Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

28/01/2009

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, quidquid latine dictum sit, altum videtur

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 10:15 μμ
nice_big_cup_of_stfu
….(…)..Τι θα έχουν δει τα μάτια ενός γερμανού ή ενός ρώσου στρατιώτη στο ανατολικό μέτωπο στα 1942, στα 1943, φερ ειπείν; Τι θα έχουν δει τα μάτια ενός στρατιώτη από την Σπάρτη ή από τις Πλαταιές, στην μάχη με τους πέρσες στις Θερμοπύλες; Τι θα έχουν δει τα μάτια ενός ερπετού, από αυτά που εν αγνοία τους τα λένε δεινόσαυρους (στο στυλ ας πούμε, που τον σκύλο σου εν γνώσει του τον λένε Ράλφ), κάποια ισχνά δίποδα με τα οποία ποτέ δεν συναντήθηκαν, και που τα κόκαλά του βρίσκονται πολύ βαθειά θαμμένα κάπου όπου δεν θα τα βρουν ποτέ τα εν λόγω φιλομαθή δίποδα; Και αναφέρομαι στα μάτια, στις εικόνες που ήταν διαθέσιμες για να ειδωθούν, γιατί το τι έκανε με αυτές τις εικόνες μετά ο εγκέφαλος, οι σκέψεις, ούτως ειπείν, είναι ένα πεδίο ιδιαιτέρως φλου. Έχω δει ήλιους να ανατέλουν σε άλλα σημεία του γαλαξία, έχω δει εικόνες φωτός γύρω από μακρινά άστρα και τεράστια διαστημόπλοια να συγκρούονται σε μακρινούς πλανήτες για τους οποίους εσείς δεν έχετα ιδέα, έλεγε ο κινηματογραφικός ανθρωποειδής ρέπλικαντ στον διώκτη του μπλέηντ ράνερ αστυνομικό, μιλώντας για κάτι κάπως σχετικό με αυτό που εννοώ με τα προαναφερθέντα. Και γράφει σχετικά και ένας τσέχος ποιητής, -υπάρχουν ιδέες που γι αυτές δεν βρίσκονται λέξεις. Η σκέψη χαμένη στα μάτια ενός μονόκερου εμφανίζεται ξανά στο γέλιο ενός σκύλου-. Λίγα πράγματα βλέπουν οι περισσότεροι και ακόμα λιγότερο καταλαβαίνουν τι είναι αυτό που βλέπουν, ποιά είναι η σημασία του, που λέει ο λόγος, αρκούνται σε απλοϊκές βολικά παραμορφωμένες ερμηνείες, σαν υποκατάστατα πραγματικοτήτων συνθετότερων που δεν θέλουν να τις ξέρουν και δεν τις χρειάζονται, μιάς που αυτά που –βλέπουν- έχουν συμφωνηθεί από κοινού με βάση έννοιες κλειδιά, όπως, κοινή γνώμη, μέσος άνθρωπος, κοινή λογική, επικαιρότητα, είδηση, ιστορία, και τέτοια. Δείχνει να το ξέρει αυτό ο Χρονάς, και γράφει σε ένα ποίημα, -ο ποταμός ο Λούσιος είναι αυτός, από το βουνό εδώ φέρνει το νερό του, κανείς δεν τονε ξέρει, κανείς δεν τονε βλέπει. Λίγο περνάει από πέτρες, από χωράφια περνάει. Κάτι όμορφα άλογα, κάτι ελεύθερα πουλιά ξεδιψάνε στο νερό του, μετά πέφτει στον αρχαίο Αλφειό. Μόνο η μεγάλη θάλασσα που τονε δέχεται σωπαίνει στο χαμό του-. Αυτά λοιπόν που δεν έχουν παρατηρητή για διάφορους λόγους, είναι το καλύτερο αντίδοτο για να αντιμετωπιστεί η δηλητηρίαση της αντίληψης για -την ζωή το σύμπαν και τα πάντα-, για να αντισταθείς στην τοξικότητα του κυρίαρχου κοινόχρηστου τρόπου περί του πώς έχουν τα πράγματα γενικά, και ποια είναι αυτά τα πράγματα, τέλος πάντων, εν πάσει περιπτώσει. Και γράφει σχετικώς ο τσέχος ποιητής, -το αόρατο μεγαλώνει με τέτοια μανία που κλείνουμε τα μάτια-….(…)…

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Εξαιρετικό κείμενο. Μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους και μάλιστα από ανθρώπους που δε θα συμφωνούν καθόλου μεταξύ τους κι ο καθένας να το ενστερνίζεται. Αυτό είναι και αρετή και πρόβλημα. Ανάλογα..

    Σχόλιο από stinathina — 03/02/2009 @ 6:57 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: