Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

30/03/2009

Παυλίνα Μάρβιν, Ο ερωτευμένος δύσ-τοιχος

Filed under: Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 1:17 πμ

megacollection-176

Είμαι ο, δυστυχώς, τοίχος-
εσύ όμως
το ντουβάρι,
και ίδιος πολικό ψύχος.
Όλο με προδίνεις, τρέχοντας στον έτσι
-που χάραξε, τάχα μου, ο τέτοιος-
κι ούτε το βλέπεις,
πως και τ’αυτιά έχουν τοίχους.
Δεν τους θέλεις
λες
τους παλιοήχους
απ’τα βρωμοκουνούπια,

σε μαστίζουν.

(more…)

26/03/2009

Το ποίημα των έντεκα ή Του Οινοχόου

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 6:46 μμ

Ειδεχθώς σου λέω
Όλη μέρα άκουγα Screamin Jay Hawkins
Και χόρευα στις μύτες μου σαν τη Mary Poppins
Και την ομπρέλα μου κρατούσα για των ματιών μου τη βροχή
Όμως τικ-τοκ μπιτ-χοπ σπαταλάς τη ζωή
Σκεπτόμενος τη φύσι των ονείρων,
Βουρλιάζεσαι στ’ ακάθαρτα των χοίρων

Και μασουλάς χαμένες ώρες συγχορδίες
Βρώμικα πρόσωπα δεσμών ακαθαρσίες

Με κεφάλια γαμψών φιλοδοξιών και ρυθμών
Τι ‘ναι τούτα εδώ που γράφουμε
Στο πλαίσιο των οινοπνευματωδών;
Άρχισα κι αισθάνομαι
Σαν τον Σαμψών στα τελευταία του
Έρχετ’ ο θάνατος των στιχουργών

Τι γράφετε παίδες εδώ;
Τι χτίζετε μέσ’ στον ορυμαγδό;
Κόρα ή ψίχα ποιό να εμπιστευτώ;
Άγριες γιορτές σχιζομητροπολιτάνοι!
Όρσα μια πέτρα στον εσμό

( Όπου αλλάζει το χρώμα αλλάζει και το ποίημα χέρι που το ‘γραψε. Συμμετείχαν στη σύνθεση, με αλφαβητική σειρά : Ανδροβιτσανέας Αθάν, Γωνιανάκης Γιώργος, Κορδάς Αλέξανδρος, Κορμοράνου Ήβη , Κουδουμογιαννάκη Βαλέρια, Κισίντα Κυόκο, Μάρβιν Παυλίνα, Μηλιώτης Παναγιώτης, Παπούλιας Νίκος, Πολίτης Γιάννης, Χατζάκος Δημήτρης. )
(more…)

25/03/2009

Ράνια, Η γέννα

Filed under: Τεφλονοποιήματα — raniatef @ 11:17 πμ

είχε η μιλιά μου γκαστρωθεί

και κόντευε όπου να’ ναι να γεννήσει

-από νωρίς το σόι είχε μαζευτεί

και μασούλαγε μαστίχα να σας ζήσει –

 

μα σα ‘σπάσαν τα νερά

κι αρχίσαν τα σκουσμάδια

φαρμάκι ξέβραζε απ’ τα σπλάγχνα η μαμή

βρισιές και πυρωμένα αγκάθια

 

είχε η μιλιά μου γκαστρωθεί

και σα γέννησε μια μέρα

όλοι έψαχναν αμίλητοι να βρουν τον πατέρα

24/03/2009

Μερικές ακόμα απαγγελίες…

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 3:05 πμ

copy-of-sleeptight1

Ο Τάσος Δενελάβας διαβάζει:

♣  Βασίλη ΣτεριάδηΟ κ. Ίβο


♦  Μίλτου ΣαχτούρηΚίτρινα Σημάδια

( Κιθάρα: Τ. Δενελάβας, Πλήκτρα/ Ενορχήστρωση/ Μίξη: Κωνσταντίνος Δημητρίου )
πατήστε-κατεβάστε-ακούστε

22/03/2009

Λουξώριος, Επανατοποθέτηση εσωτερικής επικοινωνίας

Filed under: Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 11:37 μμ

 

Οι έκφυλες ήταν φίλες σου.
Μου τάζαν πράματα κι όλο με παρατούσαν,
με μήτρα στην κοιλιά τους με γεννούσαν
και με τη μίτρα στο κεφάλι τους με κρίναν·
μόνο δικές σου φίλες γίναν.

