Κοπιάστε στα:

Βιβλοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Vinyl Microstore, Διδότου 34
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18
Μικρό Καφέ, Αραχώβης 38

Διανέμεται δωρεάν

Η Μέριλυν έχει μετακομίσει απέναντι

η κολασμένη ρουτίνα της γειτόνισσάς μου
απογεύματα με μπέιμπι ντολ
κρύα θάλασσα με κενά ήλιου
δυο παιδιά φασώνονται υπό δένδρων
δεν διακρίνεις φύλα πλέον
χάνεται υπό κυμάτων πλοίων

Ο Μπόρις Βιάν ήξερε απ’έξω 186 πρωτότυπους τρόπους δολοφονίας

the sun gets in
in equal quarters
μια βόλτα εκτός σπιτιού
ίσως οι άνθρωποι να άλλαξαν
εν κόκκινοις 80′s outfits
εν pimples μυτώδεις
θέλω εν ήλιοις
να ζεστάνω τα μπράτσα μου
η νύχτα πέφτει
εν λοιπά δωμάτια σπιτιού
ο πατέρας μου
στα σακάκια
στις τσέπες του
πολλά χαρτομάντηλα
ένα σημείωμα
«Θρησκευτικά βιβλία
βιβλιοκρισία»
χόρεψε μέχρι να
τρελαθείς
ο ύπνος στο δωμάτιο του
αδελφού μου
προκαλεί αλλεργίες
μικρά πυώδη αισθήματα

Η Λολίτα είχε βόνταφον και μιλάγαμε τζάμπα

σε προγεύματα ζεστά, βγαίνει, φιλιέστε, μόλις έχει δει έκθεση ζωγράφου, την λένε Λ., βγαλμένη από αγιολόγια ή μυθολογίες, με κούρασαν τα λουλούδια, τα πορτραίτα καδραρισμένα πολύ, δεν είναι έτσι τα πρόσωπά μας, εντελώς συμμετρικά, μυρίζει πρωινά ντουζ και λατρεύεις την αντανάκλασή σου στα μοβ γυαλιά της, μικρό σώμα, σε άσπρο τοπ υπό.

-

-

Εκείνη η κοκκινομάλλα που έχει κάνει 2 εγχειρήσεις και 43 πανικούς

αυτή εν βλέμμα μοιραίο, μικρή
μαύρη σκιά έχει κατακτήσει τον μισό κόσμο
στο καθρεκοίταγμά της
αυτός ᾽ξερευνεί την μαύρη ζαρτιέρα της
αυτή την δαντέλα
τραβάει μπλούζα-θέλει να δει τον εσώτερο κόσμο σουτιέν
σηκώνονται
της χαϊδεύει υπό φούστα μουνί
το χέρι της ξύνει το τζιν πούτσο του
‒
αυτή εν φιλιά σε γεμίζει πάντα
κόκκινη κόμη
ανοιχτή πλάτη
ασπροκόκκιναίμαγραμμες μπλούζα
δένει στην πλάτη
με κόκκινες κορδέλες δώρα
άσπρο δέρμα
εν κοιτάς συνέχεια το στήθος της
στρογγυλό άσπρο

Ο Έλβις, ο άλλος, ο Κοστέλλο

τυλιγμένη στην αιώνια λάμψη
ανεπιθύμητων, μικρών, εγκεφαλικών, ληπτόμενων
βιασμών που ενοχλούν ελάχιστα την Τροία, το
αριστερό χειλάκι σου/
αρκεί να μην βιάζουνε τη ψυχούλα μου, απαντάς
έχεις ένα χαμόγελο
το πρώτο κοκκινομάλλικο μωρό-γεννήθηκε εν πρωτογόνοις
συφίλικο-ένα νέο χρώμα
χείλη αηδονολαληθέν
ένα κενό/καλύπτεται
με νύπτια όνειρα
ποια ψευδαίσθηση;
η αναρχία των ρούχων σου

Η Μπαρντώ δεν συχνάζει ποτέ στα λημέρια μου

εν οργανώσεις συμβάντων
φοράει ένα άσπρο στηθάνοιχτο τοπ, από
μέσα μπεζ σύνδεσμο, η εργασία, να σηκώνεις δίσκους και συναφή, έχει τσιτώσει τις φλέβες της γαλάζιοι μπλε αυτοκινητόδρομοι, να καταλήγουν στο μπράτσο της ή στο στητό προπέτασμα στήθους της.
εν μη χρονική οργάνωσει
περπατάει στο δρόμο
σταυροχέρια σφιχτά
δεμένα/στάση αγίας δεσπεράσιον
ένα μπεζ προς το γαλάζιο τζάκετ
κλειστή
εν λέσχαις λολίτα
εν looks like a metal bar
αυτή ενα εσώκλειστο μυστήριο
ξαφνικές ξομολογήσεις
«γωνίες στο πρόσωπο εδώ στην άκρη
τέτοιες γυναίκες  συνήθως έχουν
γωνίες,στο πρόσωπο ξέρεις»
ένα μικρό ξωτικό
μπεζ καλσόν
να μπερδεύεις το μπεζ με αυτό το περίεργο νάιλον γαλάζιο.

-

Ο Μιλ

Η Ι. έχει μεγάλες αντρικές τρίχες στα χέρια της. Η θέση του ήλιου επηρεάζει ανοιγοβγαλσίματα πουλόβερ και μπλε αγορέ εσωτερικών φανέλων που φωτίζανε το πρόσωπό της.

Η Ι. με κάτι μπλουζάκια Yves St Laurent. Αυτό το πρόσωπο. Κασκόλ. Καφέ Geox παπούτσια. Μοβκόκκινες κάλτσες. Καταλαβαίνω τη λατρεία ανθρώπων για πόδια γυναικών.

Το girl με το σκύλο. Δυναμίες άτακτων κουρεμάτων στο άσπρο μαλλί του.

Οι γείτονές μου μαζεύονται καλές Κυριακές για μικρά μπάρμπεκιου. Πετυχαίνει μια ανάποδη τσιπούρα στα κάρβουνα με το στόμα ορθάνοιχτο ανάποδα.

Κλείνομαι ολοένα μέσα μου

-

Το Estranged είναι τραγούδι των Guns&Roses οκέυ;

έχει ένα ριγέ
almoχίπικο πουκάμισο
κάτω από το εισιτήριο
ένα DVD
η Νεράιδα και το Παλληκάρι
ελλείψει εξύπνων συνδέσεων
στο κεφάλι του
μυοαδράνεια
εν ανάγκει άμεση κόφι
λατρεύω τις γαλάζιες φλέβες
μου
άμα γυμνάζομαι
ράκος
φανερή αλωπεκία
κάποτε θα ᾽ποιηθώ
την σωματική επαφή
θα χρειάζομαι μόνο λέξεις
pathetic
ίσως πεθάνω νέος
όταν το κατακάθι στο στομάχι μου
βγάλει εχθρούς
θέλω να ξεράσω
πόσο καιρό να ακουμπηθώ
να αγκαλιασθώ;

[περισσότερα στο τχ.5]

-

Cassandra Domita

[τ ί τ η λ ο ς]
« Ένας χορός κυκλικός, μα τι ανόητη πρόφασι, κύριε»
[υ π ο τ ί τ η λ ο ς]
ξεκινήσαμε ένα πρωί με μια σαφή αίσθηση κατεύθυνσης
παρ’ όλο που κανείς μας δεν ήξερε πού πηγαίναμε.
προσπεράσαμε σπασμένα ξύλινα
πέτρινα άσπρα
κάτι είχε συμβεί στη μνήμη μας
τα πράγματα δεν είχαν πια όνομα
τα ονόματα δεν είχαν πια σημασία
υπέρτατη αξία στις καρδιές και τις τσέπες μας
είχε απομείνει μoνάχα ο προσανατολισμός
ήταν στ’ αλήθεια μια εποχή ευτυχίας
αν και εμείς ο καθένας μας ήμασταν μάλλον
κι ήταν καλό που δεν του ᾽χαμε λέξη να το ονοματίσουμε
είχαμε μόνο μάτια
που ξεχείλιζαν σε φιλιά και σε άναρθρα τραγούδια (ψέμματα).

[τ ί τ η λ ο ς  κ΄ υ π ό τ ι τ η λ ο ς]
«στη δεύτερη πράξη,
ντρεςς κόουντ: Κακός Χαμός»

μετά το Οριστικό τέλος, θα υπάρχει ένα κουδούνι που θα χτυπάει κάθε δέκα

για διάλειμμα, αλλά δεν θα υπάρχει κανείς να πει τι δέκα.

