Dino Campana, Έξι πεζοποιήματα

Ο Ιταλός ποιητής Dino Campana έγραψε τα πεζοποιήματα που ακολουθούν σε έναν παροξυσμό δημιουργικότητας και τρέλας στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς διάνυε την τρίτη δεκαετία της ζωής του. Γεννημένος στη Φλωρεντία το 1885, ανήκε στην ίδια γενιά με τον Κωστή Παλαμά και τον Κώστα Βάρναλη. Ωστόσο, η πρωτοποριακή ποίησή του με τα απρόβλεπτα μοτίβα σκέψης και τους απροσδόκητους ρυθμούς της, σε μια εποχή όπου οι σύγχρονοί του έγραφαν αυστηρά έμμετρη και ομοιοκατάληκτη ποίηση, τον κατέστησαν έναν από τους πιο ευρηματικούς και σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 20ού αιώνα. Ο Campana πέρασε εκείνη τη δεκαετία της ζωής του ταξιδεύοντας, συχνά συλλαμβανόταν και νοσηλευόταν σε ψυχιατρικές κλινικές λόγω της ασταθούς συμπεριφοράς του. Αργότερα διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Δούλεψε ως σιδηρουργός, πορτιέρης σε κλαμπ στο Μπουένος Άιρες, εργάτης στους σιδηρόδρομους, ναύτης. Το 1918, σε ηλικία τριάντα τριών ετών, εγκλείστηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Castelpulci της Φλωρεντίας όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1932.

***

Ο άνθρωπος που ήμουν πήρε ασυνείδητα τον δρόμο προς τον βάρβαρο πύργο, τον μυθικό φύλακα των εφηβικών μου ονείρων. Ανηφόρισε στη σιωπή των αρχαίων καλντεριμιών κατά μήκος των τειχών των εκκλησιών και των μοναστηριών: κανείς δεν άκουσε τα βήματά του. Μια μικρή έρημη πλατεία, στριμωγμένα χαμόσπιτα, σιωπηλά παράθυρα: στη μια πλευρά ο πύργος άξαφνα φωτίζεται από μια αστραπή, τεράστιος οκτακόρυφος κόκκινος ατάραχος ψυχρός. Ένα σιντριβάνι του 16ου αιώνα σώπαινε ξηρό, η λατινική επιγραφή ραγισμένη στη μέση. Ένας δρόμος πλακόστρωτος και έρημος έστριβε προς την πόλη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Dino Campana, Έξι πεζοποιήματα»

Jake Syersak, Μια περίπου πληγή

pic by Saynt Molly

I

«σολασταλγία η [solastaljía]: νεολογισμός ο οποίος εκφράζει την ψυχική ή την υπαρξιακή δυσφορία που προκαλεί η περιβαλλοντική αλλαγή˙

είναι συχνά απότοκος της υπερθέρμανσης του πλανήτη ή μιας φυσικής καταστροφής.»

Τις περισσότερες ημέρες τριγυρίζω και σκέφτομαι ότι κρατώ αυτή τη λέξη, όχι τόσο σαν νερό όσο σαν τα σχεδιαγράμματα αυτής, σε τρεμάμενες χούφτες

στα χείλη ενός άντρα που πνίγεται.

Εδώ τόσο το μυαλό όσο κι η καρδιά γίνονται ποτπουρί.

Δεν έχω λύσεις. Τις περισσότερες ημέρες κάνω ό,τι κάνουν οι άλλοι: κάθομαι, πονώ & εκπλήσσομαι

με την κάθε συναισθηματική συντριβή που μας περικλείει:

τα αρώματα του τσαγιού μασάλα, ένα ανθοδοχείο γεμάτο ανθάκια γυψοφίλης, η μικρή προσποίηση των φτερών ενός αγγέλου πάνω από τους ώμους ενός μανιώδους καπνιστή.

Είναι ένα δώρο –να αναρωτιέσαι πόσο οπτική είναι η επιβίωση. Ή δεν είναι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Jake Syersak, Μια περίπου πληγή»

L’Étranger, Οπτική ΙΙ

ο έρωτας συντίθεται από τον λόγο
θέλει να μπορείς να γίνεσαι καθρέφτης
δύο προτζέκτορες
και ρυζόχαρτο
να προλάβεις να χαράξεις τις ακμές
τις σκιές των επιφανειών
να μην τρομάξεις όταν δεις
τα μάτια [σου] στο χαρτί
να σε κοιτάνε πίσω.
ίσως δηλαδή είναι ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
αυτή που πηδάει απ’ τα μάτια σου στα μάτια του και πίσω
ή η αποτύπωσή της στον ανθρώπινο αμφιβληστροειδή
αλλά τι κάνει η ορατή η/μ ακτινοβολία
προσπίπτουσα σ’ έναν καθρέφτη;
η γωνία πρόσπτωσης ισούται με τη γωνία ανάκλασης
κι απ’ τον αμφιβληστροειδή σου
η ακτίνα δεν διαπερνά τον άλλο
γυρίζει στο στέρνο σου.
σε κουράζω το ξέρω αλλά
πρέπει κάπως αυτό το σημάδι
ποιος άφησε ανοιχτά;
α εγώ.

