Πτήση 201 με την Λένα

Καλώς ή κακώς δεν μεγάλωσα με την Λένα. Την πέτυχα όμως στην πορεία. Απο τότε, κάναμε πολλή, καλή και κακή παρέα. Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα με μουσική υπόκρουση το Σαμποτάζ, αλλά το Σαμποτάζ με καθόρισε ποιητικά. Απο την πρώτη στιγμή της συνάντησης, βρήκα τις συλλήψεις τις λίγο-απ’-όλα, τουτέστιν έξοχες. Με μεγάλη χαρά διαπίστωσα, πως εναρμονίζονταν με τις απανωτές ψυχοσωματικές μου μεταπτώσεις και με τις εν γένει μεταμορφώσεις μου, όπως λίγα μουσικά θέματα-πλην κάποια κλασσικής μουσικής και εκείνα της βροχής. Στη συνέχεια συνέβησαν κι άλλα, και εννοώ πως άρχισα να ζωγραφίζω τους τοίχους με λεπιδόπετρα, έφτιαξα αόρατες μάσκες ηλίου για όλους όσους αγαπώ και συμφιλιώθηκα επιτέλους με την Ηχώ μου και τ’αναθεματισμένα τα λάθη της. Να μη μιλήσω για τα υπνοραντεβού με την Ρόζα Ροζαλία, να μην προδώσω τα θαυματουργά ματζούνια του Δόκτωρος Δρακατώρ. Είναι δύσκολο πολύ να περιγραφούν πετυχημένα οι προσωπικές στιγμές μου με τις εν λόγω συνθέσεις. Είναι αρκετό να πω, πως όταν με την αδελφική φίλη Ίνι Νού βρίσκουμε κάτι πολύ προχωρημένο, κάποια πάντοτε προλαβαίνει την άλλη λέγοντας«καλά,τελείως Πλάτωνος, έτσι;». Παραθέτω κάποια θραύσματα που επέζησαν των εκρήξεων. Μέσα σε αυτά, ένα κείμενο,απο τα πρώτα της ενήλικης ζωής, πολύ οικείο, πολύ αγαπημένο, αφιερωμένο στην εν λόγω αγαπητή χρωματιστή κυρία, αφου αρχίζει και τελειώνει με στίχους της. Το «λεωφορείο», όπως το λέμε στην πιάτσα, είναι «νευραλγικής σημασίας»(μου φαίνεται διασκεδαστική αυτή η έκφραση) αφού χωρίς αυτό, μάλλον δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τους Τεφλόνιους.

Continue reading «Πτήση 201 με την Λένα»

Advertisements