Ράνια, Το βιολί

το δάκρυ δε θ’ αφήσω να κυλά

τη σιωπή με μια γροθιά θα σπάσω

μας έμαθαν να ζούμε σε κλουβιά

μα εγώ στον ουρανό θέλω να φτάσω

θα φορέσω τη λαθραία μου γκριμάτσα

ένα βιολί θα πάρω, θ’ ανέβω στην ταράτσα

να κουνήσω του κόσμου την κεραία

κι όταν νότες αγκαλιάσουν το φεγγάρι

αστέρια και πλανήτες θα βάλω στο δοξάρι

να ξυπνήσω του κόσμου τα ωραία

τον πόνο δε θ’ αφήσω να γελά

με γιορτές το μαύρο θα ξορκίσω

μας χάρισαν πιπίλες φίμωτρα

μα εγώ θέλω να βγω να τραγουδήσω

Ράνια, Επιφάνεια

 

   

άγγελος μαυροντυμένος

φανερώθηκε εμπρός μου

 

κάπου από το πουθενά κι απ’ το παντού

σε τούτο το μέρος φερμένος,

τόσο απροσδόκητα

κάποτε από το ποτέ κι απ’ το πάντα

ετούτη τη στιγμή φερμένος

τόσο αναπάντεχα

στεκόταν εκεί στο παράθυρο πλάι

και αντίκρυ μου

Ράνια, Don’t you know my name?

 

Don’t you know my name?

I’ m so different yet I look the same

I feel happy when I cry

I’ m not brave neither shy

I’ m just anxious to live my fate

Come, don’t hesitate

Take a closer look on my face

In my private space

there isn’t any hindrance

Can’t you see the difference?

The truth blooms behind lies

There is fire in my eyes

Even when they carry tears

Ράνια, Γυναίκα και πάω

 

πρωί ξεκινώ στην πόλη κρυφτό

με μάσκες σωρό μες την τσάντα

σιωπές κουβαλώ χαμόγελο faux

και δάκρυ πλεχτό στην τιράντα

το βράδυ γυρνώ αλήθειες μετρώ

συν πέντε μας κάνουν τριάντα

 

τις γόβες φοράω γυναίκα και πάω

σ’ εμπόλεμη ζώνη να κάνω καριέρα

κι αν ρυτίδες μαζεύω τη μέρα

το βράδυ γυρίζω στο σπίτι παιδί

 

πρωί οντισιόν σε μάτια τυφλών

μια κούκλα καρμπόν θα ‘μαι πάντα     

το χθες, το παρόν στα χείλη κραγιόν

         παζάρι στιγμών με λεζάντα

                                                              το βράδυ γυρνώ κορίτσι μικρό

                                                               και παίζω κουτσό στη βεράντα

 

Ράνια, Ζωή γεμάτη παραμύθια

όταν η Αλίκη έχασε το ένα της γοβάκι
κι ο κακός ο λύκος έφαγε στα κάρβουνα παπάκι
όταν η Χιονάτη έκλεψε τα μήλα της γιαγιάς
όταν το βατράχι στέφθηκε μεγάλος βασιλιάς
κανείς δε ρώτησε γιατί
κανείς δε νοιάστηκε πολύ

είν’ η ζωή γεμάτη παραμύθια
σπέρνεις κουκιά κι ανθίζουνε ρεβίθια
είν’ η ζωή γεμάτη παραμύθια
μάγοι κακοί σου κρύβουν την αλήθεια
μα ‘γώ αλήθεια μονάχη θα σε βρω
μα ‘γω αλήθεια τα λάθη μου φορώ
και σε κυνηγώ……..

όταν δυο παπουτσωμένοι σκύλοι ντύθηκαν γατιά
όταν ο Πινόκιο έβαλε στη μύτη του φωτιά
όταν  εφτά νάνοι απ’ το δάσος γύρισαν εννιά
όταν η ωραία Κοιμωμένη ξύπνησε γρια
κανείς δε ρώτησε γιατί
κανείς δε νοιάστηκε πολύ