Luna Ali, Ακούγεσαι σα λευκή

Συντακτικό. Το μοτίβο διάταξης των λέξεων και των φράσεων

Κάτι σαν το μοτίβο που δημιουργούν το δικό σου
«Ακούγεσαι σα λευκή»
Και το
«Μιλάς πολύ καλά» των άλλων

Βλέπω σού έχουν μάθει
ότι να μιλάς καλά τα κοινά αγγλικά
ισούται με ανωτερότητα
Βλέπω την πικρία τους
όταν συνειδητοποιούν πως έχουμε ανασυνθέσει τη γλώσσα τους
Δίνοντας σε ορισμένες λέξεις μια σειρά νοημάτων
μέχρι που εκείνες έπαψαν να χρησιμοποιούνται
με το αρχικό τους νόημα

Θέλω και εσύ και κείνοι να ξέρετε ότι εγώ (όπως πολλοί) βρίσκομαι εδώ απρόθυμα
Ήρθα εδώ με τις δικές μου λέξεις
Kuwo aad ku dhawaaqi doonin*
Ενώ στις δικές σου ενσωματώθηκα

Πίστεψέ με, δεν υπάρχει
Τίποτε που να ακούγεται πιο λευκό
Απ’ το να σχολιάζεις
Πώς ακούγομαι ΕΓΩ
Και δεν υπάρχει τίποτε πιο προσβλητικό
Απ’ το να μετρούν τη νοημοσύνη μας κρίνοντας
Απ’ τον τρόπο που μιλάμε

*(Σομαλικά) Aυτές τις οποίες δε θα προφέρεις

Μετάφραση από τα αγγλικά: Κατερίνα Αγυιώτη

Τεφλόν #28, Ασμαά Αζαϊζέχ

ΜΥΘΟΣ

Οι Άραβες πήραν τη λέξη «ουστούρα», δηλαδή «μύθος», απ’ τη λατινική historia. Είναι ό,τι πιο έξυπνο έχουν κάνει.

Η ιστορία ήταν σκυλί δεμένο σε δέντρο. Κάποιοι περαστικοί το λυπούνταν που δεν ήταν ελεύθερο, έβλεπαν την ελευθερία να τρέχει απ’ τις άκρες του στόματός του. Μουρμούριζαν και συνέχιζαν τον δρόμο τους. Άλλοι πάλι χάιδευαν το σκυλί στην πλάτη, όμως οι προθέσεις τους άρχιζαν να γαβγίζουν και το ’βαζαν στα πόδια τρομοκρατημένοι. Άλλοι το κλοτσούσαν λες κι ήταν κάποιο εμπόδιο, όμως εκείνο γλύκαινε τα πόδια τους με τη γλώσσα του. Το σκυλί το μόνο που σκεφτόταν ήταν πώς να γίνει δέντρο και να δέσει τους περαστικούς στον κορμό του.

Μετάφραση από τα αραβικά: Jazra Khaleed

Τεφλόν #28, Dorothea Rosa Herliany

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΔΙΕΝΕΞΕΩΝ

από ένα στενό μπαίνω σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο
: εδώ δεν παρέχεται κανένα αίσθημα ασφάλειας. εδώ δεν έχει όνειρα
και ευχάριστη νύστα.
σκέψεις παράταιρες στριμώχνονται ανάμεσα στην κούραση
και την ακαταστασία των βρόμικων λέξεων στους ξεφτισμένους τοίχους.
(καμιά φορά θυμάμαι τις μικρές αταξίες της σχεδόν όμορφης γυναίκας
–ήταν αρκετά νέα– με την ταπεινή οικογένεια
να την περιμένει στο σπίτι).
άφησα την ευτυχία του γαλήνιου σπιτικού μου.
ξεμάκρυνα απ’ τη μικρή σιγουριά της αγάπης που απαρνήθηκα
–για χάρη λίγης απόλαυσης.

στο πορτοφόλι ακόμα φυλάω τα πορτρέτα των παιδιών μου
κι ένα κομμάτι από μια οικογενειακή φωτογραφία.
απολαμβάνω το όνειρο μιας απλής ζωής στο στενόχωρο χωριό.

σκέφτομαι πως δεν είναι και τόσο άσχημα σ’ αυτήν εδώ την πόλη:
βρίσκεις ακόμα ζωή στα μηνύματα των αμαρτωλών εραστών. κι εσύ
έχεις ένα μέρος για να εξαπατάς και να κάνεις τις μικροαπατεωνιές σου.
μερικές φορές υπάρχουν λόγοι πολλοί για να ληστέψεις,
να σκοτώσεις και ό,τι άλλο θες –σε κάθε γωνιακό μαγαζί
πωλούνται εγχειρίδια και παλιά ημερολόγια στριμωγμένα
δίπλα σε αφίσες και ονειροκρίτες.

δεν είναι και τόσο άσχημα σ’ αυτήν εδώ την πόλη. είτε γίνεις ήρωας
είτε λωποδύτης το ίδιο είναι.
δεν χρειάζεται να φτιάχνεσαι και να ντύνεσαι ωραία.
η ζωή παραείναι απλή
–σίγουρα πάντως δεν χρειάζεται να ονειρεύεσαι.

Μετάφραση από τα ινδονησιακά: Θανάσης Σουλτάτης

Τεφλόν #28, Natalie Diaz

Ο ποταμός Κολοράντο είναι το ποτάμι που κινδυνεύει περισσότερο στις Ηνωμένες Πολιτείες –είναι επίσης κομμάτι του σώματός μου.

Κουβαλώ ένα ποτάμι. Είναι αυτή που είμαι: ‘Aha Makav. Δεν πρόκειται για μεταφορά.

Όταν μια Μοχάβι λέει, Inyech ‘Aha Makavch ithuum, εμείς λέμε τ’ όνομά μας. Λέμε την ιστορία της ύπαρξής μας. Το ποτάμι διασχίζει το κέντρο του σώματός μου.

Μέχρι στιγμής, έχω πει τη λέξη ποτάμι σε κάθε στροφή. Δεν θέλω να σπαταλάω νερό. Πρέπει να διαφυλάξω το ποτάμι μέσα στο σώμα μου.

Στις μελλοντικές στροφές θα προσπαθήσω να είμαι πιο συντηρητική.

Οι Ισπανοί μάς αποκάλεσαν Μοχάβι. Κολοράντο, τ’ όνομα που έδωσαν στον ποταμό μας επειδή ήταν λασπώδης-κόκκινος-πηχτός.

Οι Αυτόχθονες αποκαλούνταν ερυθρόδερμοι από πάντα. Ποτέ μου δεν συνάντησα ερυθρόδερμο Αυτόχθονα, ούτε καν στoν καταυλισμό μου, ούτε καν στο Εθνικό Μουσείο Αμερικανών Ινδιάνων, ούτε καν στο μεγαλύτερο πάου-ουάου1 στο Πάρκερ της Αριζόνα.

Ζω στην έρημο δίπλα στο φράγμα ενός γαλάζιου ποταμιού. Οι μόνοι ερυθρόδερμοι που έχω δει είναι λευκοί τουρίστες, καμένοι απ’ τον ήλιο λόγω της πολύωρης παραμονής τους στο ποτάμι.

‘Aha Makav είναι το αληθινό όνομα του λαού μας, ένα όνομα που μας δόθηκε απ’ τον Δημιουργό μας, ο οποίος ξέλυσε το ποτάμι απ’ τη γη και το έχτισε μέσα στα ζωντανά μας σώματα.

Μεταφρασμένο το ‘Aha Makav σημαίνει το ποτάμι που διασχίζει το κέντρο του σώματός μας, με τον ίδιο τρόπο που διασχίζει το κέντρο της γης μας.

Είναι μια φτωχή μετάφραση, όπως όλες οι μεταφράσεις.

Στη φαντασία των Αμερικανών η λογική αυτής της εικόνας γίνεται πρόσφορη για τον υπερρεαλισμό ή τον μαγικό ρεαλισμό

–οι Αμερικανοί προτιμούν έναν μαγικό ερυθρόδερμο Ινδιάνο, ή έναν σαμάνο, ή μια ψεύτικη Ινδιάνα με κόκκινο φόρεμα από μια πραγματική Αυτόχθονα. Ακόμα κι από μια πραγματική Αυτόχθονα που κουβαλά τα επικίνδυνα και βαριά μπλουζ ενός ποταμιού μέσα στο σώμα της.

Ό,τι απειλεί τους λευκούς ανθρώπους συχνά απορρίπτεται ως μύθος. Δεν έχω υπάρξει ποτέ αληθινή στην Αμερική. Η Αμερική είναι ο μύθος μου.

Μετάφραση από τα αγγλικά: Τόνια Τζιρίτα Ζαχαράτου

Απόσπασμα από το ποίημα «Το πρώτο νερό είναι το σώμα».

Τεφλόν #28, Οξάνα Βασιάκινα

ο πατέρας μου ήταν νταλικιέρης
μετέφερε νεκρά και ζωντανά κοτόπουλα καρπούζια τη σωλήνα
κάποιες φορές τον χειμώνα όταν δεν είχε τίποτα να μεταφέρει σταμάταγε στη στέπα για βδομάδες
περίμενε πότε θα ξεθάψουν τη σωλήνα απ’ τα χώματα των σοφχόζ
περίμενε
βδομάδες
και κοίταζε πώς άλλαζε η στέπα προς τη νύχτα και μετά προς το ξημέρωμα
από μέρα σε μέρα
η στέπα είναι όμορφη και υπάρχουν τόσοι λόγοι να την αγαπάς
εγώ την αγαπώ γιατί κατ’ αρχάς είναι αδύνατο να την κοιτάζεις για πολύ ώρα σε πιάνει τρόμος η λαχτάρα παίρνει να βράζει στο στέρνο σου και θες μονάχα να τρέξεις και να τρέξεις και να τρέξεις
και πάλι η στέπα δεν τελειώνει
μετά τα κοτόπουλα πέταγε τα κουφάρια και τα περιττώματα των πεθαμένων στον δρόμο πτηνών μαζί με το άχυρο απ’ το δάπεδο του αμαξώματος και ’λεγε
πως ποτέ ξανά δεν θα τον έβαζαν να μεταφέρει πουλερικά
καλύτερα ακόμα κι η σωλήνα
αυτή είναι σιωπηλή και δεν σαπίζει δεν πεθαίνει
μετά τα καρπούζια μόρφαζε απ’ την ξινίλα των χαλασμένων φρούτων
και πέταγε τ’ απομεινάρια τις πράσινες φλούδες τα μαύρα σπόρια τη μουχλιασμένη απ’
τη ζέστη σάρκα με τις κολλημένες πάνω μύγες και το χώμα
καλύτερα ακόμα κι η σωλήνα έλεγε
πρέπει μεν να την περιμένεις αλλά δεν ξινίζει και δεν σαπίζει
αλλά μετά τα κοτόπουλα και τα καρπούζια η δυσωδία μένει μέχρι τον χειμώνα είναι καλά όταν έχει αεράκι αλλά όταν δεν φυσάει δεν μπορείς να σταθείς μιλάμε για τέτοια δυσωδία
που οι άντρες τη νύχτα τρέχουν φεύγουν απ’ τα πάρκινγκ προς τη στέπα
κοιμούνται εκεί

πέθανε από AIDS
τον θάψαν στη στέπα με θέα τον παράδρομο της εθνικής
και τώρα μου φαίνεται πως έχει ξαπλώσει ακούει τη στέπα και περιμένει τη σωλήνα
εκεί κάτω απ’ τη γη έχει φορητή τηλεόραση ράδιο εφημερίδες ακόμα και γάλα
και περιμένει
πότε θα σηκώσουν όλες τις σωλήνες απ’ το χώμα των κάμπων των σοφχόζ
θα φορτώσει τη σωλήνα και θα ξεκινήσει
θα μεταφέρει τις σιωπηλές σωλήνες
τις βαριές σκουριασμένες σωλήνες

Μετάφραση από τα ρώσικα: Asja

Απόσπασμα από το ποίημα «Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήξεραν τον πατέρα μου».