Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

06/03/2009

Πτήση 201 με την Λένα

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα,Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 1:13 πμ

Καλώς ή κακώς δεν μεγάλωσα με την Λένα. Την πέτυχα όμως στην πορεία. Απο τότε, κάναμε πολλή, καλή και κακή παρέα. Δεν έγραψα ποτέ ποιήματα με μουσική υπόκρουση το Σαμποτάζ, αλλά το Σαμποτάζ με καθόρισε ποιητικά. Απο την πρώτη στιγμή της συνάντησης, βρήκα τις συλλήψεις τις λίγο-απ’-όλα, τουτέστιν έξοχες. Με μεγάλη χαρά διαπίστωσα, πως εναρμονίζονταν με τις απανωτές ψυχοσωματικές μου μεταπτώσεις και με τις εν γένει μεταμορφώσεις μου, όπως λίγα μουσικά θέματα-πλην κάποια κλασσικής μουσικής και εκείνα της βροχής. Στη συνέχεια συνέβησαν κι άλλα, και εννοώ πως άρχισα να ζωγραφίζω τους τοίχους με λεπιδόπετρα, έφτιαξα αόρατες μάσκες ηλίου για όλους όσους αγαπώ και συμφιλιώθηκα επιτέλους με την Ηχώ μου και τ’αναθεματισμένα τα λάθη της. Να μη μιλήσω για τα υπνοραντεβού με την Ρόζα Ροζαλία, να μην προδώσω τα θαυματουργά ματζούνια του Δόκτωρος Δρακατώρ. Είναι δύσκολο πολύ να περιγραφούν πετυχημένα οι προσωπικές στιγμές μου με τις εν λόγω συνθέσεις. Είναι αρκετό να πω, πως όταν με την αδελφική φίλη Ίνι Νού βρίσκουμε κάτι πολύ προχωρημένο, κάποια πάντοτε προλαβαίνει την άλλη λέγοντας«καλά,τελείως Πλάτωνος, έτσι;». Παραθέτω κάποια θραύσματα που επέζησαν των εκρήξεων. Μέσα σε αυτά, ένα κείμενο,απο τα πρώτα της ενήλικης ζωής, πολύ οικείο, πολύ αγαπημένο, αφιερωμένο στην εν λόγω αγαπητή χρωματιστή κυρία, αφου αρχίζει και τελειώνει με στίχους της. Το «λεωφορείο», όπως το λέμε στην πιάτσα, είναι «νευραλγικής σημασίας»(μου φαίνεται διασκεδαστική αυτή η έκφραση) αφού χωρίς αυτό, μάλλον δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τους Τεφλόνιους.

l_d06d477fda0fb47b5115371955b56b10

Το Κοπερτί

Kαι Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξεαγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά’σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ’άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ’άλλον αριθμό

Γειά σου Κοπερτί
θυμάσαι τη φωνή μου
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί…

«Και όταν χύνεται ο καφές
δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές
που έχουν μέσα τους την λάθος
αγάπη»

«Μόνο ένα πρωινό, ζωτικής σημασίας

για λίγο ο πόνος λύθηκε

όταν ο ήλιος αναδύθηκε»

Άλλοθι με 39* καλοκαίρι

Αγάπησα τα υγρά τοπία
όταν με βρήκαν σε αϋπνία
μέσα στις τρύπες βιβλίων βουβών
τούνελ βορείων δρόμων εθνικών
τούνελ από μάτια παιδιών
και γέλια σχολικών διακοπών

Κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει

Τούνελ από μάτια παιδιών
και τούνελ σχολικών διακοπών
προγραμματισμένα εντός Αθηνών
σε προβολή ατομικής ενεργείας
σε οθόνη-σανίδα σωτηρίας
παρωπίδα υγείας
κι έτσι δεν τον είδα

Κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει

Κι έτσι δεν τον είδα
γύρω στη δεκαετία του εξήντα
να δολοφονεί τις φωνές των πουλιών
με το σκουριασμένο ξυραφάκι των ποδιών
παλαιών φυματικών πριγκιπισσών

Κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει

Το σκουριασμένο ξυραφάκι των ποδιών
παλαιών φυματικών πριγκιπισσών
να χαράζει στις μορφές
των δεδομένων γωνιών της Λεωφόρου της Ελπίδας
στη φάση κάποιας άνισης παρτίδας
να τους αφήνει χρεωμένους ως το λαιμό
με σύγχρονες σακούλες σκουπιδιών
από σκοτωμένα αυτοκίνητα
από μπαλκόνια αχρησιμοποίητα
από ανοιχτές σαρκαστικές ταράτσες
από πόρτες κεντρικές ερμητικές
κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
κι ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
στις προβλήτες των αγρίων θαλασσών…

Εκεί που λίγοι άνθρωποι από χιόνια
κρατούν σφιχτά στα χέρια τους
θαμπά φωτιστικά μπαλόνια
σήματα πορειών ειδικών
κι ούτε ο δολοφόνος προβλέπω να πεθάνει
ούτε το χελιδονάκι μου γρήγορα φτάνει
στις προβλήτες των βορείων θαλασσών…
Εκεί που λίγοι άνθρωποι από χιόνια
κρατούν σφιχτά στα χέρια τους
θαμπά φωτιστικά μπαλόνια
σήματα πορειών ειδικών…

………

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΒΑΤΩΝ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΘΕΣΗ


……………………….

Ο Μάρβιν το καταθλιπτικό ρομπότ:
«Εσείς βγάζετε τα καινούργια χαρτονομίσματα.
Μετά τα τρώτε
μετά τα χέζετε
και μετά λέτε οτι χεστήκατε στα λεφτά.
Η απάντηση του αρχαιομαθούς μηχανήματος επικυρώσεως εισιτηρίων:
«Αριστοι πολεμούντες,φθείρονται δε εν ειρήνη»
Στάση.

Ο οδηγός,ανάμεσα σουβλάκι και κορινθιακό κιονόκρανο:
«Σκέλεθρο τρέμεις;Θα φοβόσουν πολύ περισσότερο αν ήξερες που σε οδηγώ.»
Ο γιατρός, δεν ακούει κανέναν.
Συνεχίζει να ζει.
Να τους σώζει όλους μαζί,
«Δερματολογία!
Η σημαντικότερη ειδικότητα της ιατρικής δια παντός.»
Ομως γιατί γιατρέ μου;
«Μα καλύπτει τη μεγαλύτερη επιφάνεια του ανθρωπίνου σώματος!»
Στάση.

Ο αντιφωνητής και το τσιγάρο του:
«Κυρίες και κύριοι,
προσοχή παρακαλώ.
Ακολουθεί επίδειξη σωσιβίων».
Δεν ακούει κανείς.
Ο αντί-αντιφωνητής:
«Δεν ακούνε,έτσι έχουν συνηθίσει.
Και απο το ταβάνι να τους κρεμάσεις,
θα συνηθίσουν πάλι.»
Το παιδάκι μονο,
σκέφτηκε κάτι ασυνήθιστο.
Εντελώς ασυνήθιστο.
Κι ευθύς μεγάλωσε πολύ.
Στάση.

Ο μικρός πίσω γαλαρία.
Δεν είπε τίποτα.
Ήταν η μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων.
ο μικρός απο μέσα του:
«Αν ήσασταν εκεί και γω εδώ
θα σας τραγούδαγα διπλά ενα σκοπό φαρμακερό
πριν φύγω.
και μετά θα τρελαινόμουν στο χορό
κι απ’τη χαρά μου που δε θα σας ξαναδώ
θα βγαινα κι απ’τα ρούχα μου για λίγο.»
Όμως ήταν όλοι μαζί.
Στάση.

