Τεφλόν #26, Σύγχρονη βραζιλιάνικη ποίηση

MAΓΙΑ
της MAYA DOURADO

Είμαι και γαμώ τις γυναίκες
Κάνω ό,τι θέλω
Είμαι
Μαύρη μες στο λευκό, μες στο μαύρο
Ανέμελη ζω τη ζωή μου
Κουράστηκα να κρύβομαι στις σκιές
Eλεύθερη είμαι σήμερα ν’ απολαμβάνω τη χαρά μου
Συνεχίζω να ριμάρω, αφήνομαι στο φλόου μου
Με λένε μυστήρια, μα εγώ ξέρω ποια είμαι
Είμαι μια όμορφη μαύρη

Μ’ άφησες χωρίς ανάσα
Και τίποτα απ’ όσα λέω
Δεν είναι εντός εισαγωγικών

Το σώμα ΜΟΥ θα γίνει η κραυγή μου
Ακόμα κι αν με φιμώσουν
Γιατί ξέρω τι θα συμβεί
Όταν συναντηθώ με τη σκοτεινή ώρα της νύχτας
Μόνο το φως του πέμπτου φαναριού
Θα με κάνει να νιώσω ασφαλής
Καθόλου βέβαιο μα πιθανό
Ότι την τρίτη μέρα ένα σώμα
Θα βρεθεί γυμνό και κακοποιημένο
Δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό του, μα σίγουρα το αγαπήσαμε
Άλλη μια γυναίκα που χάθηκε απ’ τη βίαιη δίψα ενός άντρα
Του ίδιου που ακουμπά τα χέρια πάνω στο τραπέζι: χέρια λευκά, χέρια καθαρά
Χέρια που διοικούν
Χέρια που φροντίζουν
Χέρια που προστατεύουν
Χέρια υπεράνω υποψίας
Χέρια που βάφτηκαν με αίμα
Όμως ξεπλύθηκαν καλά, χέρια ενός ακηλίδωτου πολίτη
Χέρια που σκοτώνουν τα όνειρά μας

Αλλά δεν μας αποθαρρύνουν να συνεχίσουμε τον αγώνα!

Σήμερα γράφω ποίηση όλο θάρρος
Πρέπει ν’ αντιστεκόμαστε
Γιατί σ’ αυτή την κοινωνία πολλά θα μας σκίσουν στα δύο
Μα ούτε το τέλος δεν θα σκοτώσει αυτά που μας κάνουν ν’ ανθίζουμε

Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Σπύρος Πρατίλας

Διαβάστε το αφιέρωμα στη σύγχρονη βραζιλιάνικη ποίηση στο 26ο τεύχος του Τεφλόν.

Arlinda Guma, Δύο ποιήματα

Βραδινό δελτίο ειδήσεων

«Τα ψάρια μεταναστεύουν με τα δελφίνια
για να προστατευτούν απ’ τους καρχαρίες.»
«Το Ισραήλ επιτέθηκε ξανά στην Παλαιστίνη.»
Οι Παλαιστίνιες μητέρες αντάλλαξαν τα μωρά τους
με μωρά μανάδων από άλλες γειτονιές, μερικούς στόχους πιο πέρα,
για να μην αφανιστούν όλα
αν βομβαρδιστούν τα σπίτια τους.
Όποιες έχουν πολλά παιδιά
τα μοιράζουν σε όσα περισσότερα σπίτια μπορούν.
Με ποιον τύπο αποφασίζουν οι Παλαιστίνιες μητέρες
ποιο παιδί θα μείνει και ποιο θ’ απομακρυνθεί;
Τι μηχανισμός βρίσκεται στον εγκέφαλό τους,
μηχανισμός που όλοι οι μαθηματικοί του κόσμου δεν θα μπορούσαν να εφεύρουν,
ενώ τα όπλα εξακολουθούν να σημαδεύουν
τους απαλούς κροτάφους των βρεφών;
Και οι Ισραηλίτισσες μητέρες, ποιον τύπο πιθανοτήτων χρησιμοποιούν;
Mπροστά τους, ο ίδιος ο Αϊνστάιν θα σήκωνε τα χέρια ψηλά.
«Τα ψάρια μεταναστεύουν με τα δελφίνια
για να προστατευτούν απ’ τους καρχαρίες.»
«Όλη η αλήθεια για το διαζύγιο του Μπιλ Γκέιτς.»
«Τέσσερις ασκήσεις για φοβερά οπίσθια.»
«Τα ψάρια μεταναστεύουν με τα δελφίνια
για να προστατευτούν απ’ τους καρχαρίες.»
«Το δικαίωμα του λαού του Ισραήλ στην αυτοπροστασία.»
Και να, τη σημαία του λαού μου την βάλαν ξανά κοντά σ’ εκείνες των ισχυρών.
Διότι «Τα ψάρια πρέπει να μεταναστεύουν με τα δελφίνια
για να προστατευτούν απ’ τους καρχαρίες.»
Μετά τους βομβαρδισμούς,
μια μικρούλα τρέχει
κλαίγοντας
κρατώντας σφιχτά στο στήθος της
ένα σκισμένο τετράδιο ζωγραφικής.
Μετά τους βομβαρδισμούς,
«Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ευχαριστεί τους συμμάχους.»
«Το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοπροστασία» (απ’ τα τετράδια ζωγραφικής)
«Τα ψάρια μεταναστεύουν με τα δελφίνια
για να προστατευτούν απ’ τους καρχαρίες.»
«Το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοπροσ…»
«Οι επιστήμονες εκπέμπουν σήμα κινδύνου:
Ο πληθυσμός του πλανήτη γερνά».
Τα μωρά αρνούνται να έρθουν σ’ έναν κόσμο
όπου τους βομβαρδίζουν τα τετράδια ζωγραφικής.

Αφιερωμένο στις μητέρες των εμπόλεμων περιοχών

Συνέχεια ανάγνωσης «Arlinda Guma, Δύο ποιήματα»

Τεφλόν #26, Σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση

ΑΤΙΤΛΟ
της AULONË KADRIU


Καρδιά μου,
Πάει ένας μήνας.
Ίσως τον επόμενο μήνα και τις μέρες που θ’ ακολουθήσουν
Να μη γράψω άλλα ποιήματα.
Ίσως,
Ν’ ασχοληθώ με τις σχέσεις Αμερικής-Κοσόβου,
Να διερευνήσω αν μας συμφέρει να είμαστε με την Ε.Ε. ή την Αμερική,
Απλά να σχηματίσω άποψη για ένα θέμα άσχετο μ’ εσένα.
Ίσως,
Καρδιά μου,
Μιας κι έχουν περάσει δυο μήνες από τότε που σε δολοφόνησαν,
Ίσως να επιχειρηματολογήσω πως δεν πρέπει να χαιρόμαστε με την απομόνωση
Τώρα που ο κορονοϊός έχει εισβάλει στην Ευρώπη.
Καρδιά μου,
Ίσως μια μέρα,
Τώρα που τα βάσανά μας μεγάλωσαν,
Να σκεφτώ πώς θα γλιτώσω
Από μια πιθανή διακοπή των σχέσεων με την Αμερική,
Απ’ την πιθανή έλευση του κορονοϊού στο Κόσοβο,
Απ’ το φρικτό δίλημμα αν είναι καλύτερα να είμαστε με την Ε.Ε. ή την Αμερική,
Απ’ το φασιστικό εγκώμιο της απομόνωσής μας.
Όμως,
Εσένα δεν σε φέρνει πια πίσω
Καμία διμερής συμφωνία,
Ούτε η ένταξη στην Ε.Ε.
Ούτε η βελτίωση των σχέσεων με την Αμερική
Ούτε η εξόντωση του κορονοϊού.
Ίσως,
Αυτές τις μέρες όλα τα σημαντικά ζητήματα να επιλυθούν.
Όμως εσένα σε δολοφόνησαν,
Όμως αύριο
Ποιος ξέρει ποια θα δολοφονήσουν.

Μετάφραση από τα αλβανικά: Ελεάνα Ζιάκου

Διαβάστε το αφιέρωμα στη σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση στο 26ο τεύχος του Τεφλόν.

Τεφλόν #26 | Νέο ποιητικό σκεύος

Τεύχος 26
Χειμώνας-Άνοιξη 2022

ΘΕΜΑΤΑ

Christophe Tarkos: Όταν η γλώσσα σού πέφτει στο κεφάλι
Ο Κριστόφ Ταρκός, ο πιο συζητημένος Γάλλος ποιητής των τελευταίων τριάντα ετών, άφησε πίσω του ένα έργο υπερβολικό, αντιφατικό, στρυφνό, παράλογο και βαθιά ανθρώπινο, ένα έργο που κινείται διαρκώς στα ρευστά όρια μεταξύ πραγματικότητας και (αυτο)μυθοποίησης. Με γλώσσα προφορική, συχνά ασύντακτη και αδόκιμη, δημιούργησε μια ποίηση η οποία μοιάζει με το καθημερινό οργανικό σώμα που τρώει, χέζει, κοιμάται, μιλάει, φιλάει, γαμιέται, δουλεύει, πεθαίνει. Κείμενo: Γιάννης Χονδρός, Μετάφραση: Ελένη Γιώτη

Amelia Rosselli: Πολεμικές παραλλαγές
«Tο μόνο που μπορώ να γράψω σήμερα είναι μια ποίηση πολεμική, ή μια παραλλαγή στο ίδιο θέμα»: Αντιφασίστρια και μια από τις σημαντικότερες φωνές της ιταλικής ποίησης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, η Αμέλια Ροσέλι θεωρεί πως «η ομορφιά έχει ηττηθεί» και ως εκ τούτου νέες γλώσσες πρέπει να επινοηθούν, ενώ η ποίηση δεν μπορεί παρά να συνιστά πολεμική πρακτική. Το έργο της, κρυπτικό, ιδιοσυγκρασιακό, σχεδόν μυστικιστικό, αποτελεί πράξη σημειωτικού σαμποτάζ. Κείμενα-Μετάφραση: Azzurro Adamo, Kyoko Kishida

Marwa Helal: Η μετανάστευση ως δεύτερη γλώσσα
Με συγκρατημένη οργή και μεγάλες δόσεις χολής, η Αραβο-αμερικανίδα ποιήτρια αναμετράται με το ρατσιστικό, καφκικό «βιομηχανικό σύμπλεγμα μετανάστευσης», τις πολιτικές και τη γλώσσα του. Το έργο της –ένα είδος ποίησης ντοκουμέντο– συνδυάζει πρόζα, ποίηση, δοκίμιο, ημερολόγιο και δημοσιογραφική έρευνα, αποτελεί στοχασμό πάνω στην έννοια της πατρίδας, πάνω στη μετανάστευση και την εξορία, την αποικιοκρατία και την ισλαμοφοβία. Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

Σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση: Εμείς που δεν γευτήκαμε ούτε βορρά ούτε νότο
Σε αυτό το αφιέρωμα στη νέα γενιά της αλβανόφωνης ποίησης –μια γενιά που «πασχίζει να κολλήσει τα θρύψαλα του χάους»– η ανθολόγος, ποιήτρια Ελίφε Κρασνίκι, επιλέγει ποιήματα που συνομιλούν με τα κοινωνικά κινήματα στο Κόσοβο, την Αλβανία και τη Β. Μακεδονία. Πρόκειται για μια ποίηση έντιμη, βιωματική και αντισυμβατική όπου κυριαρχεί η ανάγκη για έκφραση και ελευθερία. Μια ποίηση που πραγματεύεται με θάρρος πολιτικά ζητήματα και προσεγγίζει με τόλμη την αλβανική γλώσσα. Ανθολόγηση-Κείμενο: Elife Krasniqi, Μετάφραση: Ελεάνα Ζιάκου, Βίκτωρας Ηλιόπουλος

Σύγχρονη βραζιλιάνικη ποίηση: Γυναίκες της φωτιάς
Τρεις εκπρόσωποι της νέας γενιάς της βραζιλιάνικης ποίησης ανθολογούν δεκατέσσερις σύγχρονες ποιήτριες από τα βόρεια και βορειοανατολικά της χώρας, ποιήτριες οι οποίες τολμούν να πειραματιστούν με τη γλώσσα χωρίς να ανησυχούν για τους ακαδημαϊκούς φορμαλισμούς. Ποιήτριες που «τροχίζουν μέσα τους σάρκα αιχμηρή», που δηλώνουν πίστη «προς των αρχέγονων πνευμάτων τη σοφία», που κουβαλούν μέσα τους τις «γυναίκες της φωτιάς απ’ το χτες κι απ’ το τώρα». Ανθολόγηση-Κείμενο: Eleazar Venancio Carrias, Adelaide Ivánova, Douglas Laurindo, Μετάφραση: Σπύρος Πρατίλας

Ποιήματα: Θανάσης Αθανάσιος, Μαντώ Ασημάντου, Ε.Κατη, Ελεάνα Ζιάκου, Γιάννης Ζούπης, Jazra Khaleed, Κουρτ, Νικόλας Κουτσοδόντης, Άγγελος κυρίου, Kycoven, Ντιάνα Μάνεση, Έλσα Μιχαλάκι, Μον, Φοίβος Οικονομίδης, Βασιλική Παππά, Πούθλε, Θάλεια Τ., Τάσος [ΜήνυμαL] Σταυρουλάκης, Rafaelle syk, Dolly Vara.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: ανθόκοσμος

Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

Αραβίδες ντίβες: Σουχέιρ Χαμάντ

παιδιά της πέτρας

τώρα που το χώμα συνωμότησε μαζί μας
καταβροχθίζοντας τα όνειρα και τα σκονισμένα δάκρυά μας
κρύβοντας τους καρπούς του τρόμου μας
σε ομφαλοφόρα πορτοκάλια
ριζώνοντας πιο γερά
πιο στέρεα στα κόκαλα των προγόνων μας

ρωτάμε

πότε γίναν οι πέτρες
σύντροφοι σκελετωμένων αγοριών
που ’χουν για παιχνίδια
πλαστικές σφαίρες και άδειους κάλυκες
;

πότε γίναν οι πέτρες
έμπιστοι νεαρών κοριτσιών
που τα ρούχα και η περηφάνια τους
πετάχτηκαν στο ποτάμι
;

ήμασταν ξύπνιες
όταν ο πόλεμος τρύπωσε
σαν καπνός στο συλλογικό μας όνειρο
;

ή
το άστρο της αυγής
μάς βρήκε
την ώρα που ηχούσε του βιασμού ο άρρυθμος κρότος
;

Η έκδοση «Αραβίδες ντίβες: Ανθολογία σύγχρονης αραβο-αμερικανικής ποίησης» κυκλοφορεί από το περιοδικό Τεφλόν και το Αρχείο 71.