Όλγα Βερελή, Κολωνός

κρύα είσοδος πολυκατοικίας
φώτα σβηστά
Μυρίζει βραστό λάχανο και τσιγαρισμένο κρεμμύδι
Ένας καθρέφτης καλύπτει τον τοίχο
Η αντανάκλασή σου σε χαιρετά
Χαμογελάει ειρωνικά
σε παρέσυρε

Οι σκάλες στο σκοτάδι
Οδηγούν στο ημίφως μιας ζεστής σπηλιάς
τα μάτια σου προσαρμόζονται

Στο χολ
Οι παναγίες με κοιτούν επιτιμητικά
Δεν τηλεφωνώ ποτέ
άχρονες αλυσίδες αγάπης
Σφυρηλατημένες σε τραπεζαρία
σοβαρό σκούρο ξύλο οξιάς

Τα πρόσωπα καλύπτονται εντελώς
πίσω από τον καπνό των τσιγάρων

Προσφέρουν αγάπη
Μαγειρεμένη σε φαγητό
Δεν τους χρωστάς τίποτα
Μόνο την παρουσία σου
στη δική τους ζωή

Συνέχεια ανάγνωσης «Όλγα Βερελή, Κολωνός»

Λυδία Μηλίγκου, Ποιήματα για τη φάλαινα

1.

Όσα ειπώθηκαν˙
πως δεν έφταιγε η φάλαινα
πως έφταιγε η φάλαινα
πως δεν υπήρχε φάλαινα

………….«Μια καλλιτέχνις όπως εσείς πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά»

…………………………………αυτά είναι
…………………………………πράγματα που μου συμβαίνουν

…………………………………………………………………………………………….[horror, horror]

……………………………………………………………………………………………………….Τώρα,

…………………όμως,
…………………δεν μπορώ να σου μιλάω γι’ αυτά
…………………τα πράγματα.
…………………Ας πούμε πως όλα έχουν τελειώσει και πως εγώ περιστρέφομαι.


êtes-vous fous?

(αυτό το κάνουν καλύτερα
από την από κει μεριά, που
εσύ δεν ξέρεις)

Συνέχεια ανάγνωσης «Λυδία Μηλίγκου, Ποιήματα για τη φάλαινα»

Dino Campana, Έξι πεζοποιήματα

Ο Ιταλός ποιητής Dino Campana έγραψε τα πεζοποιήματα που ακολουθούν σε έναν παροξυσμό δημιουργικότητας και τρέλας στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς διάνυε την τρίτη δεκαετία της ζωής του. Γεννημένος στη Φλωρεντία το 1885, ανήκε στην ίδια γενιά με τον Κωστή Παλαμά και τον Κώστα Βάρναλη. Ωστόσο, η πρωτοποριακή ποίησή του με τα απρόβλεπτα μοτίβα σκέψης και τους απροσδόκητους ρυθμούς της, σε μια εποχή όπου οι σύγχρονοί του έγραφαν αυστηρά έμμετρη και ομοιοκατάληκτη ποίηση, τον κατέστησαν έναν από τους πιο ευρηματικούς και σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 20ού αιώνα. Ο Campana πέρασε εκείνη τη δεκαετία της ζωής του ταξιδεύοντας, συχνά συλλαμβανόταν και νοσηλευόταν σε ψυχιατρικές κλινικές λόγω της ασταθούς συμπεριφοράς του. Αργότερα διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Δούλεψε ως σιδηρουργός, πορτιέρης σε κλαμπ στο Μπουένος Άιρες, εργάτης στους σιδηρόδρομους, ναύτης. Το 1918, σε ηλικία τριάντα τριών ετών, εγκλείστηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Castelpulci της Φλωρεντίας όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1932.

***

Ο άνθρωπος που ήμουν πήρε ασυνείδητα τον δρόμο προς τον βάρβαρο πύργο, τον μυθικό φύλακα των εφηβικών μου ονείρων. Ανηφόρισε στη σιωπή των αρχαίων καλντεριμιών κατά μήκος των τειχών των εκκλησιών και των μοναστηριών: κανείς δεν άκουσε τα βήματά του. Μια μικρή έρημη πλατεία, στριμωγμένα χαμόσπιτα, σιωπηλά παράθυρα: στη μια πλευρά ο πύργος άξαφνα φωτίζεται από μια αστραπή, τεράστιος οκτακόρυφος κόκκινος ατάραχος ψυχρός. Ένα σιντριβάνι του 16ου αιώνα σώπαινε ξηρό, η λατινική επιγραφή ραγισμένη στη μέση. Ένας δρόμος πλακόστρωτος και έρημος έστριβε προς την πόλη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Dino Campana, Έξι πεζοποιήματα»

Jake Syersak, Μια περίπου πληγή

pic by Saynt Molly

I

«σολασταλγία η [solastaljía]: νεολογισμός ο οποίος εκφράζει την ψυχική ή την υπαρξιακή δυσφορία που προκαλεί η περιβαλλοντική αλλαγή˙

είναι συχνά απότοκος της υπερθέρμανσης του πλανήτη ή μιας φυσικής καταστροφής.»

Τις περισσότερες ημέρες τριγυρίζω και σκέφτομαι ότι κρατώ αυτή τη λέξη, όχι τόσο σαν νερό όσο σαν τα σχεδιαγράμματα αυτής, σε τρεμάμενες χούφτες

στα χείλη ενός άντρα που πνίγεται.

Εδώ τόσο το μυαλό όσο κι η καρδιά γίνονται ποτπουρί.

Δεν έχω λύσεις. Τις περισσότερες ημέρες κάνω ό,τι κάνουν οι άλλοι: κάθομαι, πονώ & εκπλήσσομαι

με την κάθε συναισθηματική συντριβή που μας περικλείει:

τα αρώματα του τσαγιού μασάλα, ένα ανθοδοχείο γεμάτο ανθάκια γυψοφίλης, η μικρή προσποίηση των φτερών ενός αγγέλου πάνω από τους ώμους ενός μανιώδους καπνιστή.

Είναι ένα δώρο –να αναρωτιέσαι πόσο οπτική είναι η επιβίωση. Ή δεν είναι.

Συνέχεια ανάγνωσης «Jake Syersak, Μια περίπου πληγή»

L’Étranger, Οπτική ΙΙ

ο έρωτας συντίθεται από τον λόγο
θέλει να μπορείς να γίνεσαι καθρέφτης
δύο προτζέκτορες
και ρυζόχαρτο
να προλάβεις να χαράξεις τις ακμές
τις σκιές των επιφανειών
να μην τρομάξεις όταν δεις
τα μάτια [σου] στο χαρτί
να σε κοιτάνε πίσω.
ίσως δηλαδή είναι ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
αυτή που πηδάει απ’ τα μάτια σου στα μάτια του και πίσω
ή η αποτύπωσή της στον ανθρώπινο αμφιβληστροειδή
αλλά τι κάνει η ορατή η/μ ακτινοβολία
προσπίπτουσα σ’ έναν καθρέφτη;
η γωνία πρόσπτωσης ισούται με τη γωνία ανάκλασης
κι απ’ τον αμφιβληστροειδή σου
η ακτίνα δεν διαπερνά τον άλλο
γυρίζει στο στέρνο σου.
σε κουράζω το ξέρω αλλά
πρέπει κάπως αυτό το σημάδι
ποιος άφησε ανοιχτά;
α εγώ.

θα επαναληφθεί.

Περισσότερα ποιήματα του L’Étranger μπορείτε να διαβάσετε στο εικοστό τέταρτο τεύχος του Τεφλόν.