Απ’έξω ακούστηκε μουσική.
Η θόρυβος;
Ο δυσλεκτικός κύριος δεξιά
εξήντα έξι και επτά
με σακούλες του σούπερ μάρκετ
μεγάλα αυτιά
απο μέσα τριχωτά
πουκάμισο
τρικό
κεφάλι έβγαλε το
παράθυρο από
με χαμό-με-γελο παιδικό
και μια μια γλυκιά αγωνία με
πάντα περιμέ
τον παγωτατζή
με το χρωμαστό του
το χρωματιστό του
το φορτηγάκι.
Αλλά δεν ήταν αυτός.
Ήταν ένας γερανός.
Απο κείνα τα μεγάλα τα σκουριασμένα τα μηχανήματα
που μοιάζουν με πουλιά προϊστορικά.
Ο κύριος σούφρωσε τα φρύδια
ξεχαμογέλασε
κι έκλεισε το στόμα.
Όμως αμέσως το ξανάνοιξε!
Είχε μπει μια μύγα μέσα.
Στάση.

Ο τρελός
ένιωθε σα μύγα εκει μέσα.
«Για τρία συναπτά έτη
τα καθαρά νερά και τα στικτοδέλφινα του Ατλαντικού
με οδηγούν στις Μπαχάμες.
Σκέφτομαι συχνά,
τί να σκέφτοντα τα δελφίνια όταν βλέπουν ανθρώπους στον ωκεανό τους;»
μετά κάποιος τον ψέκασε.
Ο τρελός εξαφανίστηκε.

Η εκφωνήτρια:
«Στάση.Τερματικός σταθμός.»
Δεν άκουσε κανείς, κάτι λέγανε.
Έξω είχε κάτι πολύ μεγάλα δεντρα, όμορφα.
Δε βγήκε κανείς.
Είχαν όλοι πλαστικά δέντρα στο σπίτι τους.
Εγω
έφτιαχνα
παιχνίδια
με
το
μυαλό
να
περάσει
η
ώρα.
Γι’αυτό
τώρα
εσύ
πες
με
τρεις
λέξεις
το πολύ
τί έκανες όταν σ’αδικήσανε;
Στάση.
Τερματικός σταθμός.


Advertisements

1 σχόλιο »

  1. ΑΙΜΑΤΙΝΕΣ ΣΚΙΕΣ ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ

    Στις εξιστορήσεις της ζωής σου
    συχνά ανταποκρίνομαι
    με ρίγη στη ραχοκοκκαλιά
    τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
    γίνομαι συρφετός που καυαλήγει
    στην άκρη του ντιβανιού του γκρεμού
    ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
    ζητώντας άλλου είδους όραση
    καθώς είμαστε πιά μεγάλα παιδιά
    που χρειάζονται πολλα δάχτυλα
    για να μετρήσουν τον πίσω χρόνο
    να βυθίσουν μακριά δάχτυλα
    για ν’ αγγίξουν τον αρχικό πόνο
    ώστε να μπορούν να διατηρήσουν τη χαρά
    το λέω ξανά
    στις εξιστορήσεις της ζωής σου
    συχνά ανταποκρίνομαι
    με ρίγη στην ραχοκοκκαλιά
    τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
    γίνομαι συρφετός που καταλήγει
    στην άκρη του ντιβανιού του γκρεμού
    ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
    ζητώντας άλλου είδους όραση
    τότε μόνο ξαφνικά κι ορμητικά έρχεται η επιβίωση
    και με βάζει σε αναγκαστική απογείωση
    με ταχύτητα αμυντική σχεδόν φωτός
    απομακρύνομαι
    μέσα σε θόλο άπειρου ιριδισμόυ
    κι έτσι σε βλέπω φίλε αιμάτινη σκιά ενός ρυθμού
    είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς
    είτε βρεθείς σε αφωνία
    συμπαίχτη στην ίδια συγχορδία
    μαζί με μας
    επώνυμο συνθέτη ενός μεγάλου επιτραπέζιου παιχνιδιού
    που μερικοί το ονομάζουν ιστορία
    και μερικοί το ονομάζουν ιστορία της ηδονής.

    (Μπορείτε να το κατεβάσετε και να το ακούσετε από εδώ:
    http://www.mediafire.com/download.php?iemjtyonz0z )

    Σχόλιο από kyokokishida — 09/03/2009 @ 7:23 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: