Young-Hae Chang Heavy Industries: ο καλπασμός του Υπερκειμένου

Η Κυόκο προτείνει:                                  cf83ceaccf81cf89cf83ceb700014

http://www.yhchang.com/

«Ποιητικές, ειρωνικές, ευφάνταστες αφηγήσεις και ιστορίες παρουσιασμένες ως κινούμενο, μέσω ψηφιακών τεχνικών Flash, κείμενο με μουσική τζαζ ή ηλεκτρονικούς ήχους κινούνται μεταξύ ποίησης και πρόζας, καταργούν τα όρια ανάμεσα στη θέαση και στην ανάγνωση, διατέμνουν την τέχνη, λογοτεχνία και κινηματογράφο, «υψηλή» και «χαμηλή» κουλτούρα.»

«Το έργο τωνΥΗCΗI µπορεί να φαίνεται απλό µε την πρώτη µατιά αλλά, έπειτα από περαιτέρω και επαναλαµβανόµενη θέαση, το έργο αποκαλύπτει τα διαστρωµατωµένα βάθη και τις προε­κτάσεις του. Πράγµατι, η τέχνη των YHCHI ενθαρρύνει την επανεξέταση των όρων και των εννοιών που χρησιµοποιούµε για να ορίσουµε τις εµπειρίες µας µε την τέχνη. Τα έργα τους που «Flash-άρουν» θολώνουν τη γραµµή ανάµεσα στην ανάγνωση και τη θέαση (και αυτός είναι ο λόγος που εναλλάσσω τις συγκεκριµένες λέξεις σ’ αυτό το κείµενο), και περιπλέκουν κατηγο­ρίες όπως η λογοτεχνία, ο κινηµατογράφος και η τέχνη. Το έργο των YHCHI αψηφά την έντα­ξη σε κατηγορίες όπως υψηλή ή χαµηλή, µοντέρνα ή µεταµοντέρνα τέχνη· και, όταν διαβάζεται ως λογοτεχνία, προκαλεί τις διακρίσεις ανάµεσα στην πρόζα και την ποίηση, επειδή το κείµενο των YHCHI που «αναβοσβήνει» είναι, τόσο αφηγηµατικό όσο και τονισµένο, ρυθµικό µέτρο. Επι­προσθέτως, το γεγονός ότι οι YHCHI είναι µία σύµπραξη ανάµεσα σε δύο ιδιώτες αψηφά τις συνήθεις παραδοχές ότι ένας καλλιτέχνης ή συγγραφέας είναι ένα ιδιοφυές άτοµο που εκφρά­ζεται στην αποµόνωση και, αντίθετα, προωθεί τη συνειδητοποίηση της συνεργατικής πλευράς της καλλιτεχνικής δηµιουργίας. Επιπλέον, το γεγονός ότι το ντουέτο των YHCHI αποτελείται από µία Κορεάτισσα και έναν Αµερικανό διαταράσσει τις κατηγοριοποιήσεις που βασίζονται στην εθνικότητα· πρόκειται για κορεάτικη τέχνη, για αµερικανική λογοτεχνία ή για κάτι εντελώς διαφορετικό; Το έργο τωνΥΗCΗI διασκελίζει και περιπλέκει τέτοιες διακρίσεις, ενθαρρύνοντας το στοχασµό ως προς την κατάσταση της σύγχρονης τέχνης και τα µέσα µε τα οποία εφαρ­µόζουµε στην πράξη αυτούς τους στοχασµούς. »

cf83ceaccf81cf89cf83ceb700091Άννα Καφέτση, Διευθύντρια ΕΜΣΤ

(αποσπάσματα  από τον κατάλογο και το συνοδευτικό υλικό της έκθεσης των YHCHI στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακη 1 Μάρτη).

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη της Τζέσικα Πρέσμαν, ερευνήτριας διαδικτυακής λογοτεχνίας του Γέιλ, σχετικά με το «ρεύμα» της ψηφιακής λογοτεχνίας, κι εδώ μια συνόμιλία της Άννας Καφέτση με τους YHCHIC.

Advertisements

Παυλίνα Μάρβιν, Στοχαμός

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω
στης βασιλίσσης σοφίας
τον οικείο παραλογισμό,
πρωτίστως ταυτιζόμενη
και μη
με τον αλαφιασμένο περαστικό,
με του κυκλοφοριακού αδιεξόδου
τη νοσηρή αταραξία,
τις λακούβες του δρόμου
και κάτι, που από το βασιλικό το πάρκο
μάλλον μυρίζει υγρασία,

δευτερευόντως όμως
με διαλύει,
το πώς σπάζουν του χάους το αξεπέραστο στυλ
με μια προσθήκη αστεία,
που άλλη δεν είναι Continue reading «Παυλίνα Μάρβιν, Στοχαμός»

Νικός Βιολάρης, Δύο ποιήματα

Μην ανατείλεις ημέρα μου μην.
Άσε το σώμα σου ήμερο
εντός η εκτός της νύχτας
να κοιμάται.

Μην ανατείλεις ημέρα μου μην.
Ας εντρυφήσει τώρα η δύση
στου χάους την επισκευή.

 

Ο κακός ξυλοκόπος
έρχεται στον ύπνο
κόβει απ’τ’όνειρο
τα τρία δέντρα
κι έπειτα φεύγει
γι’άλλο δάσος

Ο καλός ξυλοκόπος
έρχεται στον ύπνο
κόβει απ’τ’όνειρο
τα τρία δέντρα
κι έπειτα κλαίγοντας
φυτεύει
μέσα στο χώμα
το σώμα του.

 

Ράνια, Don’t you know my name?

 

Don’t you know my name?

I’ m so different yet I look the same

I feel happy when I cry

I’ m not brave neither shy

I’ m just anxious to live my fate

Come, don’t hesitate

Take a closer look on my face

In my private space

there isn’t any hindrance

Can’t you see the difference?

The truth blooms behind lies

There is fire in my eyes

Even when they carry tears

Continue reading «Ράνια, Don’t you know my name?»

Ασιμάρβιν (Παρ’όλ’αυτά αρέσει, η βιδωμένη σχέση…)

mailgooglecom

Παυλίνα Μάρβιν-Το σκίσμα

Να σχετιστούμε είπαμε
κι αλληλοσφαχτήκαμε.
Τέτοιο διεστραμμένο χάσμα,
δεν ξανάζησα με πλάσμα.
Εγώ χτυπιέμαι-ωχ κι αμάν-
το βράδυ πνίγομαι στα «αν»
κι εσύ κοιμάσαι πια στο βαν.
Μ’έχεις βράσει, σ’έχω σκάσει
κι έγινε η σχέση σχάση.
(Όμως, παρά το ζόρι το πολύ
τόσο που συλλογίστηκα τον τελειωμό
παρ’ότι μπήκα κουρεμένη στο δεσμό
βγήκα μ’ολόμαυρο μακρύ μαλλί.)


Νικόλας Άσιμος-Πουτσομουνοσονάτα, Αμανές μουνακόπουτσα

Θλιβερής μνημoκληρονομιάς των ερώτων μας ο μαμωνάς.
Αναπαραγωγής της ψευτιάς.  Ξεχασμένη η αλήθεια για μας.
Το ξέρω σας αρέσει η βιδωμένη σχέση
Ο εαυτός σου φρίκη στον άλλον να ανήκει.

1.  Φαλλοκράτης δεν ήμουνα ‘γω.
κι ας μου μίλαγες πάντα γι’ αυτό.
Φεμινίστρια ήσουνα συ
επαναστατημένη γυνή.

Continue reading «Ασιμάρβιν (Παρ’όλ’αυτά αρέσει, η βιδωμένη σχέση…)»

Γιάννης Βαρβέρης: «Ένας Άνθρωπος Μόνος» στο Μέγαρο Μουσικής

021111Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές

Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ

Να πάει διακοπές.

Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα

έχω μπροστά μου μια θάλασσα

σκέφτηκε αμέσως.

Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη

αφού είναι ίδια

όλ’ η θάλασσα.

Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ

διότι δεν είμαι ψάρι.

-Βουνό λοιπόν

αναφώνησε ο κύριος Φογκ

και γύρισε

από την άλλη μεριά

την πολυθρόνα του.

Στο πλαίσιο του κύκλου «Ποιητική Γενιά του 1970» την Τετάρτη στις 11 Φεβρουαρίου παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής το ποιητικό έργο του Γιάννη Βαρβέρη. Ο ποιητής επέλεξε να αυτοσυστηθεί, αφενός, μέσα από αναγνώσεις ποιημάτων και, αφετέρου,από μια σειρά εξομολογήσεων για τη σχέση του με την ποίηση. Continue reading «Γιάννης Βαρβέρης: «Ένας Άνθρωπος Μόνος» στο Μέγαρο Μουσικής»