλαινες, σώσε τα θαλάσσια
θηλαστικά. να μοιράζεις φυλλάδια, για σένα. αυτές οι συνήθειες είναι παρωχημένες,
———————————————————-λες και φτιάχνεις το μπικίνι σου, μπροστά μας η θάλασσα.
τι ριζώνει στο μάγουλό σου, κάπου εκεί ήταν η κύρια είσοδος,
———————————————————————————————————-μπορούσα να το εκτιμήσω.

Σοφία Αποστολίδου, Τρία ποιήματα

-

Cassandra Domita

[τ ί τ η λ ο ς]
« Ένας χορός κυκλικός, μα τι ανόητη πρόφασι, κύριε»
[υ π ο τ ί τ η λ ο ς]
ξεκινήσαμε ένα πρωί με μια σαφή αίσθηση κατεύθυνσης
παρ’ όλο που κανείς μας δεν ήξερε πού πηγαίναμε.
προσπεράσαμε σπασμένα ξύλινα
πέτρινα άσπρα
κάτι είχε συμβεί στη μνήμη μας
τα πράγματα δεν είχαν πια όνομα
τα ονόματα δεν είχαν πια σημασία
υπέρτατη αξία στις καρδιές και τις τσέπες μας
είχε απομείνει μoνάχα ο προσανατολισμός
ήταν στ’ αλήθεια μια εποχή ευτυχίας
αν και εμείς ο καθένας μας ήμασταν μάλλον
κι ήταν καλό που δεν του ᾽χαμε λέξη να το ονοματίσουμε
είχαμε μόνο μάτια
που ξεχείλιζαν σε φιλιά και σε άναρθρα τραγούδια (ψέμματα).

[τ ί τ η λ ο ς  κ΄ υ π ό τ ι τ η λ ο ς]
«στη δεύτερη πράξη,
ντρεςς κόουντ: Κακός Χαμός»

μετά το Οριστικό τέλος, θα υπάρχει ένα κουδούνι που θα χτυπάει κάθε δέκα

για διάλειμμα, αλλά δεν θα υπάρχει κανείς να πει τι δέκα.

Τα κενά θα είναι σαφώς μεγαλύτερα και ίσως και να μεγαλώνουν ανά

τακτά
κι οι μόνοι άνθρωποι που θα υπάρχουν θα ᾽ναι οι περαστικοί
κι αν δεν περνούν δεν θα ᾽ναι
και θα μπορείς να σκοτώνεις όσους θέλεις όπως τώρα την

-

Monika Rinck, Ένα μοναδικό μάτι

-

μοιραζόμασταν ένα μοναδικό μάτι, εγώ είχα επιπλέον άλλο ένα, όμως αυτό δεν θα ’πρεπε να μας ενδιαφέρει τώρα. ενώπιoν των αρχών περιέγραψα αυτήν την κατάσταση ως «σιαμαίο πεδίο όρασης», αν και αυτό δεν ήταν εντελώς σωστό. γιατί ο κόσμος, όπως μας προσφερόταν από το κοινό μας μάτι, δεν ήταν καθόλου συγκρίσιμος, ενόσω εγώ επέμενα να τον συσχετίζω με μένα στον ενικό. αυτό ήταν πιθανόν δικό μου λάθος. παρολαυτά δεν ήξερα κατά πόσο στην περίπτωσή μου αυτή η μικρή γραμματική ασυνέπεια θα μπορούσε να εξελιχθεί σε γενικευμένο σπάσιμο σβέρκου, καθώς αφορούσε ένα γενικό φαινόμενο, ακόμα κι όταν δεν διατυπωνόταν σε κάθε περίπτωση με την ίδια ένταση, όπως συνέβη τώρα εδώ.

Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Τρία ποιήματα

VI.

Σκοτεινά και υγρά μπιτ με δοξάρια

Νέρωνε το κρασί
Γύμνασε το ένστινκτο
Νέρωνε
Γύμνασε
Νέρωνε
Γύμνασε
Νέρωνε
Ολοκλήρωσε την Ιστορία
Εξασφάλισε τα αρκετά
Μην μεταλλάσσεσαι
Γέμιζε
Γέμισε
Προχώρα

Ν.Γ. Λυκομήτρος, Cordelia’s nightmare

-

Ο Βασιλιάς Lear πυρπολείται στη σκηνή
περιτριγυρισμένος από συμπρωταγωνιστές-σαΐτες
την ώρα που οι nouveau riche
με τα κλειδιά των πολυτελών αμαξιών τους στα χέρια
και τα εισιτήρια που μόλις έβγαλαν
από τον φάκελο της εταιρείας ταχυμεταφορών
στρογγυλοκάθονται στα καθίσματα
πλάι στις συζύγους τους.
Εκείνες τακτοποιούν τα παλτά τους
αποκαλύπτοντας τις καλογυμνασμένες πλάτες
που απέκτησαν στο μέσον της διαδρομής
σπίτι-γυμναστήριο-spa
και αναρωτιούνται μεγαλοφώνως
αν θα επέλθει η «κάθαρση» στο τέλος.
Κι ύστερα η Cordelia δίνει μαθήματα ταπεινοφροσύνης
σε κενούς ανθρώπους
και η βραδιά συνεχίζεται
σ’ ένα από τα hip εστιατόρια της πόλης.