Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

07/02/2009

Aisle 16 στο bios

Filed under: Αφορμές,veni vidi scripsi — kyokokishida @ 6:02 πμ

Εξαίσια λογιώτατοι, λογιώτατα εξαίσιοι, δεινοί ριμοδότες και ταλαντούχοι περφόμερς οι κύριοι Joel Stickley, Ross Sutherland, Chris Hicks και Luke Wright απέδειξαν στην εμφάνιση τους στην Αθήνα ότι μια ποιητική βραδιά μπορεί να απέχει μακράν από τις αποστειρωμένες, μακρόσυρτες, κατ’επίφασιν ενδεείς, ολότελα αποκομμένες από την καθημερινότητα και εν τέλει βαρετές απαγγελίες ποιημάτων που συνηθίζονται εν Ελλάδι.
Στην παράσταση τους πρωταγωνιστούσε ο λόγος καλοκουρδισμένος, ρυθμικός, παλλόμενος με αρκετές αιχμές και μπόλικο χιούμορ που κράτησε το κοινό σε εγρήγορση. Τα θέματά τους ποικίλα: σιωπηλοί πυλώνες ηλεκτρικού, αυτιστικοί συμμαθητές από το σχολείο, οι μεγαλόσχημες κοινοτοπίες που ξεστομίζουν οι ερωτευμένοι, τραυματικές εμπειρίες με νταλικιέρηδες στα ρέστοραν των αυτοκινητοδρόμων, οι σύγχρονές μητέρες, η δουλειά του ποιητή που ποτέ δεν τελειώνει, μια συνωμοσία αγάπης, τα superfoods, τρείς ωδές για τον πάκμαν, τα επεισοδιακά εγκαίνια του Ikea σε υποβαθμισμένη γειτονιά του Λονδίνου το 2005 καθώς και ένας διάλογος Φρόυντ-Γιούνγκ εν είδει ραπ μονομαχίας.
Παραθέτω ενδεικτικά βίντεο, αποσπάσματα και συνδέσμους με αυτά που ξεχώρισα:

————————————————————————————————————————Ross Sutherland

…»our love gave Thomas Pynchon the shits»,

«our love gave Alister Crowley visions»…  :

«no discontentment can exist

without a star to wish upon»

(Επίσης του Ρος Σάδερλαντ, από το «the three stigmata of pacman» όπου ο  ποιητής ταυτίζεται με τον πάκμαν, με τον οποίο έχουν την ίδια ηλικία,  πιστεύοντας πως τα video games αποτελλούν προέκταση της λογότεχνίας. Συστήνεται ανεπιφύλακτα και μπορείτε να το ακούσετε στο my space του ρος.)

——————————————————————————————————————————-Joel Stickley

Ο Τζόελ και οι νταλικιέρηδες -προσοχή! το κυρίως ποίημα ξεκινάει μετά το τρίτο λεπτό- :


…»If I’m honest I wouldn’t kill for you,

I would injur»…

(Ο πιό σπαρταριστός περφόρμερ από τους τέσσερις. Άλλα ποιήματά του μπορείτε να διαβάσετε εδώ.)

—————————————————————————————————–Luke Wright

«A poet’s work is never done» :

——————————————————————————————————-Chris Hicks

Όσα καφάσια φράουλες κι αν φας, και πάλι θα τα τινάξεις μια μέρα:

(ακούστε και τους σιωπηλούς πυλώνες στο my space του)

Τα παληκάρια δεν προλαβαίνουν να εμφανίζονται σε φεστιβάλ και μπαρ ανά την Αγγλία ως Aisle 16 αλλά και με τα προσωπικά τους πρότζεκτ ο καθένας ή συνεργαζόμενοι ανά δύο.Άντε, και στα δικά μας!

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. «Άντε, και στα δικά μας!»

    Σαν υπόσχεση ακούγεται.
    Να περιμένουμε εξελίξεις;

    Σχόλιο από il Notario — 12/02/2009 @ 9:18 πμ | Απάντηση

  2. εννοείται.

    Σχόλιο από pavlinamarvin — 12/02/2009 @ 8:12 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: