Διανέμεται δωρεάν

Δείτε δίπλα τα σημεία διανομής —>

Δίκην Γέφυρας

Υπήρξε στα πρώτα χρόνια της ζωής μου μια ρωσογερμανίδα κυρία, η οποία επέμενε να μου διαβάζει ρωσικά παραμύθια. Δεν ξέρω αν το έκανε συνειδητά ή αν απλώς την ανακούφιζε το γεγονός ότι το υπερκινητικό πλάσμα που φρόντιζε έμενε ενεό και ήσυχο στο άκουσμα αυτών των κειμένων πάντως, η ίδια γυναίκα μου σύστησε σταδιακά (αγνοώντας το χωροχρονικό και γλωσσικό ρήγμα που έμελε να διανοιχθεί) τους σημαντικότερους ρώσους ποιητές. Εκείνη αγαπούσε ιδιαιτέρως τον Ossip Mandelstam, μία από τις σπουδαιότερες ποιητικές φωνές του 20ου αιώνα, μία αυθεντική ρωσική ψυχή, η τραγική μοίρα της οποίας υπήρξε δεμένη με την ιστορία του τόπου του. Τα χρόνια κύλησαν και δεν ήταν παρά αφού είχα ψηλώσει πάρα πολύ και ζούσα σε μια άλλη χώρα πια όταν αναζήτησα ξανά τις φωνές αυτών των ανθρώπων. Μην μπορώντας να βρω ικανοποιητικές μεταφράσεις στα ελληνικά και μη έχοντας ούτε τις βασικές γνώσεις της ρωσικής στράφηκα στην παλιά μου πατρίδα. Και να που ένα βιβλιαράκι με μεταφράσεις ποιημάτων του Mandelstam από τον έτερο μεγάλο γερμανό ποιητή και συνοδοιπόρο του Paul Celan, έφτασε στα χέρια μου λειτουργώντας ως γέφυρα στο γλωσσικό κενό. Η ποίηση του Mandelstam, βαθιά, λυρική, δισυπόστατη απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου με όλη της την κληρονομιά: αυτήν που κουβαλούσε και αυτήν που άφηνε. Η ανάγνωση επέφερε μια σχεδόν ακαριαία καταβύθιση στην περίπτωσή μου αφήνοντας ένα εκκρεμές αίτημα ανάδυσης. Η ανάδυση αυτή συντελέστηκε με κάποιο τρόπο μέσω της μεταγραφής τους στα ελληνικά. Μερικές φορές η επιθυμία να μεταγράψει κανείς ένα ποίημα που τον συγκλονίζει μπορεί να είναι εξίσου έντονη με την ερωτική επιθυμία που νιώθει όταν, ερωτευμένος, θέλεις να εξαφανιστείς ολόκληρος μέσα σε αγαπημένο πρόσωπο.  Ούσα δίγλωσση, το παιχνίδι μεταγραφής σκέψεων και λέξεων από τη μία γλώσσα στην άλλη συντελείται σχεδόν ακαριαία στο μυαλό μου, οδηγώντας συχνά σε γόνιμα μοιράσματα με οικεία πρόσωπα ομιλητές της μίας ή της άλλης γλώσσας. Η διαδικασία πέρασε αναπόφευκτα και από τα μονοπάτια και άλλων μεταφραστικών και μη προσπαθειών του Mandelstam στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά, καταλήγοντας εκ νέου από το χέρι μου στο χαρτί. Η Μοnica Rinck, της οποίας τα ποιήματα φιλοξενούνται επίσης σε αυτό το τεύχος, σχολιάζει σε μια συνέντευξή της ότι «στη Ρωσία υπάρχει ένας σχετικός σκεπτικισμός για την ποίηση που στερείται ρίμας, μουσικότητας. Το έχω βιώσει αυτό.» Λυπάμαι βαθιά για την απώλεια της μουσικότητας και του ρυθμού των πρωτοτύπων που αλλοίμονο χάθηκε σε μεγάλο βαθμό στο ταξίδι αυτό. Τα όποια άλλα παροράματα, μαζί με το αμάρτημα της μεταφραστικής αλαζονείας, χρεώνονται, φυσικά, στην υπογράφουσα. Ως ελαφρυντικό ας της αναγνωριστεί μόνο ότι επρόκειτο για μια χειρονομία αγάπης και μακρινού χαιρετισμού.

Δανάη Σιώζιου

-

Tο όστρακο

Το ξέρω, νύχτα, σου είμαι παντελώς
άχρηστος. Από μέσα σου, φαράγγι του ωκεανού,
εκσφενδονίστηκα, ένα όστρακο, κούφιο,
κείτομαι στην άκρη του κόλπου σου.

Εσύ αμέτοχη κυλάς, κυλάς αφρίζοντας
τα κύματά σου, δεν ακούς τίποτα, τραγουδάς, δωσ’ του και τραγουδάς.
Αλλά όμως αυτό, αυτό που άδειο κι άχρηστο είναι, θα έπρεπε εσύ
να αγαπήσεις, το όστρακό σου εκεί
για να το εκτιμήσεις.

Στην άμμο εκεί κείται, πλάι της ξαπλώνεις,
το ένδυμά σου φοράς, αυτή σε ’σένα εισδύει,
σ’ αυτή δένεστε μαζί, για πάντα
μεγάλης της αμμουδιάς καμπάνα,

Οι τοίχοι του είναι εύθραυστοι,  αυτό το σπίτι,
είναι ακατοίκητο σαν τις καρδιές μας,
το γεμίζεις με τον ψίθυρο του αφρού,
με βροχή, καταχνιά, ομίχλη, άνεμο…

[1911]

-

РАКОВИНА

Быть может, я тебе не нужен,
Ночь; из пучины мировой,
Как раковина без жемчужин,
Я выброшен на берег твой.

Ты равнодушно волны пенишь
И несговорчиво поешь,
Но ты полюбишь, ты оценишь
Ненужной раковины ложь.

Ты на песок с ней рядом ляжешь,
Оденешь ризою своей,
Ты неразрывно с нею свяжешь
Огромный колокол зыбей,

И хрупкой раковины стены,
Как нежилого сердца дом,
Наполнишь шепотами пены,
Туманом, ветром и дождем…

-

Τristia

Σπούδασα τον αποχωρισμό –μια  Επιστήμη
την μελέτησα νύχτα, μέσα από πόνο και λυτά μαλλιά.
Μουγκρητό από βόδια. Αναμονή, μακροχρόνια φυλάκιση.
Η πόλη αγρυπνία, ώρα για την περίπολο τελευταία.
Και ‘γω –εγώ κρατιόμουν καθώς ο πετεινός απ’ τη νύχτα,
εκεί, βαριά τη θλίψη σήκωσα στους ώμους, γύριζα, ώρα πολλή,
κλαμένα μάτια διέσχισαν το διάστημα
και ο γυναικείος θρήνος έμπλεξε με των Μουσών το τραγούδι.

Όποιος ακούει αυτή τη λέξη, “Διαλυόμαστε”, άραγε
ξέρει, τι ο αποχαιρετισμός και τι ο χωρισμός φέρνει,
τι μήνυμα στέλνει  η νικητήρια κραυγή του πετεινού
όταν φλόγες στέκονται πάνω σου, Ακρόπολη;
Τι ομολογεί,  όταν μια νέα ζωή, οποιαδήποτε, συνέρχεται,
ενώ μουγκρίζουν βαριεστημένα στο στάβλο τα βόδια
πριν σύρουν την άμαξα
γιατί ο αγγελιοφόρος της νέας ζωής
απ’ τα τείχη ψηλά χτυπά τα φτερά;

Μ’ αρέσει να κοιτώ τον αργαλειό να υφαίνει, ξέφτια,
πετάει η σαΐτα, το αδράχτι μουρμουρίζει, κροταλίζει το αυτί…
και δες, ένα  χνούδι, αληθινό από κύκνο,
ξυπόλητη η Δηλία, έρχεται!
Ω, της ζωής μας η αιτία που φειδωλεύει και στενεύει,
η ζητιανιά της γλώσσας  που τη χαρά μαρτυρεί!
Αχ, μόνο η πλήξη έρχεται, για άλλη μια φορά
εκεί όπου εσύ, μόνο εσύ, αναγνωρίζεις την τύχη σου καθαρά.

Ας είναι λοιπόν: το δοχείο πήλινο, καθαρό
η φιγούρα πάνω του κέρινη, διαφανής, τεντωμένη,
σα δέρμα σκίουρου, γδαρμένο ενώ σκυφτό πάνω από το κερί ,
ξένιο το μάτι ενός κοριτσιού παρατηρεί.
Δεν εναπόκειται σε μας η απάντηση στου ερέβους των Ελλήνων το χρησμό,
με το κερί εκείνες κι εμείς με το χαλκό.
Σε μας πέφτει το ζάρι των μαχών για να το βρούμε ότι κρυφό,
αυτές διάττοντες προφητεύουνε στο μέλλον.

[1918]

TRISTIA

Я изучил науку расставанья
В простоволосых жалобах ночных.
Жуют волы, и длится ожиданье —
Последний час вигилий городских,
И чту обряд той петушиной ночи,
Когда, подняв дорожной скорби груз,
Глядели вдаль заплаканные очи
И женский плач мешался с пеньем муз.

Кто может знать при слове “расставанье”
Какая нам разлука предстоит,
Что нам сулит петушье восклицанье,
Когда огонь в акрополе горит,
И на заре какой-то новой жизни,
Когда в сенях лениво вол жует,
Зачем петух, глашатай новой жизни,
На городской стене крылами бьет?

И я люблю обыкновенье пряжи:
Снует челнок, веретено жужжит.
Смотри, навстречу, словно пух лебяжий,
Уже босая Делия летит!
О, нашей жизни скудная основа,
Куда как беден радости язык!
Все было встарь, все повторится снова,
И сладок нам лишь узнаванья миг.

Да будет так: прозрачная фигурка
На чистом блюде глиняном лежит,
Как беличья распластанная шкурка,
Склонясь над воском, девушка глядит.
Не нам гадать о греческом Эребе,
Для женщин воск, что для мужчины медь.
Нам только в битвах выпадает жребий,
А им дано гадая умереть.

-

-

-

  -

[ευχαριστούμε τον Κωστή Τριανταφύλλου για το φωτοτυπημένο αντίτυπο]

Ο επιτάφιος του Τζιμ Μπούκι

Ω, ξέρω δεν ήταν παρά μόνο ένα πράγμα,
Ένα πράγμα που έκανα κι έκανα, κι έγινα

Αρκετά καλός σ’ αυτό, που με τρέλανε,
Και μ’ άφησε γέρο και χλευασμένο και ντροπιασμένο,

Αλλά, περαστικέ, ποιο το κακό; Ποτέ δεν σκότωσα
Ούτε ζητιάνεψα από κανέναν, ούτε ποτέ είπα ψέματα.

Περαστικέ, μερικοί είναι πλασμένοι για την τρέλα,
Προσευχήσου για σένα, για την υγεία του νου σου: και

Αν μπορέσεις, πάνω σ’ αυτόν τον τάφο ξινισμένης γης,
Σε παρακαλώ, άφησε λίγο από το γλυκό νεανικό σου σπέρμα

Σε ανάμνηση των
Εργατικών και
Ροζιασμένων
Γονάτων μου.

Ο Τζιμ Μπούκι θυμάται

Α, ήταν ένας αγώνας

Κάψα
Γερών μηρών που ίδρωναν στο φεγγάρι

Μαραθώνιος
Που έτρεχε γυμνός στον ήλιο

Κεραυνός σάρκας, καβάλου, ψωλής
Που τρίκλιζε γύρω μου ‒

Εύθυμο όνειρο κρέμας και κατάκτησης!

Είχα ένα γλυκό χαμόγελο τότε
Και δόντια γερά

Και χέρια υγρά το ένα μετά τ’ άλλο
Μικροσκοπικά και πλατιά

Να αρπάξω με μόχθο κάθε αναδυόμενη
Ηδονή

Να κλείσω τις τρύπες κάθε
Αυλού, να παίξω έναν θριαμβευτικό παιάνα!

Ήμουν ένας φυλλοσκεπής νέος στα πάρκα της πόλης

Και μύριζα για μέρες
Χλωρίνη

Από τα δημόσια ουρητήρια.

Ήμουν ένα ασταμάτητο ξέσπασμα
Μπροστά από κάθε νικητή
Κάθε χαμένο αγόρι.

Γονάτιζα μπροστά στην κορδέλα του τερματισμού,
Εγώ ο ίδιος ήμουν το δημοκρατικό βραβείο όλων!

Α, ήταν ένας αγώνας.
Δεν νικήθηκα ακόμη!

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τσιμπούκι είναι μια λέξη του πεζοδρομίου στα νέα ελληνικά για την πράξη της πεολειχίας. Οποιαδήποτε σχέση μεταξύ του ονόματος Τζέιμς Μπούκι και οποιουδήποτε ατόμου εν ζωή είναι καθαρά συμπτωματική. Το πραγματικό πρότυπο για το πρόσωπο του ποιήματος είναι ο συνδυασμός ενός κοκκαλιάρη τύπου των πεζοδρομίων στην Αθήνα και του W.R. Hearst γνωστού και ως Πολίτη Κέιν (ή, ίσως του Η. Ross Perot γνωστού και ως Elmer Fudd) — με το υλικό ανά χείρας (ή στο στόμα) κάθε μονομανής θα το έκανε. Ακόμη και εγώ.

[The owl's wing in the rat's heart/Το φτερό της κουκουβάγιας στην καρδιά του ποντικού,  2002]

[εκδόσεις γκάβλα, 2008]

εϊ κοπελιά

περνώντας μέσα από την πόλη
με το λεωφορείο της φυλακής
καλοκαίρι
τα παράθυρα κατεβασμένα

μια έφηβη
στο πεζοδρόμιο

ένας μπροστινός μου μεξικάνος
έσκυψε έξω
και κοίταξε λάγνα

«Έι κοπελιά! Σε θέλω πολύ!»

το χέρι της τινάχτηκε
γρήγορα
περιφρονητικά
χωρίς καν να κοιτάξει

τον ξεφορτώθηκε
πολύ όμορφα στ’ αλήθεια

χτυπιόμασταν
απ’ τα γέλια

μέχρι που φτάσαμε στη φυλακή

θήραμα

στο τηλέφωνο
ένας μικρός
δίπλα μου
κλαψουρίζει στην οικογένειά του

τον άκουσα να λέει
«με κάνουν πόρνη!»
οι αστυνομικοί ήρθαν
και τον πήραν
τον έβαλαν υπό προστασία
την επομένη

θηρευτής

παρακολουθούσα έναν αγώνα μπάσκετ
στο γυμναστήριο
όταν
ήλθε και κάθισε δίπλα μου
ένας κοντός μυώδης μαύρος
και μου είπε

δεν θα πω ψέματα· σε βρίσκω φίνο

ήταν πολύ καιρό μέσα
και έτσι είχαν αρχίσει να του αρέσουν
τα ωραία λευκά αγόρια

αν και δεν μου αρέσει να παίζω ξύλο
μου αρέσει ακόμα
λιγότερο να τον παίρνω στον κώλο

και του το πα

κι άρχισε
τότε το βελουτέ νταβατζίδικο στυλ

μου πρόσφερε ναρκωτικά
λεφτά
έρωτα
συναισθηματική αποκλειστικότητα
κι απ όλα

ήταν μια εντυπωσιακή παράσταση
πρέπει να παραδεχτώ

αλλά η απάντηση παρέμενε ίδια
πήρε τελικά το μήνυμα
και την έκανε

προς μεγάλη μου ανακούφιση

όπως είπα
δεν μου αρέσει να παίζω ξύλο

αλλά θα το κάνω
αν χρειαστεί

η νταρντάνα Σίρλεϊ

μαύρος
ομοφυλόφιλος
ζύγιζε 300 λίβρες
πάντα βρισκόταν
στην αίθουσα ψυχαγωγίας
πλέκοντας τα μαλλιά κάποιου.
και μετά
ένας ισχνός ξανθός μικρός
μετακόμισε στο κελί της νταρντάνας Σίρλεϊ.
ένας θεός μόνο ξέρει τι είχε στο μυαλό του·
θα πρέπει να το ήθελε αυτό που προέκυψε
να συμβεί.
τουλάχιστον αυτή είναι η ιστορία που άκουσα.
έγιναν έτσι τα πράγματα:
2η νύχτα μαζί
η νταρντάνα Σίρλεϊ
πέταξε έξω
το τεράστιο όργανό του
και άρχισε να το χώνει στον μικρό.
ο μικρός του είπε με το μαλακό
αλλά η νταρντάνα Σίρλεϊ αγρίεψε
και του το έχωσε όσο πήγαινε.
του μικρού δεν του άρεσε αυτό
κι έτσι το επόμενο πρωί
πήγε και τα πε
και μπήκαν κι οι δυο στην απομόνωση.
δεν ξέρω πόσα
αν έστω κάποια
αληθεύουν
από αυτή την ιστορία.
αλλά δεν είδα ξανά
κανέναν από τους
δυο τους.

[pic: Κων/νος Μανιατόπουλος,

μτφρ. Ζάφοντ Ρέπλικαντ, περισσότερα στο τχ.5 ]

hey muchacha

driving thru town
on the prison bus
summertime
windows down

a teenage girl
on the sidewalk

a Mexican in front of me
leaned out
and leered

“Hey Muchacha! Te quiero mucho!”

her arm shot up
quick
defiant
without even looking

she flipped him off
truly beautiful

we roared
with laughter

all the way to prison

prey

on the phone
a young kid sitting
next to me
sobbing to his family

i heard him say
“they’re turning me into a prostitute!”
the cops came
and took him
away
to protective custody
the next
day

predator

watching a b-ball game
in the gym
when
a short muscular black man
sat down next to me
and said

i ain’t gonna lie; i think you fine.

he had been down a long time
and had developed a taste for pretty
white boys

even tho i don’t like to fight
i like getting
fucked in the ass even less

and i told him this

he went
into his velvet pimp routine

offered me drugs
money
love
emotional commitment
all of it

it was an impressive performance
i must admit

but the answer was the same
he finally got the message
and moved off

to my intense relief

like i said
i don’t like to fight

but will
if i have to

big Shirley

black
homosexual
tipped the scales
at 300 lbs
was always
in the dayroom
braiding someone’s hair.
and then
a slim young blond kid
moved into big Shirley’s cell.
God only knows what he was thinking;
he must’ve wanted what happened
to happen.
at least that is the story i heard.
it went like this:
2nd night together
big Shirley whipped out
his huge member
and started to put it to the kid.
the kid told him to go slow
but big Shirley broke wild
and just rammed it home.
the kid didn’t like that
so the next morning
he went and told
and they both went to the hole.
i don’t know how much
if any
of that story
was true.
but i never saw
either one of
them again.

ΠΡΑΞΕΙΣ

Είπε ο σοφός διανοούμενος Πωλ Σαρτρ
πως κόλασή μας είν’ οι άλλοι.
Μα εγώ κάθε φορά που γυναικεία σάρκα θα μυρίσω
μες στον παράδεισο για λίγο θα βρεθώ.
Γιατί γνωρίζω πως
η κάθε κόλαση έχει και τον παράδεισό της
όπως τ’ αντίθετό του ο αριθμός.
Κι είν’ ο φαλλός το πρόσημο του σώματος
κι ο έρωτας των πράξεων η πιο αθώα πράξη
πρόσθεση κι αφαίρεση μαζί.
Κι όταν κάνει ο έρωτας τη σούμα του
τα πρόσημα εξαλείφονται
τ’ αντίθετα γινόμαστε μηδέν.
Ξαναγυρνούμε στην αρχή
εκεί πριν απ’ τη γέννηση
εκεί μετά το θάνατο
σε μιαν ανυπαρξία γλυκιά
κι είμαστε σπόροι μοναχά, ιερά μηδενικά
ζώα κυκλικά, συμπαντικοί τροχοί
γύρη αθώα μες στου χρόνου το λουλούδι
κι ο οργασμός η μέθη η βαθύτατη
του σύμπαντος ο αιώνιος ο παρανομαστής.

ΜΑΥΡΟ ΚΡΙΝΟ

Σύμπαν αχειροποίητο
που κάθε τόσο σ’ επισκεπτόμαστε οι θνητοί
με κείνα
τα φαλλικά μας ματογυάλια
κοιτάζοντας, σαν πρίαποι, εκστατικοί
τις σκοτεινές οπές σου
έτσι καθώς
ανεξιχνίαστες καλύπτουν τα μυστήρια.

Σύμπαν μου, μαύρο κρίνο
εσύ
που ’χεις για γύρη
σκόνη των αστεριών και σπόρους
από αρχαίες καταστροφές
δεν παύεις να μας στέλνεις τα μηνύματα.
Την ώρα που μπροστά στων γυναικών
την ωραία πύλη προσευχόμαστε, την ώρα που
μπροστά
απ’ τις  θαυματουργές εικόνες σου
στεκόμαστε γονατιστοί
νιώθοντας
τις μυστικές δονήσεις σου
αγγίζοντας η γλώσσα μας το αλμυρό τους δάκρυ
την γεύση την αληθινή του υμένα σου!

ΑΓΡΙΟΤΟΠΟΣ

Είναι και λίγο αγριότοπος τούτη η γη.
Κι ας έχει όμορφες γυναίκες, ωραία
νησιά. Λουτρά ιαματικά, αεράκι επιταφίου.
Ελαιώνες και ποιητές ζόρικους σαν το Γκόρπα.
Κι άλλους που τους έθαψαν ζωντανούς.
Είναι γεμάτη κόλπους χαράδρες αλμύρα.
Αιματόβρεχτη από έρωτες η φτιαξιά της.
Με ήλιο που τη γλείφει ακαταπαύστως
και τη ζαβλακώνει. Με ντουφέκια που
παραφυλάνε στις τρομερές κόγχες της.

[περισσότερος Αντωνάκος: στο τχ. 5, εδώ, εδώ και φυσικά εδώ]

Η Μέριλυν έχει μετακομίσει απέναντι

η κολασμένη ρουτίνα της γειτόνισσάς μου
απογεύματα με μπέιμπι ντολ
κρύα θάλασσα με κενά ήλιου
δυο παιδιά φασώνονται υπό δένδρων
δεν διακρίνεις φύλα πλέον
χάνεται υπό κυμάτων πλοίων

Ο Μπόρις Βιάν ήξερε απ’έξω 186 πρωτότυπους τρόπους δολοφονίας

the sun gets in
in equal quarters
μια βόλτα εκτός σπιτιού
ίσως οι άνθρωποι να άλλαξαν
εν κόκκινοις 80′s outfits
εν pimples μυτώδεις
θέλω εν ήλιοις
να ζεστάνω τα μπράτσα μου
η νύχτα πέφτει
εν λοιπά δωμάτια σπιτιού
ο πατέρας μου
στα σακάκια
στις τσέπες του
πολλά χαρτομάντηλα
ένα σημείωμα
«Θρησκευτικά βιβλία
βιβλιοκρισία»
χόρεψε μέχρι να
τρελαθείς
ο ύπνος στο δωμάτιο του
αδελφού μου
προκαλεί αλλεργίες
μικρά πυώδη αισθήματα

Η Λολίτα είχε βόνταφον και μιλάγαμε τζάμπα

σε προγεύματα ζεστά, βγαίνει, φιλιέστε, μόλις έχει δει έκθεση ζωγράφου, την λένε Λ., βγαλμένη από αγιολόγια ή μυθολογίες, με κούρασαν τα λουλούδια, τα πορτραίτα καδραρισμένα πολύ, δεν είναι έτσι τα πρόσωπά μας, εντελώς συμμετρικά, μυρίζει πρωινά ντουζ και λατρεύεις την αντανάκλασή σου στα μοβ γυαλιά της, μικρό σώμα, σε άσπρο τοπ υπό.

-

-

Εκείνη η κοκκινομάλλα που έχει κάνει 2 εγχειρήσεις και 43 πανικούς

αυτή εν βλέμμα μοιραίο, μικρή
μαύρη σκιά έχει κατακτήσει τον μισό κόσμο
στο καθρεκοίταγμά της
αυτός ᾽ξερευνεί την μαύρη ζαρτιέρα της
αυτή την δαντέλα
τραβάει μπλούζα-θέλει να δει τον εσώτερο κόσμο σουτιέν
σηκώνονται
της χαϊδεύει υπό φούστα μουνί
το χέρι της ξύνει το τζιν πούτσο του
‒
αυτή εν φιλιά σε γεμίζει πάντα
κόκκινη κόμη
ανοιχτή πλάτη
ασπροκόκκιναίμαγραμμες μπλούζα
δένει στην πλάτη
με κόκκινες κορδέλες δώρα
άσπρο δέρμα
εν κοιτάς συνέχεια το στήθος της
στρογγυλό άσπρο

Ο Έλβις, ο άλλος, ο Κοστέλλο

τυλιγμένη στην αιώνια λάμψη
ανεπιθύμητων, μικρών, εγκεφαλικών, ληπτόμενων
βιασμών που ενοχλούν ελάχιστα την Τροία, το
αριστερό χειλάκι σου/
αρκεί να μην βιάζουνε τη ψυχούλα μου, απαντάς
έχεις ένα χαμόγελο
το πρώτο κοκκινομάλλικο μωρό-γεννήθηκε εν πρωτογόνοις
συφίλικο-ένα νέο χρώμα
χείλη αηδονολαληθέν
ένα κενό/καλύπτεται
με νύπτια όνειρα
ποια ψευδαίσθηση;
η αναρχία των ρούχων σου

Η Μπαρντώ δεν συχνάζει ποτέ στα λημέρια μου

εν οργανώσεις συμβάντων
φοράει ένα άσπρο στηθάνοιχτο τοπ, από
μέσα μπεζ σύνδεσμο, η εργασία, να σηκώνεις δίσκους και συναφή, έχει τσιτώσει τις φλέβες της γαλάζιοι μπλε αυτοκινητόδρομοι, να καταλήγουν στο μπράτσο της ή στο στητό προπέτασμα στήθους της.
εν μη χρονική οργάνωσει
περπατάει στο δρόμο
σταυροχέρια σφιχτά
δεμένα/στάση αγίας δεσπεράσιον
ένα μπεζ προς το γαλάζιο τζάκετ
κλειστή
εν λέσχαις λολίτα
εν looks like a metal bar
αυτή ενα εσώκλειστο μυστήριο
ξαφνικές ξομολογήσεις
«γωνίες στο πρόσωπο εδώ στην άκρη
τέτοιες γυναίκες  συνήθως έχουν
γωνίες,στο πρόσωπο ξέρεις»
ένα μικρό ξωτικό
μπεζ καλσόν
να μπερδεύεις το μπεζ με αυτό το περίεργο νάιλον γαλάζιο.

-

Ο Μιλ

Η Ι. έχει μεγάλες αντρικές τρίχες στα χέρια της. Η θέση του ήλιου επηρεάζει ανοιγοβγαλσίματα πουλόβερ και μπλε αγορέ εσωτερικών φανέλων που φωτίζανε το πρόσωπό της.

Η Ι. με κάτι μπλουζάκια Yves St Laurent. Αυτό το πρόσωπο. Κασκόλ. Καφέ Geox παπούτσια. Μοβκόκκινες κάλτσες. Καταλαβαίνω τη λατρεία ανθρώπων για πόδια γυναικών.

Το girl με το σκύλο. Δυναμίες άτακτων κουρεμάτων στο άσπρο μαλλί του.

Οι γείτονές μου μαζεύονται καλές Κυριακές για μικρά μπάρμπεκιου. Πετυχαίνει μια ανάποδη τσιπούρα στα κάρβουνα με το στόμα ορθάνοιχτο ανάποδα.

Κλείνομαι ολοένα μέσα μου

-

Το Estranged είναι τραγούδι των Guns&Roses οκέυ;

έχει ένα ριγέ
almoχίπικο πουκάμισο
κάτω από το εισιτήριο
ένα DVD
η Νεράιδα και το Παλληκάρι
ελλείψει εξύπνων συνδέσεων
στο κεφάλι του
μυοαδράνεια
εν ανάγκει άμεση κόφι
λατρεύω τις γαλάζιες φλέβες
μου
άμα γυμνάζομαι
ράκος
φανερή αλωπεκία
κάποτε θα ᾽ποιηθώ
την σωματική επαφή
θα χρειάζομαι μόνο λέξεις
pathetic
ίσως πεθάνω νέος
όταν το κατακάθι στο στομάχι μου
βγάλει εχθρούς
θέλω να ξεράσω
πόσο καιρό να ακουμπηθώ
να αγκαλιασθώ;

[περισσότερα στο τχ.5]

-