(more…)

17/03/2009

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Θησείο 1987

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 12:37 πμ

Η βροχή έπεφτε ραγδαία στον κήπο του Θησείου. Η μέρα ήταν ψυχρή και σκοτεινή, οι σταγόνες θρόϊζαν στα φύλλα και στην ομπρέλα του κι αυτός έκανε βόλτα στον έρημο μουσκεμένο κήπο, απολαμβάνοντας το σκοτεινό φως, το γκρίζο του αέρα, τη μουσική της βροχής, την υγρασία και τα φυτικά αιθέρια έλαια στα ρουθούνια, το απολύτως ατμοσφαιρικό περιβάλλον.

Προσπαθούσε να θυμηθεί τις καλύτερες βροχερές, επιτηδευμένα και ατμοσφαιρικά βροχερές σκηνές από ταινίες.

«Μια νύχτα γεμάτη βροχή» της Λίνα Βερτμίλερ, με τον Τζιανκάρλο Τζανίνι. Βρεμένοι γυαλιστεροί νυχτερινοί ιταλικοί δρόμοι, η αμερικανίδα μουσκεμένη στους άδειους δρόμους φευγάτη λόγω έρωτος από τον Τζιανκάρλο.

‘WithnailandI’ του BruceRobinson, η βροχερή τελευταία σκηνή στον ζωολογικό κήπο, τα ίδια χρώματα με τώρα, ο Ι έφευγε για να παίξει κάποιον αξιοπρεπή ρόλο με χρήματα και προοπτικές, ο Withnail έμενε με τη βροχή να κυλά στο πρόσωπο, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική, με ταλέντο και επαγγελματική αυτοπεποίθηση και μπόλικη απελπισία και εγκατάλειψη, με μάτια φλογισμένα, μούσκεμα, χωρίς καμία προσπάθεια να αποφύγει τη βροχή.

‘Bladerunners’ του RidleyScot, η κορυφαία σκηνή με ραγδαία βροχή [σε όλη την ταινία έβρεχε, και στο ‘alien’και στο ‘blackrain’ έβρεχε] στη στέγη. Ο replicant πολεμιστής εγγίζει το κατασκευαστικό χρονικό όριο λήξης, ο συνθετικός Ρούντγκερ Χάουερ αδειάζει από ενέργεια με κατακλυσμιαίο ρυθμό, χωρίς να περάσει από ενδιάμεσα στάδια βαθμιαίας φθοράς, από το ζενίθ [των θαυμαστών σωματικών του ικανοτήτων], μέσα σε μερικά λεπτά στο ναδίρ. (more…)

13/03/2009

Κυόκο, Οι Έκφυλες ήταν φίλες μου

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 11:00 μμ

00123h324

το σπάσιμο της γραμμικότητας
η τέχνη που ενέχει τις περισσότερες δυνατές αισθήσεις
οι ενδελεχείς διερωτήσεις για της πράσινης ανάπτυξης το ατημέλητο λουκ
όσοι περπατούν λοξά
της υπόφυσης οι εκκρίσεις

Τριγύρω χειραγώγηση των κλίσεων
Οδομαχίες, συνθήματα, κυνηγητά
Οι χειρότεροι εχθροί τρυπώνουν μουλωχτά
Στο βάθος του ορίζοντα το παραπέτασμα σκίζεται

οι έκφυλες δε θα σου
πουν ότι ήταν εκεί
έχουν σαλπάρει  σε μπάσους
ωκεανούς καιρό τώρα
τα μάτια τους
αλατισμένα εξαπολύουνε
στροβοσκοπικές βροντές
για κακοραμμένα κουστούμια

Βασίλης Ευγενίδης, άτιτλο

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 7:17 μμ

Ανάμεσα στο πρόσωπό σου και στο προσωπό σου
μια τρυφερή μορφή παιδιού γράφεται και σβήνει

Γιώργος Σεφέρης

καλή δουλειά
σκληρή δουλειά
βαθιά μέσα στην
ύλη

πως έρχονται
πως φεύγουνε
και μένουν δύο
φίλοι

δάκρυ σαν γλόμπος
κόκκινος
φωτιά εξαγνισμένη
μες στον βοριά
μες στων καιρών
τη φόδρα
φυτεμένοι

και φως
ο κόσμος είναι απλός

(more…)

11/03/2009

Έχει ντουέντε η σύγχρονη ροκ;

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 6:07 πμ

melancholia-albrechtdurer1

Ο Νικ Κέηβ σε διάλεξή του πάνω στο ερωτικό τραγούδι, μεταξύ άλλων, αποπειράται ν’ απαντήσει το παραπάνω ερώτημα:

