Γαγιάθ Αλ Μαντχούν, Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο

Εκείνη τους είπε: για να με δείτε, κοιτάξτε το βουνό
Εκείνοι την κοίταξαν για να δούνε το βουνό
Η Δαμασκός έμοιαζε πιο κοντά όποτε σου μιλούσα γι’ αυτή
Γιατί τα σώματα όταν τα κοιτάμε στον καθρέφτη μοιάζουν πιο κοντά απ’ ό,τι είναι στ’ αλήθεια
Κι εκείνοι που κουβαλούν τις ψυχές μας έχουν απομακρυνθεί τόσο
Που πλέον πρέπει να πάρουν το πιο κοντινό μέσο συγκοινωνίας για να επιστρέψουν
Και ούτω καθεξής…
Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο
Αν σκέφτεται συχνά τη γυναίκα που αγαπά
Μπορεί να μεταμορφωθεί σε παγκάκι στο πάρκο αν μολυνθεί απ’ την πρόζα
Χωρίς κάποιον πειστικό λόγο η πόλη μπορεί να μεταμορφωθεί σε καμαρίνι στα παρασκήνια ενός μικρού θεάτρου, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κωμόπολη που κανείς δεν έχει ακουστά
Θα μπορούσα να σ’ αγαπήσω
Ή θα μπορούσα να σ’ είχα συναντήσει πέντε λεπτά πριν από τον άντρα που σου ‘κλεψε την καρδιά, αν εκείνο τον καιρό είχα αναγνωρισμένο διαβατήριο
Και ίσως εσύ να είσαι η μόνη δικαιολογία που μπορώ να χρησιμοποιήσω όταν ο σεκιουριτάς στο αεροδρόμιο διαπιστώσει ότι είμαι πολύ πιο αδύνατος απ’ ό,τι στη φωτογραφία του διαβατηρίου μου Συνέχεια ανάγνωσης «Γαγιάθ Αλ Μαντχούν, Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο»

Ghérasim Luca, Οιδίπους σφιγξ

Στο όνομα
των
άνομων
του χθες

στο όνομα
των
άνομων
του σήμερα

ο επιζών του Άουσβιτς
κι ο επιζών
Ες Ες
αναρωτιούνται

στο δικαστήριο της Φρανκφούρτης

Πώς να καταδικάσεις στο όνομα του νόμου
το έγκλημα που διαπράχθηκε στο όνομα του νόμου

Πώς να συγχωρέσεις στο όνομα του νόμου
το αίμα που χύθηκε στο όνομα του αίματος

Η ερώτηση ξεπερνά την απάντηση

και ο κατηγορούμενος
το εδώλιο

Ούτε συγχώρεση ούτε τιμωρία
ισοβίως*

* Χιροσίμα…
Βουδαπέστη…
Κονγκό… Συνέχεια ανάγνωσης «Ghérasim Luca, Οιδίπους σφιγξ»

Τετάρτη 16 Οκτωβρίου | Αντικολλητικό σουαρέ με τον ποιητή Sean Bonney

Sean Bonney_16.10.2019

Την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου το περιοδικό Τεφλόν υποδέχεται τον Βρετανό ποιητή Sean Bonney σε ένα αντικολλητικό σουαρέ γεμάτο αιμάτινες σκιές, βρομερούς θεούς, στριγκλίες, ψέματα, ιστορίες και ποιήματα που «αναβοσβήνουν σαν φώτα της πόλης μες στην μπατσοκρατούμενη ομίχλη».

Ο Sean Bonney θα παρουσιάσει το ποιητικό του έργο, θα διαβάσει ποιήματά του και θα συζητήσει με τις φίλες και τους φίλους του Τεφλόν για την ποίηση που μοιάζει «με βόμβα βάθους τοποθετημένη στις αισθήσεις της πόλης».

Συνέχεια ανάγνωσης «Τετάρτη 16 Οκτωβρίου | Αντικολλητικό σουαρέ με τον ποιητή Sean Bonney»

Sean Bonney, Περί καλοσύνης

Είναι σημαντικό να τα πας καλά με τους γείτονες. Να συζητάς μαζί τους τους φόβους σου για το νόημα του διαβατηρίου σου. Να μοιράζεσαι μαζί τους τα αποτελέσματα των μελετών σου σχετικά με το νόημα της εξίσωσης ενοικίου. Είναι σημαντικό να εξηγήσεις τα βασικά μαθηματικά των θορύβων που έχουν ακούσει απ’ το διαμέρισμά σου σε τυχαίες ώρες της μέρας και της νύχτας. Να περιγράψεις τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική φύση αυτών των ωρών, και τη σύνδεσή τους με τα σήματα απ’ τα φώτα στα παράθυρα που βλέπεις από το μπαλκόνι σου, και πώς τα σήματα αυτά καθρεφτίζουν τα μυστικά πάθη που εσωκλείονται στο διαβατήριό σου, και πώς όλα αυτά καθορίζουν πόσες φορές τη μέρα περνά από το μυαλό σου η αυτοκτονία, και ο φόνος. Περνά από το μυαλό σου, δεν το σκέφτεσαι σοβαρά. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική διαφορά και καθόλου άσχετη με την τεράστια ηλεκτρονική στριγκλιά που κάποιες φορές ακούς να ξεπηδά από εκεί που εικάζεις ότι βρίσκεται το κέντρο της γης. Κατέστησε σαφές ότι πιθανότατα το κέντρο της γης δεν βρίσκεται εκεί όπου νομίζουν ότι βρίσκεται. Ότι εκεί υπάρχουν καταιγίδες που μαίνονται για περισσότερο καιρό από το άθροισμα των ηλικιών όλων των κατοίκων αυτής της πόλης, με χαρτιά ή χωρίς. Ότι αγαπάς μόνο τις σεξεργάτριες, τους τοξικομανείς, τις πρόσφυγες και τους ασθενείς σε τελικό στάδιο. Ότι τα περισσότερα πρωινά σκέφτεσαι πως είναι οι μόνοι άνθρωποι που αξίζουν την ιθαγένεια. Ότι σ’ ενοχλεί το μίσος που μόνιμα αναδίδει το συρτάρι στο οποίο φυλάς το διαβατήριό σου. Συνέχεια ανάγνωσης «Sean Bonney, Περί καλοσύνης»

Sean Bonney, Το μαρτύριο

Τραβάνε μια κόκκινη γραμμή κατά μήκος του λαιμού. Είναι ένας κάποιος χάρτης. Οι αρχές ενός χάρτη. Τα σημάδια αυτά είναι πολυκατοικίες. Αλλά είναι και αλφάβητα. Όχι, όχι αλφάβητα, μαγνητικά σύννεφα. Μέσα σε κάθε σύννεφο υπάρχει ένα φωνήεν, και το καθένα απ’ αυτά τα φωνήεντα βρίσκεται στα χέρια του εχθρού. Εσύ είσαι μέσα σε μια από τις πολυκατοικίες. Είστε δύο στο δωμάτιο, αλλά γνωρίζετε μόνο το τρίτο άτομο. Είναι το τρίτο άτομο που σας μιλάει τώρα. Οι ερωτήσεις που κάνει είναι γελοίες. Υπάρχουν άραγε φαντάσματα σε πλανήτες που πήγαν στράφι. Δεν υπάρχουν πλανήτες. Δεν υπάρχουν φωνήεντα. Μόνο μια υγρή ρωγμή όταν αφαιρούν το κεφάλι. Συνέχεια ανάγνωσης «Sean Bonney, Το μαρτύριο»

Sean Bonney, Ψαλμός του Γκέοργκ Τρακλ

όπως φαντάζομαι να τον λέει το φάντασμα της Ανίτας Μπέρμπερ

Είναι ένα φως που έσβησε για πάντα.
Είναι ένα μπαρ που ποτέ δεν άνοιξε ποτέ δεν έκλεισε.
Είναι ένας αμπελώνας είναι μια μαύρη τρύπα είναι ένα στόμα γεμάτο αράχνες.
Είναι ένα εγκαταλειμμένο δωμάτιο, ψεκασμένο με φλεγόμενο γάλα.
Οι μανιακοί έχουν πεθάνει. Είναι ένα ανεξερεύνητο νησί
Είναι ο ήλιος όπως είναι στους εφιάλτες. Να τοι σπάνε τα τύμπανα
Να τοι ξεκινούν πόλεμο.
Να τοι κουνάνε τους γοφούς τους να τοι αγοράζουν πρέζα
Ω ο ωκεανός που αλυχτά. Ο παράδεισος είναι καταστροφή.

Είναι όλα πορνό ειδικά τα δάση των παραμυθιών.
Να τοι έχουν θάψει τους πρόσφυγες. Να πάρει πάλι βρέχει.
Βρομεροί παλιοί θεοί σκάβουν τα χαντάκια
Όλοι κοιμούνται στις βαρετές πλατείες της πόλης και βόμβες πέφτουν.
Είναι χημική βροχή είναι μικρά κορίτσια είναι φτώχεια και διασημότητα και κροκοδείλια δάκρυα.
Είναι δωμάτια γεμάτα με ανέφικτες συγχορδίες είναι η ανιαρή συλλογή δίσκων σας.
Είναι σκιές είναι AirBnB είναι μυθολογικοί καθρέφτες.
Να οι κρατούμενοι έκαψαν το νοσοκομείο.
Να ο αγαπημένος σας ντίλερ, να οι πιο πρόσφατες επιδημίες.

Συνέχεια ανάγνωσης «Sean Bonney, Ψαλμός του Γκέοργκ Τρακλ»

Ντμίτρι Σοκολένκο, Τρία μικροδιηγήματα

DIRTY FREE

Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, όταν ο άνεμος του Ατλαντικού μετέφερε το άρωμα των πούρων στην επικράτεια της Ευρώπης, ερεθίζοντας και διεγείροντας τα μυαλά και τα σώματα ολονών, ολονών μα ολονών, οι Ευρωπαίοι μονάρχες θέλησαν να μάθουν από πού προερχόταν ένα τέτοιο θαυμάσιο και μαγικό άρωμα. Άρχισαν λοιπόν να στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε ταξίδια που είχαν προορισμό την πηγή αυτού του αρώματος. Όταν ήτανε παιδιά, οι μονάρχες, όντας πρίγκιπες και πριγκίπισσες, είχαν για εγχειρίδιο Το πιο βαρετό βιβλίο #Boringwindowdisplays, απ’ το οποίο έμαθαν ότι Αιγύπτιοι ιερείς στα χρόνια του αγρότη Μινγκ είχαν στείλει από την Αλεξάνδρεια δύο (ΙΙ) φάλαινες ουράνιου τόξου σ’ εκείνα τα μέρη. Οι φάλαινες δεν επέστρεψαν ποτέ. Οι θαλάσσιες αποστολές τις οποίες οι μονάρχες, ενήλικες πια, όντας βασιλιάδες και βασίλισσες, εξόπλισαν, επίσης δεν επέστρεψαν ποτέ, ή επέστρεψαν χωρίς να έχουν βρει την πηγή του αρώματος, όμως με τ’ αμπάρια τους γεμάτα σαρδέλες, τις οποίες ο σκανδαλωδώς διάσημος Αμερικανός καθηγητής ιταλικής καταγωγής αιώνες αργότερα θα λάτρευε. Προφανώς ήταν το μαγικό άρωμα που έκανε τους ναύτες και τις δύο φάλαινες ουράνιου τόξου να μείνουν εκεί για πάντα. Και ήταν σ’ εκείνα τα ντουμανιασμένα από ταμπάκο χρόνια που όλοι οι εργάτες που εργάζονταν στον θόλο του Μπρουνελέσκι στη Φλωρεντία λάμβαναν κάθε πρωί ένα (Ι) λίτρο κόκκινο κρασί Τοσκάνης. Θεωρήθηκε ότι αυτό θα τους βοηθούσε να κρέμονται από ψηλά και να δουλεύουν αποτελεσματικά χωρίς να νιώθουν φόβο. Όμως οι εργάτες έπεφταν απ’ τον θόλο που χτίζανε. Συνέχεια ανάγνωσης «Ντμίτρι Σοκολένκο, Τρία μικροδιηγήματα»