Όταν έγραφα το άρθρο για τη Σιμπόρσκα, βρέθηκα πολλές φορές σε αμηχανία καθώς επιλέγοντας να συγκροτήσω τη σκέψη μου γύρω από τρεις θεματικούς άξονες (θάνατος, ποίηση για την ποίηση, σύμπτωση), αυτόματα απέκλεια ποιήματα που μου προξενούν ποικίλα συναισθήματα, σκέψεις και συνειρμούς. Ιδού, λοιπόν, ένα μικρό δείγμα από αυτά, όπως τα συνάντησα στο Wisława Szymborska, Poems new and collected, Stanislaw Baranczak, Clare Cavanagh, Harcourt, 1998 και όπως τα μετα-ποίησα… Το πρώτο για τους λάτρεις της τραγικής ειρωνείας και το δεύτερο για τη γιαγιά μου που όταν τη ρωτάω τι κάνει, μου λέει πως σκουντάει μέρες!
Η πρώτη φωτογραφία του Χίτλερ
Και ποιος είναι τούτος ο μικρούλης με τη μικρούτσικη φορμούλα;
Αυτός είναι ο τοσοδούλης μπέμπης Αδόλφος, των Χίτλερ ο μικρούλης γιος!
Άραγε όταν μεγαλώσει, θα γίνει διδάκτωρ Νομικής;
Ή μήπως στην Όπερα της Βιέννης τενόρος περιωπής;
Τίνος είναι τούτο το χεράκι, τίνος το μικρό αυτί και η μυτούλα;
Τίνος η κοιλίτσα είναι γεμάτη γάλα, δεν ξέρουμε ακόμα:
ενός τυπογράφου, ενός γιατρού, ενός εμπόρου ή ενός παπά;
Πού θα περιπλανηθούν εκείνα τα ποδαράκια τελικά;
Σ’ έναν κήπο, σ’ ένα σχολείο, σ’ ένα γραφείο, σε μια νύφη;
μήπως στου Δήμαρχου τη θυγατέρα;
Μονάκριβο μικρούλι αγγελούδι, της μανούλας η λιακάδα, σκέτος λουκουμάς.
Όταν γεννιόταν, την προηγούμενη χρονιά,
δεν λείπαν τα σημάδια σε γη και ουρανό:
ανοιξιάτικος ήλιος, στα παράθυρα γεράνια,
της λατέρνας η μουσική μέσα στην αυλή,
τύχη καλοπίχερη σε ροδαλό χαρτί.
Και λίγο πριν τον τοκετό, της μητέρας τ’ όνειρο το σημαδιακό.
Περιστέρι σ’ όνειρο αν δεις, χαρμόσυνα νέα θα δεχτείς−
κι αν το πιάσεις, μουσαφίρης που πρόσμενες καιρό θα ᾿ρθει
Τοκ τοκ, ποιος είναι εκεί, του Αδόλφου το εγκάρδιο χτύπημα. (περισσότερα…)