«Πόση ομορφιά κρύβει η ιδέα ότι δημιουργούμε οι ίδιοι τις προσωπικές μας καταστροφές! Όλοι έχουμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε και ο θρήνος είναι μια δημιουργική πράξη. Το ερωτικό τραγούδι είναι θλιμμένο, είναι ο ήχος της ίδιας της θλίψης. Όλοι βιώνουμε μέσα μας αυτό που οι Πορτογάλοι αποκαλούν saudade, το οποίο μεταφράζεται ως μια ανεξήγητη αίσθηση λαχτάρας, μία ακατονόμαστη και αινιγματική νοσταλγία, και είναι αυτό το συναίσθημα που ζει στη σφαίρα της φαντασίας και της έμπνευσής μας και αποτελεί το έδαφος που ευδοκιμεί το ερωτικό τραγούδι, καθώς τα άσματα της αγάπης είναι το φως του Θεού που εκρήγνυται βαθιά μέσα απ’ τις πληγές μας.Στη λαμπρή του διάλεξη με τίτλο «Θεωρία και Λειτουργία του Ντουέντε» ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα επιχειρεί να ρίξει φως στη μυστηριώδη και ανεξήγητη μελαγχολία που ζει στην καρδιά συγκεκριμένων έργων τέχνης.»Ό,τι έχει σκοτεινό ήχο, έχει ντουέντε», λέει, «αυτή τη μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουν αλλά κανείς φιλόσοφος δεν μπορεί να εξηγήσει.» Στη σύγχρονη ροκ, το πεδίο στο οποίο δουλεύω, η μουσική τείνει λιγότερο να έχει τη δίκη της αεικίνητη τρεμάμενη ψυχή, τον καϋμό για τον οποίο μιλά ο Λόρκα. Έξαψη: συχνά, οργή: μερικές φορές, αλλά αληθινό ντουέντε: σπάνια. Ο Μπομπ Ντύλαν το είχε πάντα. Ο Λέοναρντ Κόεν καταγίνεται ειδικά μ’ αυτό. Kυνηγά σαν μαύρο σκυλί τον Βαν Μόρισον που, όσο κι αν  προσπαθεί, δεν γλιτώνει από δαύτο. Ο Τομ Γουέητς κι ο Νιλ Γιάνγκ μπορούν να το επιστρατεύσουν. Στοιχειώνει την Πόλι Χάρβεϊ. Οι φίλοι Ντέρτι Θρι έχουν καντάρια απ’ ελόγου του. Είναι κάτι που εμπνέει τους Σπιρiτσουαλάιζντ. Οι Τίντερστικς το ζητούν απελπισμένα, αλλά εν γένει φαίνεται πώς το ντουέντε είναι πολύ εύθραυστο για να επιβιώσει της βαρβαρότητας της τεχνολογίας και της αύξουσας επιτάχυνσης της μουσικής βιομηχανίας. Ίσως να μην υπάρχει αρκετό χρήμα στον καϋμό, να μη δίνει αρκετά δολλάρια το ντούεντε. Το ντουέντε χρειάζεται χώρο ν’ αναπνεύσει. Η μελαγχολία σιχαίνεται τη βιασύνη κι αρμενίζει στη σιωπή. Πρέπει κανείς να τη χειρίζεται με προσοχή.Όλα τα ερωτικά κομμάτια οφείλουν να περιέχουν ντουέντε. Το ερωτικό τραγούδι δεν είναι ποτέ πραγματικά χαρούμενο. Πρέπει πρώτα να εναγκαλιστεί την προοπτική του πόνου. Τα τραγούδια που μιλούν γι’ αγάπη χώρις να εμπεριέχουν στο στίχο τους πόνο ή αναστεναγμό δεν είναι τραγούδια αγάπης αλλά τραγούδια μίσους μεταμφιεσμένα σε τραγούδια αγάπης, και δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι.[…]

Ο Λου Ριντ στο αξιοσημείωτο κομμάτι του «Perfect Day» καταγράφει σε ημερολογιακή μορφή τα γεγονότα που συνθέτουν την «Τέλεια Μέρα». Είναι μια μέρα που συντονίζεται με την κραταιή ομορφιά του έρωτα, όπου αυτός και η αγαπημένη του κάθονται στο πάρκο, πίνουν κρασί, ταϊζουν τα ζώα στο ζωολογικό κήπο, πηγαίνουν σινεμά κλπ., μα είναι οι στίχοι στη τρίτη στροφή -«Νόμισα πως ήμουν κάποιος άλλος, κάποιος καλός κι ενάρετος»,  που μεταμορφώνουν το κατά τ’ άλλα συναισθηματικό τραγούδι στο θρίαμβο μελαγχολίας που είναι.[…] Το τραγούδι αυτό ξεπηδά από το κενό του εφήμερου εαυτoύ ντυμένο απώλεια και λαχτάρα.»

