Sarah Certa, Τρία ποιήματα

Πρόλογος

Μόνο για μια μέρα θα ’θελα ένα μυαλό καμωμένο από κρύσταλλο,
μια καρδιά ραμμένη από φτερά κύκνου, το αγαπημένο σου μέρος για ύπνο.
Θέλω να σταθώ γυμνή σ’ ένα χωράφι με το κεφάλι μου να γέρνει πίσω, ν’ αφήνω κάθε γλυκό λεπτό να στάζει
απ’ τους αγκώνες μου με τις δαμασκηνιές μελανιές και να μη σκέφτομαι πόσο γρήγορα
διαλύομαι σαν ταμπλέτα απορρυπαντικού στη βροχή.
Θέλω να περάσω μια μέρα χωρίς να σκέφτομαι τους συνηθισμένους λογισμούς μου:
πόσα ζεστά κρεβάτια υπάρχουν στον κόσμο και πως τα χέρια μου είναι ακόμη άστεγα.
πόσο χαρούμενη ήμουν πριν αρχίσω να γράφω.
πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν πριν σταματήσουμε.
πώς ο καθένας που αυτή τη στιγμή αναπνέει θα πρέπει κάποια μέρα να σταματήσει.
Θέλω να περάσω μια μέρα έξω απ’ την εαυτή μου, γιατί κάτι τρέχει με την απόσταση
και την καρδιά που λαχταρά.
Θέλω να σταματήσω να διαλύω τον πολυέλαιο που προσπαθεί να κρεμαστεί
απ’ το ταβάνι μου, να σταματήσω να σβήνω τα κεριά που σου ζήτησα
ν’ ανάψεις για χάρη μου, επειδή ένιωθα θλιμμένη και πάλι, παγιδευμένη στον σκοτεινό πρησμένο διάδρομο Συνέχεια ανάγνωσης «Sarah Certa, Τρία ποιήματα»

B. Ehrenreich & D. English: Μάγισσες, μαίες, νοσοκόμες

C34B935FDE674A6A01B31636C31896AD

Oι γυναίκες ήταν ανέκαθεν θεραπεύτριες. Στην ιστορία της Δύσης οι γυναίκες ήταν γιατρίνες και ανατόμοι χωρίς κάποια επίσημη άδεια. Έκαναν εκτρώσεις, ήταν νοσοκόμες και είχαν συμβουλευτικό ρόλο σε ιατρικά ζητήματα. Ήταν φαρμακοποιοί, καλλιεργούσαν θεραπευτικά βότανα και μοιράζονταν τα μυστικά των χρήσεών τους. Ήταν μαίες που ταξίδευαν από σπίτι σε σπίτι και από χωριό σε χωριό. Για αιώνες, οι γυναίκες ήταν γιατρίνες χωρίς πτυχία, χωρίς πρόσβαση σε βιβλία και πανεπιστήμια, όμως την ίδια στιγμή μάθαιναν η μια από την άλλη και μετέδιδαν την εμπειρία τους από σπίτι σε σπίτι και από γενιά σε γενιά. Ο λαός τις αποκαλούσε «σοφές γυναίκες», ενώ οι αρχές «μάγισσες» και «κομπογιαννίτισσες». Η ιατρική λοιπόν είναι μέρος της κληρονομιάς μας, της ιστορίας μας, των δικαιωμάτων μας ως γυναίκες.

Συνέχεια ανάγνωσης «B. Ehrenreich & D. English: Μάγισσες, μαίες, νοσοκόμες»

Guido Catalano, Τρία ποιήματα

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΚΕΡΑΣΙΑ;

Μπορεί να πεθάνει κάνεις από κεράσια;
Πόσα κεράσια πρέπει να φάω
για να πεθάνω από κεράσια;
Αν θα ’πρεπε κάποια στιγμή ν’ αυτοκτονήσω
θα σκότωνα τον εαυτό μου με κεράσια.

Και μπορεί να πεθάνει κάνεις από έλλειψη γατιών;
Πόσο καιρό
θα μπορούσα να ζήσω χωρίς γάτα στη ζωή μου;
Κάποια στιγμή θα με βρουν νεκρό
κι o ιατροδικαστής θα πει:
«Ρε γαμώτο, πρώτη φορά βλέπω κρίση απώλειας γάτας σε τέτοιο βαθμό».

Και μπορεί να πεθάνει κάνεις απ’ την έλλειψη των φιλιών σου;
Πόσο καιρό μπορώ να επιβιώσω χωρίς τα φιλιά σου;
Μια μέρα θα πέσω σε κώμα απ’ την έλλειψη των φιλιών σου
κι ο γιατρός θα πει:
«Ρε γαμώτο, τρέξτε να τη βρείτε τώρα!»
«Ποια;» θα ρωτήσει η νοσοκόμα.
«Τι θα πει ποια; Αυτή που τον φιλούσε!» Συνέχεια ανάγνωσης «Guido Catalano, Τρία ποιήματα»

Kai Pohl, Η δυαθήκη μου

^1234567890ß´
°!“§$%&/()=?`
“¬”#£fi^\˜•¯˙˚
„¡“¶¢[]|{}≠¿’

qwertzuiopü+
QWERTZUIOPÜ*
»„‰¸˝ˇÁÛØ∏°
«∑€®†Ω¨⁄øπ•±

asdfghjklöä#
ASDFGHJKLÖÄ’
ÅÍ™ÏÌÓıˆflŒÆ’
å’∂ƒ©ªº∆@œæ‘

<yxcvbnm,.-
>YXCVBNM;:_
≥‡ÙÇ◊‹›˘˛÷—
≤¥≈ç√∫~µ∞…–

Συνέχεια ανάγνωσης «Kai Pohl, Η δυαθήκη μου»

Γαγιάθ Αλ Μαντχούν, Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο

Εκείνη τους είπε: για να με δείτε, κοιτάξτε το βουνό
Εκείνοι την κοίταξαν για να δούνε το βουνό
Η Δαμασκός έμοιαζε πιο κοντά όποτε σου μιλούσα γι’ αυτή
Γιατί τα σώματα όταν τα κοιτάμε στον καθρέφτη μοιάζουν πιο κοντά απ’ ό,τι είναι στ’ αλήθεια
Κι εκείνοι που κουβαλούν τις ψυχές μας έχουν απομακρυνθεί τόσο
Που πλέον πρέπει να πάρουν το πιο κοντινό μέσο συγκοινωνίας για να επιστρέψουν
Και ούτω καθεξής…
Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο
Αν σκέφτεται συχνά τη γυναίκα που αγαπά
Μπορεί να μεταμορφωθεί σε παγκάκι στο πάρκο αν μολυνθεί απ’ την πρόζα
Χωρίς κάποιον πειστικό λόγο η πόλη μπορεί να μεταμορφωθεί σε καμαρίνι στα παρασκήνια ενός μικρού θεάτρου, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κωμόπολη που κανείς δεν έχει ακουστά
Θα μπορούσα να σ’ αγαπήσω
Ή θα μπορούσα να σ’ είχα συναντήσει πέντε λεπτά πριν από τον άντρα που σου ‘κλεψε την καρδιά, αν εκείνο τον καιρό είχα αναγνωρισμένο διαβατήριο
Και ίσως εσύ να είσαι η μόνη δικαιολογία που μπορώ να χρησιμοποιήσω όταν ο σεκιουριτάς στο αεροδρόμιο διαπιστώσει ότι είμαι πολύ πιο αδύνατος απ’ ό,τι στη φωτογραφία του διαβατηρίου μου Συνέχεια ανάγνωσης «Γαγιάθ Αλ Μαντχούν, Ο ποιητής μπορεί να μεταμορφωθεί σε λύκο»

Ghérasim Luca, Οιδίπους σφιγξ

Στο όνομα
των
άνομων
του χθες

στο όνομα
των
άνομων
του σήμερα

ο επιζών του Άουσβιτς
κι ο επιζών
Ες Ες
αναρωτιούνται

στο δικαστήριο της Φρανκφούρτης

Πώς να καταδικάσεις στο όνομα του νόμου
το έγκλημα που διαπράχθηκε στο όνομα του νόμου

Πώς να συγχωρέσεις στο όνομα του νόμου
το αίμα που χύθηκε στο όνομα του αίματος

Η ερώτηση ξεπερνά την απάντηση

και ο κατηγορούμενος
το εδώλιο

Ούτε συγχώρεση ούτε τιμωρία
ισοβίως*

* Χιροσίμα…
Βουδαπέστη…
Κονγκό… Συνέχεια ανάγνωσης «Ghérasim Luca, Οιδίπους σφιγξ»