θα επαναληφθεί.

Περισσότερα ποιήματα του L’Étranger μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό τέταρτο τεύχος του Τεφλόν.

Αργυρώ Α., Δύο ποιήματα

ΝΕΚΡΟΣ ΚΙ ΩΡΑΙΟΣ

Ονειρεύεσαι να πεθάνεις νέος
να λένε
–κρίμα, ωραίος τύπος–
να ’χεις φροντίσει
από το μαζί να περνάς
ξυστά
κι αν τύχει και γεννήσεις
κάνα παιδί
να το κάνεις πάσα
έγκαιρα

Ονειρεύεσαι να σε θυμούνται
όρθιο
μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι
μ’ ένα ποτήρι γεμάτο
ένας καταραμένος
ένας διαφορετικός
–κρίμα, ωραίος τύπος–
μετρημένος
στα λόγια
με βλέμμα
στοχαστικό
δεν ενέδωσε
στο σπίτι-δουλειά
πότε θα καταθέσουμε το νοίκι
και φασολάκια λαδερά

λες κι ήταν
δυο οι δρόμοι
ή νεκρός κι ωραίος
ή νοικοκυραίος
ή μήπως έτσι ήταν;

Συνέχεια ανάγνωσης «Αργυρώ Α., Δύο ποιήματα»

Τεφλόν #24 | Νέο ποιητικό σκεύος

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ
[Σε όλα τα σημεία διανομής υπάρχουν κουτιά οικονομικής ενίσχυσης]

ΑΘΗΝΑ
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών
Bibliotheque, πλατεία Εξαρχείων
Βιβλιοπωλείο Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30
Βιβλιοπωλείο Μετεωρίτης, Φωκίωνος Νέγρη 68
Βιβλιοπωλείο Αμόνι, Πλατεία Μερκούρη
Βιβλιοκαφέ Red n’ Noir, Δροσοπούλου 52
Futura, Χαριλάου Τρικούπη 72
Ψιλικατζίδικο, Βαλτετσίου 52
Κατάληψη κτήματος Πραπόπουλου, Προφήτη Ηλία 49

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες, Αλ. Σβώλου 28
Βιβλιοπωλείο Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22
Βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν, Εθν. Αμύνης 14

Περισσότερα σημεία διανομής θα ανακοινωθούν σύντομα.

ΘΕΜΑΤΑ

Miyó Vestrini: Χειροβομβίδα στο στόμα
Σε έναν κόσμο γεμάτο «εφιαλτικές καταιγίδες και σκοτεινές πεδιάδες», η ποιήτρια από τη Βενεζουέλα μιλά –με κυνικότητα, σκωπτικότητα και αυτοσαρκασμό– για τη γυναικεία εμπειρία και τη μνήμη, για την πολιτική ήττα της γενιάς της και τον θάνατο που μπορεί να είναι απλός «σαν κούπα ζεστό γλυκάνισο» ή να «απαιτεί χρόνο κι υπομονή», για το «μυστήριο των ακαθόριστων ωρών» και τον «εξολοθρευτή άγγελο που χορεύει στο ταβάνι». Κείμενo: Kyoko Kishida, Μετάφραση: Kyoko Kishida, Πούθλε

Ριγιάντ Αλ Σαλέχ Αλ Χουσεΐν: Σαν κόκαλο ανάμεσα στα δόντια σκύλου
Ένας από τους πιο καινοτόμους ποιητές της γενιάς του, ο Αλ Χουσεΐν επηρέασε όσο λίγοι τη σύγχρονη συριακή ποίηση, παρά τον σύντομο βίο του. Τα ποιήματά του είναι βαθιά υπαρξιακά και συμβολικά, «απλά σαν νερό, καθάρια σαν σφαίρα», χαρακτηρίζονται από ιμπρεσιονιστικές εικόνες, σπαράγματα ενός παράλογου και βίαιου κόσμου στην «εποχή του νετρονίου/ την εποχή των βιαστικών φιλιών στη μέση του δρόμου/ την εποχή που περπατάμε στους δρόμους ισοπεδωμένοι». Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

Συνέχεια ανάγνωσης «Τεφλόν #24 | Νέο ποιητικό σκεύος»