Τα κενά θα είναι σαφώς μεγαλύτερα και ίσως και να μεγαλώνουν ανά

τακτά
κι οι μόνοι άνθρωποι που θα υπάρχουν θα ᾽ναι οι περαστικοί
κι αν δεν περνούν δεν θα ᾽ναι
και θα μπορείς να σκοτώνεις όσους θέλεις όπως τώρα την

-

Κάποιος Έτσι Για Πλάκα, Έγραψε Έξω Από την Πόρτα μας ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ με Μεγάλα Γράμματα

περίεργοι καιροί
παράξενα πράγματα συμβαίνουν στα σώματα
κολεόπτερα ανθίζουν στη βρωμιά κάτω απ’ τα νύχια μας
κι άλλα που διστάζουμε να ομολογήσουμε
σαν την πράσινη μούχλα στον καθρέφτη του μπάνιου μας
στο σημείο ακριβώς που συναντά ο καθένας το βλέμμα του
‒κάθε πρωί χαιρετώ το πράσινο του προηγούμενου καθώς
βουρτσίζω τα δόντια μου‒,
σαν τις νεροκολοκύθες που ξεφυτρώνουν κάτω απ’ τα κρεββάτια μας
τη μυρωδιά από γράσο στα μαλλιά μας.

κι οι φριχτές καμπύλες στην κουρτίνα του ντους κάνουν πια ώρες ολόκληρες να ξεθωριάσουν
κάθε φορά που λούζεσαι
εσύ

κι όλοι, μα όλοι ανησυχούμε για τον Ερνστ

γιατί ο Ερνστ τη νύχτα
αναπολεί τα κομμάτια της νύχτας
που πριν λίγες ώρες λαχταρούσε
‒σπάσε, αχ λαιμουδάκι μου‒
καθώς αυτά καμάρωναν και κορδώνονταν
στα κενά ανάμεσα στα σύννεφα

-

δεν ήθελε να πειράξει τις αράχνες

ο πονοκέφαλος ειναι αποδημητικός αποδημητικός αποδημητικός ούρλιαζε μια φωνή μέσα στο κτήριο κι εσύ χόρευες βαλς με τα μάτια κλειστά και μ’ αυτό το μισογαμόγελο που πάντα αγαπούσα. τη θυμάμαι ακόμα την τελευταία σου παράσταση όχι να ένα ψέμα. δεν τη θυμάμαι δεν σε θυμάμαι μόνο κάπου κάπου σε μυρίζω ξανά δίπλα μου. μέσα στο κτήριο χορεύω τώρα εγώ τους άγριους χορούς μου με κάθε κίνηση σε διώχνω όλο και πιο μακριά στις γωνιές κάτω απ’ τα ξεχαρβαλωμένα κασόνια πίσω απ’ τις σκαλωσιές κάτω απ τη σκόνη σε παίζω το καταλαβαίνεις; σε παίζω  σε πετάω σαν μπάλα και σαν κατάρα και περιμένω τη στιγμή που θα ξαναγυρίσεις για να σε ξαναπετάξω. τον τελευταίο καιρό αργείς.
βαριέμαι λίγο. όταν πια δεν θα διασκεδάζω ούτε με την απουσία σου  ίσως τότε να έρθει ο αληθινός πόνος γιατί μέχρι τώρα μα την αλήθεια
το μόνο που κάνω είναι να διασκεδάζω σαν τρελή  τρελή τρελή ναι
μα καθαρή.

Την παρακολουθούσα κάθε μέρα να χορεύει γυμνή και να τραγουδά, προσέχοντας πάντα να μην πειράξει τις αράχνες. Δεν ήθελε να πειράξει τις αράχνες.
‘Ωσπου μια μέρα δεν ξαναφάνηκε. Στεναχωρέθηκα, μα της ευχήθηκα το καλύτερο. Κι άρχισα να χορεύω. Γιατί ο πονοκέφαλος είναι αποδημητικός  αποδημητικός αποδημητικός τ’ ακούς; αποδημητικός.

-pic

[pic Γιώργος Τσιόγγας,

περισσότερα στο τχ.5]

-

VI.

Σκοτεινά και υγρά μπιτ με δοξάρια

Νέρωνε το κρασί
Γύμνασε το ένστινκτο
Νέρωνε
Γύμνασε
Νέρωνε
Γύμνασε
Νέρωνε
Ολοκλήρωσε την Ιστορία
Εξασφάλισε τα αρκετά
Μην μεταλλάσσεσαι
Γέμιζε
Γέμισε
Προχώρα

σημαίνει
μείωση στα στερεότυπα
άσπρο, μαύρο
ανατολή, Δύση
υπόκειμαι
κείμαι
είμαι
ταυτίζομαι με το κέντρο
Μία ροή
Μία εκδοχή
Μισή αντιπροσώπευση
παρουσιάζω μόνο τα απαραιτητα
γενικοποιούμαι
διακρίνω το σωστό μερικό
μειώνομαι στο βασικό
τι σημαίνει να είσαι
ο άλλος

Το πιο μεγάλο έλλειμα της χώρας
και άδειος, καημένος πόνος των παλιών
είναι πως ονειρεύονται οι νέοι
σαν να ’χουν υποχρέωση λαθών.

Φυγή κι απογοήτευση και δόλος
κρυφή πληγή
(που άλλοτε χυμά και άλλοτε σπάει)
Ταβάνι που θα πέσει αν δεν το επαινείς
φευγιό, συμβιβασμός, πραγματικά.
«πράγματι, κύριοι, πράγματι»

Αναμφισβήτητα σαφείς
οι ρήσεις των παλιών:
«η ρίζα η βαθύτερη μάς δένει,
αυτή που αισχρά στα χείλη μας κρατά.»

Έτσι λοιπόν «ελευθέρας» στις βιτρίνες
βιβλιοπωλείων και μουσειακών ειδών
Ιδού  «εξυπηρέτησις ευθεία»
άμεση ανακούφισις εμπρός.

Αίσθημα, συνείδησις,
έδεσμα, μυρωδιά,
μνήμη, όνειρο, βλαστήμια
συνειδησιακά βαθιά λέξις·
δώδεκα γράμματα. τι είναι;
(και ακολουθείται από εννιά)

Ο Βασιλιάς Lear πυρπολείται στη σκηνή
περιτριγυρισμένος από συμπρωταγωνιστές-σαΐτες
την ώρα που οι nouveau riche
με τα κλειδιά των πολυτελών αμαξιών τους στα χέρια
και τα εισιτήρια που μόλις έβγαλαν
από τον φάκελο της εταιρείας ταχυμεταφορών
στρογγυλοκάθονται στα καθίσματα
πλάι στις συζύγους τους.
Εκείνες τακτοποιούν τα παλτά τους
αποκαλύπτοντας τις καλογυμνασμένες πλάτες
που απέκτησαν στο μέσον της διαδρομής
σπίτι-γυμναστήριο-spa
και αναρωτιούνται μεγαλοφώνως
αν θα επέλθει η «κάθαρση» στο τέλος.
Κι ύστερα η Cordelia δίνει μαθήματα ταπεινοφροσύνης
σε κενούς ανθρώπους
και η βραδιά συνεχίζεται
σ’ ένα από τα hip εστιατόρια της πόλης.

[περισσότερα στο τχ.5]

Λευκή απεργία

Λόγω αύξησης
του κόστους εκτύπωσης
αυτό το ποίημα θάναι μικρότερο
του κανονικού.

Έναντι στις συνεχείς
οικονομικές κρίσεις, απεργίες,
στην ανεργία και τον Φ.Π.Α.
δεν προσφέρει λύσεις.

Επιπλέον, λόγω
μιας πρόσφατης λευκής απεργίας
εκ μέρους του ποιητή
δεν έχει ούτε ρίμα.

Χορτοφάγοι

Οι χορτοφάγοι είναι σκληροί, απερίσκεπτοι άνθρωποι.
Όλοι ξέρουν ότι ένα καρότο ουρλιάζει όταν τρίβεται.
Ότι ένα ροδάκινο ματώνει όταν κόβεται.
Πιστεύεις ότι το πορτοκάλι δεν αισθάνεται
τους αντίχειρες να ξεριζώνουν τη σάρκα του;
Ότι οι ντομάτες χύνουν τα μυαλά τους ανώδυνα;
Οι πατάτες, βράζονται με δέρμα ζωντανό,
της γης οι μικροί αστακοί.
Μη μου πεις ότι δεν πονάει
όταν τα μπιζέλια σχίζονται από το όσχεο,
όταν το δέρμα κόβουν απ’ τους βλαστούς
όταν το λάχανο τεμαχίζεται, όταν τα κρεμμύδια αποκεφαλίζονται.

