Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

13/02/2009

Τίγρεων το ανάγνωσμα

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα — kyokokishida @ 7:58 πμ

[…]Μέχρι να μιλήσει η τίγρη
Θα ακούμε τις αφηγήσεις του κυνηγού

Μέχρι να βρούμε τη φωνή να τραγουδήσουμε
Θα ακούμε το τερέτισμα των ξυπνητηριών[…]

 

[…]περνώ απ’τα μάτια σου σαν από κρήνη,
μέσα τους πίνουν όνειρο οι τίγρεις,
καίγεται το κολύβρι στη φωτιά τους,
περνώ απ’την όψη σου σαν σε σελήνη […]

[…]τίγρη φωτόχρωμη, σταχτί ελάφι
βαθιά μες στα περίχωρα της νύχτας[…]

(Οι πρώτοι τέσσερις στίχοι του Γιαζρά, από την Προειδοποίηση.
Οι υπόλοιποι έξι από την Ηλιόπετρα του Οκτάβιο Πάζ σε μετάφραση Κώστα Κουτσουρέλη.
Πόστ πρό(σ)κληση για συνεισφορά περισσότερων τίγρειων στίχων με αφορμή μια προσωπική εμμονή: την τίγρη που περιμένουμε να μιλήσει.Υπόσχομαι πως δε θα υπάρξουν περαιτέρω παρεκτροπές με άλογα,πουλιά και λοιπά ζώα)

Advertisements

33 Σχόλια »

  1. William Blake
    1757–1827

    The Tiger

    TIGER, tiger, burning bright
    In the forests of the night,
    What immortal hand or eye
    Could frame thy fearful symmetry?

    In what distant deeps or skies
    Burnt the fire of thine eyes?
    On what wings dare he aspire?
    What the hand dare seize the fire?

    And what shoulder and what art
    Could twist the sinews of thy heart?
    And when thy heart began to beat,
    What dread hand and what dread feet?

    What the hammer? what the chain?
    In what furnace was thy brain?
    What the anvil? What dread grasp
    Dare its deadly terrors clasp?

    When the stars threw down their spears,
    And water’d heaven with their tears,
    Did He smile His work to see?
    Did He who made the lamb make thee?

    Tiger, tiger, burning bright
    In the forests of the night,
    What immortal hand or eye
    Dare frame thy fearful symmetry?

    Σχόλιο από il Notario — 13/02/2009 @ 9:49 πμ | Απάντηση

  2. Κατερίνα Ηλιοπούλου

    Η λεμονιά

    Στον κήπο μου ζει μια λεμονιά
    Την ποτίζω από απόσταση με το λάστιχο
    Γιατί στην πραγματικότητα είναι μια τίγρης.
    Όμως εκείνη μου καταφέρνει τις δαγκωματιές σε ανύποπτο χρόνο.
    Συχνά ξυπνάω με φρέσκες πληγές
    Κι ακόμα καμιά φορά όταν περπατώ μου γραπώνει το σβέρκο.
    Όμως εγώ την αγαπώ.
    Ποιo άλλο δέντρο χωνεύει τόσο δραστικά τη σιωπή για να συνθέσει τους καρπούς του;
    Λεμόνι
    Κέρινο τοτέμ του θανάτου
    Αυτόφωτη λαγνεία.

    Σχόλιο από rania — 13/02/2009 @ 12:29 μμ | Απάντηση

  3. Νάσος Βαγενάς

    Ὡδή στην τίγρη

    Τρομάζω στό χαμόγελο τῆς τίγρης.
    Τῆς τίγρης πού τή νιώθω νά μέ γυροφέρνει,
    καί πού ὅσο καί νά ψάξεις δέν θά τή βρεῖς.
    Ἀόρατη γλιστάει στα δροσερά
    φυλλώματα πού ἐκτρέφουν οἱ ἔρημοι.
    Ἡ ἀγάπη σάν τήν τίγρη εἶναι φριχτή,
    ἀλλά εἶναι καί θεσπέσια.
    Οἱ ραβδώσεις της μέ κλείνουν σέ εἱρκτή.
    Στή σκέψη πώς μέ μυρίζει σάν βορά
    Αἰσθάνομαι ἀπαίσια.
    Μά εὐφραίνομαι ὅταν τραγουδοῦν οί βάρδοι
    αὐτό τό ζῶο πού σχεδόν τό νιώθω ἐπάνω μου.
    Ὁ Μπλέηκ, ὁ Μπόρχες, ὁ Λεοπάρντι.
    Θά μέ σπαράξει ἐτούτη τή φορά;
    Ἤ θά μέ σώσουν τά φτερά τοῦ ἄνεμου;

    Σχόλιο από il Notario — 13/02/2009 @ 11:08 μμ | Απάντηση

  4. Jorge Luis Borges

    EL OTRO TIGRE

    Pienso en un tigre. La penumbra exalta
    La vasta Biblioteca laboriosa
    Y parece alejar los anaqueles;
    Fuerte, inocente, ensangrentado y nuevo,
    él irá por su selva y su mañana
    Y marcará su rastro en la limosa
    Margen de un río cuyo nombre ignora
    (En su mundo no hay nombres ni pasado
    Ni porvenir, sólo un instante cierto.)
    Y salvará las bárbaras distancias
    Y husmeará en el trenzado laberinto
    De los olores el olor del alba
    Y el olor deleitable del venado;
    Entre las rayas del bambú descifro,
    Sus rayas y presiento la osatura
    Baja la piel espléndida que vibra.
    En vano se interponen los convexos
    Mares y los desiertos del planeta;
    Desde esta casa de un remoto puerto
    De América del Sur, te sigo y sueño,
    Oh tigre de las márgenes del Ganges.

    Cunde la tarde en mi alma y reflexiono
    Que el tigre vocativo de mi verso
    Es un tigre de símbolos y sombras,
    Una serie de tropos literarios
    Y de memorias de la enciclopedia
    Y no el tigre fatal, la aciaga joya
    Que, bajo el sol o la diversa luna,
    Va cumpliendo en Sumatra o en Bengala
    Su rutina de amor, de ocio y de muerte.
    Al tigre de los simbolos he opuesto
    El verdadero, el de caliente sangre,
    El que diezma la tribu de los búfalos
    Y hoy, 3 de agosto del 59,
    Alarga en la pradera una pausada
    Sombra, pero ya el hecho de nombrarlo
    Y de conjeturar su circunstancia
    Lo hace ficción del arte y no criatura
    Viviente de las que andan por la tierra.

    Un tercer tigre buscaremos. Éste
    Será como los otros una forma
    De mi sueño, un sistema de palabras
    Humanas y no el tigre vertebrado
    Que, más allá de las mitologías,
    Pisa la tierra. Bien lo sé, pero algo
    Me impone esta aventura indefinida,
    Insensata y antigua, y persevero
    En buscar por el tiempo de la tarde
    El otro tigre, el que no está en el verso.

    Σχόλιο από il Notario — 13/02/2009 @ 11:18 μμ | Απάντηση

  5. Jorge Luis Borges

    The Other Tiger

    A tiger comes to mind. The twilight here
    Exalts the vast and busy Library
    And seems to set the bookshelves back in gloom;
    Innocent, ruthless, bloodstained, sleek
    It wanders through its forest and its day
    Printing a track along the muddy banks
    Of sluggish streams whose names it does not know
    (In its world there are no names or past
    Or time to come, only the vivid now)
    And makes its way across wild distances
    Sniffing the braided labyrinth of smells
    And in the wind picking the smell of dawn
    And tantalizing scent of grazing deer;
    Among the bamboo’s slanting stripes I glimpse
    The tiger’s stripes and sense the bony frame
    Under the splendid, quivering cover of skin.
    Curving oceans and the planet’s wastes keep us
    Apart in vain; from here in a house far off
    In South America I dream of you,
    Track you, O tiger of the Ganges’ banks.

    It strikes me now as evening fills my soul
    That the tiger addressed in my poem
    Is a shadowy beast, a tiger of symbols
    And scraps picked up at random out of books,
    A string of labored tropes that have no life,
    And not the fated tiger, the deadly jewel
    That under sun or stars or changing moon
    Goes on in Bengal or Sumatra fulfilling
    Its rounds of love and indolence and death.
    To the tiger of symbols I hold opposed
    The one that’s real, the one whose blood runs hot
    As it cuts down a herd of buffaloes,
    And that today, this August third, nineteen
    Fifty-nine, throws its shadow on the grass;
    But by the act of giving it a name,
    By trying to fix the limits of its world,
    It becomes a fiction not a living beast,
    Not a tiger out roaming the wilds of earth.

    We’ll hunt for a third tiger now, but like
    The others this one too will be a form
    Of what I dream, a structure of words, and not
    The flesh and one tiger that beyond all myths
    Paces the earth. I know these things quite well,
    Yet nonetheless some force keeps driving me
    In this vague, unreasonable, and ancient quest,
    And I go on pursuing through the hours
    Another tiger, the beast not found in verse.

    Σχόλιο από il Notario — 13/02/2009 @ 11:19 μμ | Απάντηση

  6. Prisons are built with stones of Law, Brothels with bricks of Religion.
    The pride of the Peacock is the glory of God.
    Excess of sorrow Laughs. Excess of joy weeps.
    The fox condemns the trap, not himself.
    What is now proved was once only imagined.
    The eagle never lost so much time as when he submitted to learn of the crow.
    The tigers of wrath are wiser than the horses of instruction.
    The apple tree never asks the beech how he shall grow, nor the lion the horse how he shall take his prey.
    The catterpillar chooses the fairest leaves to lay her eggs on, so the priest lays his curse on the fairest joys.

    William Blake
    «The marriage of heaven and hell-> Proverbs of hell»

    Σχόλιο από kyokokishida — 16/02/2009 @ 6:01 μμ | Απάντηση

  7. Αφού σου είναι εμμονή η τίγρης μπορεις να βρεις άφθονο υλικό (στα εγγλέζικα…)εδω: http://www.poemhunter.com/poems/tiger
    Θα χρειαστει ομως πολυ ξεσκαρταρισμα….

    Λογικα θα γνωρίζεις και το δημοφιλές «Η τίγρης» σε στιχους του Δημητρη Αποστολακη (ερμηνεια απο Ψαραντώνη, Χαινηδες και πολλους αλλους).
    Αν οχι τους παραθετω:

    Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
    που όλο με περιμένει
    κι όλο την καρτερώ
    Τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει
    μα ελπίζω να φιλιώσει
    καιρό με τον καιρό.

    Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
    κι εγώ για το καλό μου
    για κείνη πολεμώ
    Κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
    για να της τραγουδήσω
    τον πιο βαρύ καημό.

    Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω
    για να την αγκαλιάσω
    στον πιο τρελό χορό
    Κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
    μου δίνει την προβιά της
    για να τηνε φορώ.

    Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι
    σχεδόν αγαπημένοι
    καθείς να κοιμηθεί
    Και μοιάζει τούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,
    σαν τη στερνή την ώρα
    που θα επιτεθεί.