[μτφρ. kyoko k.]

Το χαρακτικό του Ντύρερ «Melancholia I» που βλέπεις πιο πάνω κατά μία άποψη τιτλοδοτήθηκε έτσι αναφερόμενο στην Melancholia Imaginativa, την πρώτη από τις τρεις μορφές μελαγχολίας κατά τον Κορνήλιο Αγρίππα, αυτή κατά την οποία η φαντασία πρυτανεύει της λογικής, η ίδια που διακατείχε όλους τους καλλιτέχνες της εποχής του.

«She moves through incommunicable ways»
Edward Dowden-Durer’s Melencolia

09/03/2009

Jazra Khaleed, Παιδί/Φανάρι

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 7:33 μμ
fanari1Σε ξέρω καλά
Με κοιτάς μέσα από τα φιμέ τζάμια
Καθώς σου καθαρίζω το παμπρίζ
Μαρσάρεις ανυπόμονα
Περιμένοντας το φανάρι
Ν’ ανάψει πράσινο
Χαϊδεύεις το δέρμα του τιμονιού
Τα μπάσα παίζουν στο τέρμα
Πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά
Με κοιτάς με βλέμμα περιφρονητικό
Σε ξέρω καλά
Δεν αξίζω τίποτα για σένα
Ούτε καν το μισό ευρώ
Που κρατάς ανάμεσα σε δείκτη και μεσαίο
Ανοίγεις το παράθυρο βιαστικά
Δεν γυρίζεις καν να με κοιτάξεις
Σε ξέρω καλά
Μα εσύ δεν ξέρεις
Ότι καθώς απλώνω το αριστερό χέρι
Ανοιχτό
Στο δεξί κρατώ σφιχτά
Ένα μαχαίρι

06/03/2009

Πτήση 201 με την Λένα

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα,Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 1:13 πμ

Καλώς ή κακώς δεν μεγάλωσα με την Λένα. Την πέτυχα όμως στην πορεία. Απο τότε, κάναμε πολλή, καλή και κακή παρέα. Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα με μουσική υπόκρουση το Σαμποτάζ, αλλά το Σαμποτάζ με καθόρισε ποιητικά. Απο την πρώτη στιγμή της συνάντησης, βρήκα τις συλλήψεις τις λίγο-απ’-όλα, τουτέστιν έξοχες. Με μεγάλη χαρά διαπίστωσα, πως εναρμονίζονταν με τις απανωτές ψυχοσωματικές μου μεταπτώσεις και με τις εν γένει μεταμορφώσεις μου, όπως λίγα μουσικά θέματα-πλην κάποια κλασσικής μουσικής και εκείνα της βροχής. Στη συνέχεια συνέβησαν κι άλλα, και εννοώ πως άρχισα να ζωγραφίζω τους τοίχους με λεπιδόπετρα, έφτιαξα αόρατες μάσκες ηλίου για όλους όσους αγαπώ και συμφιλιώθηκα επιτέλους με την Ηχώ μου και τ’αναθεματισμένα τα λάθη της. Να μη μιλήσω για τα υπνοραντεβού με την Ρόζα Ροζαλία, να μην προδώσω τα θαυματουργά ματζούνια του Δόκτωρος Δρακατώρ. Είναι δύσκολο πολύ να περιγραφούν πετυχημένα οι προσωπικές στιγμές μου με τις εν λόγω συνθέσεις. Είναι αρκετό να πω, πως όταν με την αδελφική φίλη Ίνι Νού βρίσκουμε κάτι πολύ προχωρημένο, κάποια πάντοτε προλαβαίνει την άλλη λέγοντας«καλά,τελείως Πλάτωνος, έτσι;». Παραθέτω κάποια θραύσματα που επέζησαν των εκρήξεων. Μέσα σε αυτά, ένα κείμενο,απο τα πρώτα της ενήλικης ζωής, πολύ οικείο, πολύ αγαπημένο, αφιερωμένο στην εν λόγω αγαπητή χρωματιστή κυρία, αφου αρχίζει και τελειώνει με στίχους της. Το «λεωφορείο», όπως το λέμε στην πιάτσα, είναι «νευραλγικής σημασίας»(μου φαίνεται διασκεδαστική αυτή η έκφραση) αφού χωρίς αυτό, μάλλον δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τους Τεφλόνιους.

(more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.