Πετάχτε το μυστρί,
ρίχτε κάτω την αξίνα.
Όχι άλλο θέρος φονικό
Ελευθερώστε τον λαό!

Αυτό είναι ένα από κείνα

Τα ποιήματα των οποίων ο τίτλος, στην πραγματικότητα, είναι ο εναρκτήριος στίχος.
Κι ό,τι εμφανίζεται ως πρώτος στίχος είναι πραγματικά ο δεύτερος.
Αδυναμία αναγνώρισης αυτού του τεχνάσματος μπορεί ν’ αποθαρρύνει,
Να μπερδέψει τον αναγνώστη και να τον οδηγήσει να εγκαταλείψει στα μισά,

Είτε καταφεύγοντας σ’ ένα άλλο ποίημα μ’ έναν καθώς πρέπει τίτλο
Που θα τον προσκαλεί εντός, είτε (κι αυτό είναι περισσότερο πιθανό),
Πετώντας το βιβλίο στο δωμάτιο και βγαίνοντας μαινόμενος έξω
Στη φιλήδονη νύχτα* να υπόσχεται ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ.

* «Η Φιλήδονη Νύχτα», για παράδειγμα, θα ήταν ένας καθώς πρέπει τίτλος.

-

Ένας Ποιητής Μπορεί Να Κρύβει  Έναν Άλλο
(για τον Κένεθ Κόουκ)

Κένυα
Ένα αμάξι σταματημένο στη διάβαση του τρένου
Στο τιμόνι, ο ποιητής
Για να περάσει η ώρα γράφει ένα ποίημα.

Λονδίνο
Φωλιάζοντας στη μελέτη, ένας δεύτερος ποιητής
Διαβάζει το ποίημα, έπειτα σκύβει.
Συνειδητοποιεί ότι μπορεί να κρύβει ένα άλλο.

Ωστόσο
Είναι απροετοίμαστος για το τρένο
Που βγαίνει με ορμή από το τζάκι
Κι ύστερα ακολουθεί ένα άλλο, και ένα άλλο, και

[μτφρ. Ράνια Καραχάλιου,

περισσότερες μεταφράσεις του Μακ Γκοφ στο τχ. 5 του Τεφλόν]

Work-to-rule

Owing to an increase
in the cost of printing
this poem will be less
than the normal length.

In the face of continued
economic crises, strikes,
unemployment and V.A.T.
it offers no solutions.

Moreover, because of
a recent work-to-rule
imposed by the poet
it doesn’t even rhyme.

Vegetarians

Vegetarians are cruel, unthinking people.
Everybody knows that a carrot screams when grated.
That a peach bleeds when torn apart.
Do you believe an orange insensitive
to thumbs gouging its flesh?
That tomatoes spill their brains painlessly?
Potatoes, skinned alive and boiled,
the soil’s little lobsters.
Don’t tell me it doesn’t hurt
when peas are ripped from the scrotum,
the hide flayed off sprouts,
cabbage shredded, onions beheaded.

Throw in the trowel
and lay down the hoe.
Mow no more
Let my people go!

This is one of those

Poems in which the title is, in fact, the opening line.
And what appears to be the first line is really the second.
Failing to spot this device may result in the reader,
Unnerved and confused, giving up halfway through,

And either turning to another poem with a decent title
That invites him in, or (and this is more likely),
Throwing the book across the room and storming out
Into the voluptuous night* vowing never to return.

‘The Voluptuous Night’, for instance, would make a decent title.  

-

One Poet May Hide Another
(for Kenneth Koch)

Kenya
A car held up at a railroad crossing
At the wheel, the poet.
To pass the time he writes a poem.

London
Holed up in his study, a second poet
Reads the poem, then ducks.
He realizes that it may hide another.

However
He is unprepared for the train
That comes hurtling out of the fireplace
Followed by another, and another, and

Τον έπιασε με άλλη
κάνα χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς.
Χώρισαν επιτόπου.
Όπως αυτή ισχυρίζεται,
της άφησε πληγή ανεπανόρθωτη.
Αυτός μάλλον δεν το κατάλαβε·
πέντε χρονιά μετά
της έκανε request στο Facebook.

06.10.08

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΧΑΡΤΙ

Ανεξαρτήτως της εμπλοκής μου ή όχι,
εδώ και μερικά χρόνια
είμαι πάντα με τον προδίδοντα
σε ερωτικά ζητήματα·
τόσο πολύ έχω αηδιάσει
μ’ όλους αυτούς που κατά καιρούς
μου χαϊδεύουν τ’ αφτιά
κατηγορώντας αδίκως
τον εκάστοτε «ένοχο».
(Το ότι ο γιατρός ισχυρίζεται
πως τα ψυχαναγκαστικά άτομα
διακρίνονται για τα σαδιστικά τους στοιχεία
το κρατάω σαν μια εξαιρετική
δικαιολογία για το απώτερο μέλλον.
Είναι κρίμα να καεί από τώρα τέτοιο χαρτί…)

30.06.08

ΦΑΙΔΡΟ ΠΑΝΕΛ, δοκιμή 1

Φαιδρό πάνελ,
σ’ αγαπάω πολύ,
γιατί δεν έχεις κακία
στην καμπούρα σου
κι όλοι σε κοροϊδεύουν,
φαιδρό πάνελ,
κι όλοι χτυπούν τη γραφικότητα
και δεν καταλαβαίνουν
πως είσαι ό,τι απόμεινε ακίνδυνο.
Κατάντια σε ονομάζουν,
αναρχικό, αιρετικό, ομοφυλόφιλο,
χυδαίο, ανισόρροπο, τρελό,
ένα σκουπίδι, μια πικρή ιδιαιτερότητα.

Είπες, «Πολλά μας χωρίζουν»,
φαιδρό πάνελ.
Όντως πολλά μας χωρίζουν,
μα είμαι δίπλα σου -
με ψυχοφάρμακα ή χωρίς,
κάποτε λυπημένος,
κάθε σταγόνα αναπνέω
της μπαρούφας σου
και τη γροθιά μου σηκώνω
στον αέρα αποφαινόμενος:
«Θάνατος στους αγέλαστους!»

02.2007

ΤΑ ΑΜΠΕΛΟΦΥΛΛΑ

Απόψε το απόδειπνο έχει REMERON
κι έναν ολόκληρο κόσμο που πιστεύει
πως θα γελάσουν τελευταίοι αυτοί
που στοιχημάτισαν πως θα γελάσουν
τελευταία τα αμπελόφυλλα.

18.01.2009

-

-

[Ξεκαθάρισμα λογαριασμών, 2011]

ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ

Σαλταρισμένοι όλοι.

Χειρότεροι κι από αστρολόγοι
σε κωλοφυλλάδες,

Τρέμουνε τα κωλομέρια μας
μη βγει η ψυχή μας.

Καθώς πλιατσικολογούμε τα
κουφάρια ενός άλλοτε
όμορφου κόσμου.

Η ΑΝΑΣΤΟΛΗ

Κάποτε έπαιρνε φωτιά το χέρι·
ή μήπως ήταν το μυαλό που
πυροδοτούσε τη μελάνη;

Το χέρι τέλος πάντων,
έκανε όλη τη δουλειά!

Και μυστηριώδη σκοτεινά πουλιά,
φτερούγιζαν ράθυμα,
πάνω απ’ τη νύχτα μου.

Τώρα πια καταπίνω τη νύστα μου.

Κάποτε τα καταπότια δεν ήταν σκληρά,
και τα κατατόπια θα ήταν πιο εύκολα·
και τα τόπια, να! Γκελάραν αδιαμαρτύρητα.

Κάποτε έσπασα έναν καθρέφτη·
έριξα αλάτι στο πάτωμα,
φιλοξένησα μαύρες γάτες στο σπίτι μου·

άφηνα τα καπέλα μου
απάνω στο πάπλωμα.

Κάποτε η αναστολή,
δεν ήταν καταδικασμένη
εσαεί ν’ αναστέλλει…

-

[περισσότερα στο τχ.5]