    Σχόλιο από Anonymos (και φαν της Ράνιας) — 19/02/2009 @ 5:04 μμ | Απάντηση

  8. Λοιπόν στο παρακάτω αν δεις την κυριολεκτική σημασία της λέξης (κ όχι σαν τανκς), δημιουργεί ενδιαφέρουσες εικόνες:
    It was dark all around
    There was frost in the ground
    When the tigers broke free
    And no one survived
    From the Royal Fusiliers Company C
    They were all left behind,
    Most of them dead,
    The rest of them dying
    And that’s how the High Command
    Took my daddy from me…
    Hum Hobo

    Σχόλιο από Hum Hobo — 05/03/2009 @ 11:05 πμ | Απάντηση

  9. Αυτή εδώ η ανάρτηση είναι στα σίγουρα στοιχειωμένη.
    Τις προάλλες ξεφύλλιζα βιβλία προς αγορά στην Πολιτεία και, ανοίγοντάς τα σε τυχαίο σημείο, έπεσα πάνω στα παρακάτω:

    «[…]
    Έχετε δει τίγρη κουφή;
    Σπουδαίο θέαμα,
    Με ύφος ονειροπόλο, αμήχανο αλλά ήρεμο,
    Διασχίζει τη ζούγκλα.
    Και οι γαζέλες φεύγουνε καγχάζοντας.
    Πολλά μπορείς από τα δόντια και τα νύχια ν’ απαιτήσεις
    Όχι όμως και ν’ ακούν.
    […]»

    Ανρί Μισώ- Το βιβλίο των διεκδικήσεων

    ————————————-

    «[…]
    Στην ίδια την ουσία της ποίησης υπάρχει κάτι το απρεπές:
    φανερώνονται πράγματα που δεν ξέραμε ότι κρύβαμε μέσα μας,
    γι’ αυτό ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα, σαν να είχε ξεπηδήσει ένας τίγρης
    και στεκόταν μπροστά μας στο φως, τινάζοντας την ουρά του.
    […]»

    Τσέσλαφ Μίλος- Ars Poetica

    Σχόλιο από kyokokishida — 13/03/2009 @ 6:07 μμ | Απάντηση

  10. Να ξαναδώσουμε στα πόδια μας το χώμα.

    Το πράσινο στο πράσινο τον άνθρωπο του Νεάντερταλ

    στον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Δεν ωφελούν πια

    οι μυώνες

    θέλει αγάπη θηριώδη
    θέλει πήδημα τίγρισσας μες στις ιδέες.

    (..λέει ο Ελύτης, στη Μαρία Νεφέλη, Αφιερωμένο Κυόκο.)

    Σχόλιο από pavlinamarvin — 27/05/2009 @ 12:36 μμ | Απάντηση

  11. ΥΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟ ΦΑΡΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ, Henri Michaux

    Δεν είναι ακόμη παρά μια ελάχιστη άλως, κανένας δεν τη βλέπει, όμως αυτός το ξέρει ότι από κει θα ‘ρθει η πυρκαγιά, μια τεράστια πυρκαγιά θα ‘ρθει, κι αυτός, καταμεσής της, θα πρέπει να τα καταφέρει, να συνεχίσει όπως πριν να ζει (Πώς πάει; Καλά, κι εσείς;), αφανισμένος απ’το ευσυνείδητο και αδηφάγο πυρ.
    *
    Τίγρης μπροστά του ακίνητος. Δεν βιάζεται. Έχει καιρό για σκότωμα. Δεν πρόκειται να το κουνήσει από κει. Είναι ακλόνητος.
    *
    …κι ο φόβος σε κανέναν δεν χαρίζεται.
    Όταν ένα βυθόψαρο, που έχει τρελαθεί, με αγωνία κολυμπά προς τα άλλα ψάρια της ομάδας του, σε εξακόσια μέτρα βάθος, τα σπρώχνει, τα ξυπνά, τα πλησιάζειένα προς ένα:
    «Δεν ακούς, εσύ, νερό να τρέχει;»
    «Κι εδώ, δεν ακούτε τίποτε;»
    «Δεν ακούτε κάτι που κάνει ‘τσε’, όχι, πιο απαλά: τσιί, τσιί;»
    «Προσέξτε, μη σαλεύετε, θα ακουστεί ξανά».
    Ω Φόβε, Κύριε φρικτέ!
    Ο λύκος φοβάται το βιολί. Ο ελέφαντας φοβάται τα ποντίκια, τους χοίρους και τα βαρελότα. Και το αγκουτί τρέμει ενώ κοιμάται.
    ——————————————————————-

    Σχόλιο από kyokokishida — 08/06/2009 @ 9:41 μμ | Απάντηση

  12. Ο Μισώ τελικά εμπνεύστηκε τα μάλα από δαύτη:

    «[…]
    Και μόνο να τη δει κανείς πως πλησιάζει το νερό, της δίνει αμέσως δίκιο, για όλα, και άδικο στην αγελάδα, στην ελαφίνα, στη δορκάδα, στα χορτοφάγα. Επίσημα, μυσταγωγικά, έτοιμη για τα πάντα, πλησιάζει το μαστέλο. Η φλόγα της δίψας της κάνει το νερό ιερό. Μιά αγελάδα, ακόμη κι αν πεθαίνει από τη δίψα, αδύνατο να πιει νερό με μεγαλείο, με υπόληψη. Ένα ορισμένο ύφος δεν της δόθηκε ποτέ. Πάντα θα πλησιάζει το νερό σαν αγελάδα.
    Η τίγρη, όμως, αυτό που κάνει, κι ό,τι κι αν κάνει, είναι σημαντικό.

    […]»

    ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΙ ΠΑΣΣΑΛΟΙ, μτφρ. Αργύρης Χιόνης

    Σχόλιο από kyokokishida — 08/06/2009 @ 9:55 μμ | Απάντηση

  13. Νίκος Καρούζος

    ΤΟ ΕΛΕΟΣ

    Μια μέρα ο Κρίσνα συνάντησε την ύλη σε δυσκοίλια χιλιόμετρα θερινής αποστάσεως. «Θέλω να σε χάψω» της είπε κι εκείνη «τότε να σε κάνω τίγρη» αποκρίθηκε. Λοιπόν ο Κρίσνα έγινε ένας άγριος τίγρης. Κάποτε όμως ο Βράχμα βλέποντας να κυλούν οι αιώνες με τις χιλιάδες και ο Κρίσνα ανέμελος να τρώει και να τρώει ζοχαδιάστηκε. Αρπάζει το συγνεφένιο τηλεβόα και του φωνάζει: «Ε, Κρίσνα! Δε βαρέθηκες;» Κι αποκρίθη γελαστός ο Κρίσνα: «Καλά είμ’ εδώ· δεν ξέρεις τι χουζούρι μέσα στον τίγρη!»

    Σχόλιο από kyokokishida — 08/08/2009 @ 7:55 μμ | Απάντηση

  14. Γιάννης Πατίλης

    ΕΙΜΑΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

    Είμαι δικηγόρος στην καταγωγή.
    Άλλοτε Genus Romanum, τώρα μιγάς.
    Αυτό το ρόπαλο πρέπει κάποτα να ‘τανε ρομφαία·
    στα δικαστήρια βέβαια λέγεται «ρομφαία» – κατ’ ευφημισμόν.
    Αλλ’ είναι ρόπαλο. Με τις ρομφαίες δεν μπορείς
    να κάνεις τη δουλειά σου.
    Εγκαταστάθηκα σ’ αυτό το μέγαρο για σιγουριά.
    Θυμάσαι το ρητό:
    δικηγόρος χωρίς γραφείο
    είναι δίχως φωλιά θηρίο
    – είχανε τόσο δίκιο οι παλιοί.
    Σήμερα όμως οι ιθαγενείς
    είναι ιδιαίτερα δύσπιστοι, ανυπόμονοι και θρασείς.
    Με τρεξίματα κόπο μεγάλο και φωνές
    αναγκάζομαι να σκοτώνω μια χάρτινη τίγρη
    κάθε μέρα.

    Σχόλιο από kyokokishida — 08/08/2009 @ 8:06 μμ | Απάντηση

  15. Adrienne Rich

    AUNT JENNIFER’S TIGERS

    Aunt Jennifer’s tigers prance across the screen,
    Bright topaz denizens of a world of green.
    They do not fear the men beneath the tree;
    They pace in sleek chivalric cerainty.

    Aunt Jennifer’s fingers fluttering through her wool
    Find even the ivory needle hard to pull.
    The massive weight of Uncle’s wedding band
    Sits heavily upon Aunt Jennifer’s hand.

    When Aunt is dead, her terrified hands will lie
    Still ringed with ordeals she was mastered by.
    The tigers in the panel that she made
    Will go on prancing, proud and unafraid.

    [η ανάρτηση συμπληρώνεται πεισματικά όχι με ποιήματα που βρήκε για μας κάποια μηχανή αναζήτησης, αλλά με τίγρεια ποιήματα με τα οποία βρεθήκαμε αντιμέτωποι ξεφυλλίζοντας]

    Σχόλιο από kyokokishida — 08/08/2009 @ 8:22 μμ | Απάντηση

  16. Αν, όπως λένε, το χαρτί φτιάχνεται από ξύλο, ετούτο το δωμάτιο, που γέμισε χαρτιά κουβαριασμένα, είν’ ένα τσαλακωμένο δάσος κι η γάτα που πλανιέται μέσα του, ερεθισμένη απ’ τους τριγμούς του, είναι μια τίγρη σ’ αναζήτηση θηράματος.
    Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών, είναι πουλιά που πέθαναν πριν μάθουν να πετάνε.

    Αργύρης Χιόνης, Εσωτικά Τοπία, 1991

    Σχόλιο από kyokokishida — 27/12/2009 @ 2:03 πμ | Απάντηση

  17. Γιάννης Στίγκας
    Ο ΜΠΟΡΧΕΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ

    […]Επειδή το ποίημα
    με γυροφέρνει όπως η τίγρη σου
    στενεύει ο κύκλος επκίνδυνα
    όλο βαθαίνουν τα κοιτάγματα
    όλο βαθαίνουν τα γδαρσίματα[…]

    Σχόλιο από kyokokishida — 27/12/2009 @ 2:10 πμ | Απάντηση

  18. Charles Baudelaire
    Η ΛΗΘΗ

    Ψυχή ανελέητη, ω έλα στην καρδιά μου,
    τίγρη σκληρή και ράθυμη που σ’ αγαπάω·
    μες στη βαριά πλούσια χαίτη σου ζητάω
    να βαλω τα τρεμάμενα δάχτυλά μου·

    μες στο φουστάνι σου με σάρκα μυρωμένο,
    το λυπημένο μου κεφάλι εκεί να θάψω.
    Τ’ άρωμα της παλιάς λατρείας δε θα πάψω
    οσμή από τεφρό λουλούδι ν’ ανασαίνω.

    Όχι να ζήσω πια, να κοιμηθώ ζητάω!
    Μες σ΄έναν ύπνο σαν το θάνατο γαλήνιο
    τον έρωτά μου δίχως τύψεις θα σου δίνω,
    το μπρούτζινο, στιλπνό κορμί σου θα φιλάω.

    H άβυσσος του κρεβατιού σου μπορεί μόνο
    τα σιωπηλά τα κλάματά μου να πραΰνει·
    στα χείλη σου φωλιάζει η τέλεια λησμοσύνη,
    ναρκώνει η Λήθη του φιλιού σου κάθε πόνο.

    Στη μοίρα μου, λοιπόν, τη μόνη ηδονή μου,
    θα υποταχτώ ωσάν γι’ αυτό να ήμουν πλασμένος,
    πειθήνιος μάρτυρας, αθώος δικασμένος,
    που υποδαυλίζει η φλόγα του την παιδωμή μου,

    και για να πνίξω κάθε μου μνησικακία,
    τ’ ωραίο κώνειο και το νηπενθές βυζαίνω
    απ’ τ’ όρθιo το στήθος σου το αγαπημένο
    που μέσα του δεν έκλεισε καρδιά καμία.

    [μτφρ. Ερρίκος Σοφράς]

    Σχόλιο από kyokokishida — 27/12/2009 @ 2:18 πμ | Απάντηση

  19. Οctavio Paz
    ΗΛΙΟΠΕΤΡΑ

    [..]όλα μεταμορφώνονται όλα αγιάζουν
    κέντρο του κόσμου κάθε κάμαρα είναι
    κάθε μια πρώτη νύχτα πρώτη μέρα
    γεννιέται ο κόσμος όταν δυο φιλιούνται
    μια στάλα φως στα διάφανά μας σπλάχνα
    η κάμαρα σαν φρούτο μισανοιγεί
    ή εκρήγνυται σαν σιωπηλό αστέρι
    κι οι νόμοι φαγωμένοι απ’ τα ποντίκια
    κάγκελα τραπεζών, δεσμωτηρίων
    συρματοπλέγματα, χάρτινες γρίλλιες
    τ’ αγκάθια, τα κεντριά και οι σφραγίδες
    το μονόχορδο κύρηγμα των όπλων
    μελίρρυτοι σκορπιοί με πετραχήλι
    ο τίγρης με το υμίψηλο που ηγείται
    του Ερυθρού Σταυρού ή των Χορτοφάγων
    όνοι παιδαγωγοί κι εθνοπατέρες
    κροκόδειλοι που κάνουν τους σωτήρες
    ο Ηγέτης, το τσακάλι, ο εργολάβος
    του μέλλοντος, το ένστολο γουρούνι
    ο υιός ο εκλεκτός της εκκλησίας
    που πλένει με αγιασμό τα μαύρα δόντια
    κι ακούει μαθήματα αγγλικών κατ’ οίκον
    η και δημοκρατίας, αθέατοι τοίχοι
    και σάπιες προσωπίδες που χωρίζουν
    τον άνθρωπο από τους άλλους τους ανθρώπους,
    τον άνθρωπο από τον ίδιο,[..]

    [μτφρ. Κώστας Κουτσουρέλης]

    Σχόλιο από kyokokishida — 22/01/2010 @ 5:14 μμ | Απάντηση

  20. Θεοδόσης Βολκώφ
    ΤΡΕΦΩ ΤΟΝ ΤΙΓΡΗ

    Τρέφω τον Τίγρη με φιλιά ή με την έλλειψή τους·
    κι αυτός ο πάντα εγρήγορος
    ξανά πεινάει για λέξεις.

    Ώρες κρυφές που απώλεσα και ειπώθηκες
    κι έγινες πλήγμα θάνατος σκιά
    σιωπή αυστηρή που άτεγκτα διδάσκει
    το εφήμερο και το φαιδρό της κατοχής
    το παραμόνιμο και το απαράγραπτο του ειπωμένου.

    Κι αν το να σ’ έχω κάπως μου χαρίστηκε
    το να σε πω το ‘χω κερδίσει.

    Ζωή Ο Μακρινός μού έδωσες και όση πύκνωσα φωνή
    Σού επιστρέφω.

    Σχόλιο από kyokokishida — 02/02/2010 @ 1:37 μμ | Απάντηση

  21. Bertolt Brecht
    ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Μ.Μ.

    Ξέφυγα από τους καρχαρίες
    και γλίτωσα από τις τίγρεις.
    Μ’ έφαγαν όμως οι κοριοί.

    Σχόλιο από kyokokishida — 13/02/2010 @ 4:30 μμ | Απάντηση

  22. John Keats
    ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ;

    Πού είναι ο ποιητής; Δείξτε τον δείξετε τον
    για να μπορέσω, Μούσε μου, να τον γνωρίσω:
    Είναι ο άνθρωπος που με τον άνθρωπο ένα γίνεται
    κι ας είναι βασιλιάς ή πιο φτωχός κι από ζητιάνο,
    ή κι οποιαδήποτε παράξενη ύπαρξη είναι
    – μπορεί να είναι αναμεσα στον πίθηκο και Πλάτωνα-
    Είναι ο άνθρωπος που ένα τρυποφράχτη ή αητό
    το δρόμο του σ’ όλα τα ένστικτα θα βρει
    του λιονταριού το βρυχηθμό ακούει και μπορεί να πει,
    τι ο λάρυγγάς του ο χοντροκόκκαλος εκφράζει
    ο γρυλλισμός της τίγρης γίνεται έναρθρος γι αυτόν
    κι ηχεί στο αυτί του σαν τη γλώσσα του τη μητρική.

    [Μετ. Μερόπη Οικονόμου, 1969]

    Σχόλιο από kyokokishida — 24/02/2010 @ 7:35 μμ | Απάντηση

  23. Διονύσιος Σολωμός
    O ΠOPΦYPAΣ

    «Kοντά ναι το χρυσόφτερο και κατά δω γυρμένο,
    π άφησε ξάφνου το κλαδί για του γιαλού την πέτρα
    κι εκεί γρικά της θάλασσας και τ ουρανού τα κάλλη
    κι εκεί τραβά τον ήχο του μ όλα τα μάγια πόχει.
    Γλυκά δεσε τη θάλασσα και την ερμιά του βράχου
    κι α δεν είν ώρα για τ αστρί θε να συρθεί και νά βγει.
    (Xιλιάδες άστρα στο λουτρό μ εμέ να στείλ η νύχτα !).
    Πουλί πουλάκι που λαλείς μ όλα τα μάγια πόχεις,
    ευτυχισμός α δέν ειναι το θαύμα της φωνής σου,
    καλό δεν άνθισε στη γη, στον ουρανό, κανένα.
    Δεν το λπιζα να ν η ζωή μέγα καλό και πρώτο!
    Aλλ αχ, αλλ αχ, να μπόρουνα σαν αστραπή να τρέξω,
    ακόμ, αφρέ μου, να βαστάς και να μαι γυρισμένος
    με δυο φιλιά της μάνας μου, με φούχτα γη της γης μου !».
    Kι η φύσις όλη τού γελά και γένεται δική του.
    Eλπίδα, τον αγκάλιασες και του κρυφομιλούσες
    και του σφιχτόδεσες το νου μ όλα τα μάγια πόχεις.
    Nιος κόσμος όμορφος παντού χαράς και καλοσύνης.

    Aλλ απαντούν τα μάτια του τρανό θεριό πελάγου
    κι αλιά, μακριά ναι το σπαθί, μακριά ναι το τουφέκι!
    Kοντά ν εκεί στο νιον ομπρός ο τίγρης του πελάγου·
    αλλ όπως έσκισ εύκολα βαθιά νερά κι εβγήκε
    κατά τον κάτασπρο λαιμό που λάμπει ωσάν τον κύκνο,
    κατά το στήθος το πλατύ και το ξανθό κεφάλι,
    έτσι κι ο νιος ελεύτερος, μ όλες τες δύναμές του,
    της φύσης από τσ όμορφες και δυνατές αγκάλες,
    οπού τον εγλυκόσφιγγε και του γλυκομιλούσε,
    ευτύς ενώνει στο λευκό γυμνό κορμί π αστράφτει,
    την τέχνη του κολυμπιστή και την ορμή της μάχης.
    Πριν πάψ η μεγαλόψυχη πνοή χαρά γεμίζει:
    Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του.

    Aπομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,
    όμορφε ξένε και καλέ και στον ανθό της νιότης,
    άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα.

    Σχόλιο από kyokokishida — 28/02/2010 @ 2:57 πμ | Απάντηση

  24. Νίκος Φωκάς
    ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΗ

    [..]Στο μεταξύ το χέρι μου τα στήθη της μαλάζει·
    Φτάνει μέχρι το πρόσωπο· το ψηλαφώ, το πιάνω·
    Κι ενώ επιμένει η γλώσσα μου, στα χείλη της στα μάτια
    Το χέρι μου ένα τρυφερό παίζει συγχρόνως πιάνο.

    Χυμώ ψηλότερα μετά — μέσ’ στο βραχνά πώς βγαίνει
    Στη γη πίσω απ’ τ’ ανθρώπινο ο καρχαρίας κυνήγι !
    Και με τον αυτοματισμό του τίγρη του πελάγου
    Το στόμα μου την κυνηγά, το σώμα μου τη σμίγει.[..]

    [ολόκληρο εδώ]

    Σχόλιο από kyokokishida — 28/02/2010 @ 3:00 πμ | Απάντηση

  25. Σχόλιο από pavlinamarvin — 17/03/2010 @ 12:10 πμ | Απάντηση

  26. Λεωνίδας Μαριδάκης
    ΣΑΝ ΤΙΓΡΗ ΤΡΥΦΕΡΟΣ

    Θα γίνω σαν την τίγρη τρυφερός
    χιλιόμετρα στα βλέμματα γράφει η αγάπη
    τους χάρτες του κορμιού σου του ξέρει
    δεν θα αργήσει και πολύ να βρει την άκρη

    Σε όνειρα και μουσικές θα πλανηθώ
    αφού το ξέρω πως εκεί μέσα φωλιάζεις
    δεν θα αργήσω να σε βρώ, είναι καιρός
    αγάπη με το φόβο να αλλάζεις.

    Θα γίνω σαν την τίγρη τρυφερός
    στο βλέμμα σου άκουσα αγρίμι πως κοιμάται
    δεν θα αργήσω να το βρω είναι καιρός
    να σταματήσει την αγάπη να φοβάται

    Δεν θα φοβάται και εγώ θα του μιλώ
    πιο σιγανά κι από ένα δέντρο στο σκτάδι
    μια ιστορία για ένα αγρίμι θα του πω
    που το έσωσε μια τίγρη ένα βράδι

    [απεδώ]

    Σχόλιο από kyokokishida — 24/03/2010 @ 7:17 μμ | Απάντηση

  27. Λιάνα Σακελλίου
    Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΟΡΟΦΟΥ

    Όταν της ειπα τα σεντόνια
    που απλώνει απ’ το μπαλκόνι
    στο δικό μου αέρα
    μ’ εμποδίζουν
    να φέρω τον ήλιο
    στο δωμάτιο που γράφω τα μεσημέρια
    έριξε.
    τη χοντρή κουβέρτα την κίτρινη
    με το μεγάλο κεφάλι της τίγρης
    που μου βγάζει τη γλώσσα
    και ψιθυρίζει γλύκα
    θα κοιμηθώ στο κρεββάτι.

    Κλείνω την μπαλκονόπορτα.
    (Θα ‘ταν καλύτερα νάχα αποφύγει την κουβέρτα.
    Τουλάχιστον τα σεντόνια
    μ’ αφήνουν και θυμάμαι τον αέρα
    όταν φουσκώνουν, λικνίζονται και διπλώνουν
    σαν αυλαία.)

    Τις νύχτες της βροχής
    την ονειρεύομαι
    τρελή και οικεία
    στα μπράτσα του εραστή μου.
    και κοιτούν έξω απ’ το τζάμι
    την κολοκυθένια άμαξα
    ν’ απομακρύνεται
    προσαρμόζοντας τους λεπτοδείκτες
    στην εποχή τους.

    Το εμπόριο απ’ έξω ξετυλίγεται
    οι περαστικοί πείθονται κι αγοράζουν.
    Ο πωλητής προκαλεί με πορτοκάλια
    λόφους, περιβόλια, άνθους.
    Η πόλη ξεφλουδίζεται μαζί του για πάντα.

    Κι απ’ το απέναντι στενό
    στο βελούδινο πρόσωποτης λατέρνας
    η ανεξίτηλη φέτα του χαμόγελου
    τραγουδά
    ζωή πορτοκαλένια
    σε ρυθμό εργασίας χειρωνακτικής.

    Σχόλιο από kyokokishida — 24/03/2010 @ 8:14 μμ | Απάντηση

  28. André Breton
    ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΩΣΗ

    Η γυναίκα μου μέ μαλλιά φωτιάς από ξύλα
    Η γυναίκα μου μέ σκέψεις αστραπών της ζέστης
    Με μέση κλεψύδρας
    Η γυναίκα μου με μέση σβίδρας ανάμεσα στά δόντια της τίγρης
    Η γυναίκα μου μέ στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης άστρων μικρότερου μεγέθους
    Με δόντια αποτυπώματα άσπρου ποντικού πάνω στην άσπρη γη
    Με γλώσσα κεχριμπαριών καί γυαλιού τριμμένου
    Με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου
    Με γλώσσα κούκλας πού ανοιγοκλείνει τά μάτια της
    Με γλώσσα πέτρας απίστευτης
    Η γυναίκα μου μέ ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής γραφής
    Με φρύδια περίγυρου φωλιάς χελιδονιού
    Η γυναίκα μου μέ κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου
    Κι άχνας στά παράθυρα
    Η γυναίκα μου μέ ώμους σαμπάνιας
    Καί κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από τόν πάγο
    Η γυναίκα μου μέ καρπούς χεριών από σπίρτα
    Η γυναίκα μου μέ δάχτυλα τύχης καί καρδιάς άσου κούπα
    Μέ δάχτυλα θερισμένου σταχυού
    Ή γνναίκα μου μέ μασχάλες τριχώματος κουναβιού καί καρπών οξιάς
    Της νύχτας του Άι-Γιαννιού
    Της άγριομυρτιάς καί φωλιάς σκαλαριων
    Μέ μπράτσα του αφρού της θάλασσας καί τοΰ υδροφράγματος
    Καί μείγματος σταριού καί μύλου
    Η γυναίκα μου μέ γάμπες βεγγαλικού
    Με κινήσεις ωρολογιακές κι απελπισίας
    Η γυναίκα μου μέ γάμπες από μεδούλι της άκτέας
    Η γυναίκα μου μέ πόδια αρχικά ονομάτων
    Με πόδια εσμό κλειδιων μέ πόδια καλφάδων πού πίνουν
    Η γνναίκα μου μέ λαιμό μαργαριταριού αλεσμένου κριθαριού
    Η γυναίκα μου μέ λαιμό χρυσής κοιλάδας
    Καί συναντήσεων μέσα στην ίδια την κοίτη τοϋ χειμάρρου
    Μέ στήθια της νύχτας
    Η γυναίκα μου με στήθια θαλασσινής φωλιάς του τυφλοπόντικα
    Η γυναίκα μου με στήθια χοάνης γιά ρουμπίνια
    Με στήθια φάσματος του ρόδου κάτω άπ’τη δροσιά
    Η γυναίκα μου με κοιλιά βεντάλιας των ημερων όταν ξεδιπλώνεται.
    Με κοιλιά γιγάντιο νύχι γαμψό
    Η γυναίκα μου με ράχη πουλιού πού φεύγει κατακόρυφα
    Με πλάτη υδράργυρου
    Με πλάτη φωτός
    Με σβέρκο πετρας στρογγυλεμένης και κιμωλίας βρεμένης
    Και πεσίματος τον ποτηριού όπου μόλις ήπιαμε
    Η γυναίκα μου με γοφούς μικρού πλοίου
    Με γοφούς πολυελαίου καί με φτερά σαΐτας
    Καί με μίσχους φτερών άσπρον παγονιού
    Καί ζυγαριάς ανευαίσθητης
    Ή γυναίκα μου με γλουτούς από άμμόττετρα κι αμίαντο
    Ή γυναίκα μου με γλουτούς ράχης του κύκνου
    Ή γυναίκα μου με γλουτούς της άνοιξης
    Με αιδαίο γλαδιόλας
    Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού κι ορνιθορύγχον
    Ή γυναίκα μου με αιδοίο φύκια καί καραμέλες τον παλιού καιρού
    Ή γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη
    Ή γυναίκα μου με τά μάτια της γεμάτα δάκρυα.
    Με μάτια μενεξεδιάς πανοπλίας καί μαγνητισμένης βελόνας
    Ή γυναίκα μου με μάτια σαβάνας
    Ή γυναίκα μου με μάτια νερού γιά νά πίνεις στη φυλακή
    Ή γυναίκα μου με μάτια του ξύλου πάντα κάτω άπό τον πέλεκυ
    Με μάτια στό ύψος του νερού στό ύψος του άερα της γης καί της φωτιάς

    [απεδώθε]

    Σχόλιο από kyokokishida — 14/07/2010 @ 11:34 μμ | Απάντηση

  29. Αθηνά Παπαδάκη
    ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΝΥΧΤΩΣΩ

    Ο ουρανός διευρύνεται προς την άνοιξη.
    Εκεί τα ημιτελή πάθη μας περιφέρονται.
    Τίγρεις πυκνώνουν τις ραβδώσεις των ονείρων τους
    μήπως χωρέσουν σε μια δικαιότερη ζωή.
    Ό,τι αγαπήσαμε και με βία μας πήρανε
    δεν εγγυάται η πραγματική ομορφιά δεν εγγυάται
    κι ας μένει ανερμήνευτο για τα ρηχά,
    μοιάζει με δώρο
    που χήρα ετοίμαζε για το νεαρό της μνηστήρα,
    όμως εκείνος ένα πόντο πριν λύσει τ’ ασήμι μαρμάρωσε.
    Τι κόσμος θαυμάτων όταν κι εμείς απρόβλεπτοι.

    Σχόλιο από kyokokishida — 15/07/2010 @ 12:17 πμ | Απάντηση

  30. Αθηνά Παπαδάκη
    ΣΕ ΥΨΗΛΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ

    Μέσ’ από φρούτα νυκτόβια
    παγωμένη τραπεζαρία διασχίζω.
    Οι φαγώσιμοι πρόγονοι, αιμόπτυση μετά.

    Χιονίζει.

    Και η τίγρις μεθυσμένη απ’ την πρωτοχρονιά της γούνας της.

    Ίπταται.

    Αθόρυβα φθάνει φθορά
    και καταργεί την έπαρση.

    Ακόμα και.
    Ασθμαίνοντας ο χρόνος, προλαβαίνει τα λάθη.

    Σχόλιο από kyokokishida — 15/07/2010 @ 12:22 πμ | Απάντηση

  31. John Berryman
    ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 305

    Όπως η ξαφνική λάμψη του ήλιου πάνω στο λευκό στήθος
    ενός μαυροπόδαρου πιγκουΐνου
    εν μέσω απείρων ποσοτήτων τζιν
    ο Χένρυ συνέλαβε το θέμα του.
    Τον πλησίασε, σαν κάποιος ένοχος θεατής,
    στάθηκε κοντύτερα, δίχως ν’ αφήνει περιθώριο για να συλλογίζεται,
    τον Μίκυ Μάους και τον Τίγρη πάνω στο τραπέζι.

    Αφήνοντας τ’ απομεινάρια πίσω εκτεθειμένα, αγγίζεις το μέσο,
    με το οποίο ωριμάζουμε. Αγγίζεις αναμφίβολα το μέσο
    με το οποίο ερχόμαστε στη ζωή,
    υποφέροντας τη μέθοδο για την ουσία, ναι
    τραγουδώ γρήγορα, ξεστόμισε ο Χένρυ,
    τραγουδώ πιο σβέλτα.

    Τραγουδώ με απεριόριστη βραδύτητα πεπερασμένο πόνο
    έφτασα στου μυαλού μου το αδιέξοδο
    για να το καταφέρω.
    Σαν ήμουν νέος καθόμουν πλάι σε φωτιές, και τώρα
    Που δεν είμαι κάθομαι πλάι σε φωτιές, μολονότι
    το κάνω με βραδύτητα περισσότερη.

    [μτφρ. Γ.Λειβαδάς]

    Σχόλιο από kyokokishida — 15/07/2010 @ 12:56 πμ | Απάντηση

  32. Φοίβη Γιαννίση
    ΘΕΤΙΣ

    Θέτις
    αυτή που τίθεται
    ίσως
    πάντα αυτή που θέτει
    όπως γνωρίζουμε ακόμα αυτή
    που αρνήθηκε να τεθεί
    στον άνδρα να παραδοθεί
    γενόμενη
    φωτιά άνεμος νερό
    δέντρο πτηνό όρνιθα τίγρη
    γενόμενη
    λιοντάρι φίδι σουπιά
    ώσπου κάποτε στο ακρωτήριο Σηπιάς ο θνητός
    την έθεσε γερά κρατώντας
    με σταθερή λαβή την λεία κατέκτησε
    και την έφαγε μέσα στον έρωτα
    άφησε μόνο το λευκό κόκαλό της
    το κόκαλο της σουπιάς στην παραλία
    καθαρό πλυμένο από το κύμα
    η Θέτις δεν είναι πια εκεί
    φυσά μια ντουντούκα από τα βάθη
    της θάλασσας
    ένα χωνί ένα μεγάλο κοχύλι αντηχεί
    τα λόγια που λένε
    «παρ’ όλα τα μελάνια που αμόλησα
    ο άνδρας με καταβρόχθισε
    εγώ θεά αυτός θνητός»
    ο πολεμιστής πάντοτε επιστρέφει νεκρός

    Βόλος Σπίρερ 23-10-07

    Σχόλιο από kyokokishida — 13/08/2010 @ 1:55 πμ | Απάντηση

  33. Τεϊτέκου [1571-1653]

    Ήρθε η χρονιά της τίγρης:
    ακόμη κι η ανοιξιάτικη ομίχλη
    ανεβαίνει όλο λουρίδες και στίγματα.

    [μτφρ. Σωκράτης Λ. Σκαρτσής]

    Σχόλιο από kyokokishida — 28/08/2010 @ 9:33 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: