Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

17/03/2009

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Θησείο 1987

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 12:37 πμ

Η βροχή έπεφτε ραγδαία στον κήπο του Θησείου. Η μέρα ήταν ψυχρή και σκοτεινή, οι σταγόνες θρόϊζαν στα φύλλα και στην ομπρέλα του κι αυτός έκανε βόλτα στον έρημο μουσκεμένο κήπο, απολαμβάνοντας το σκοτεινό φως, το γκρίζο του αέρα, τη μουσική της βροχής, την υγρασία και τα φυτικά αιθέρια έλαια στα ρουθούνια, το απολύτως ατμοσφαιρικό περιβάλλον.

Προσπαθούσε να θυμηθεί τις καλύτερες βροχερές, επιτηδευμένα και ατμοσφαιρικά βροχερές σκηνές από ταινίες.

«Μια νύχτα γεμάτη βροχή» της Λίνα Βερτμίλερ, με τον Τζιανκάρλο Τζανίνι. Βρεμένοι γυαλιστεροί νυχτερινοί ιταλικοί δρόμοι, η αμερικανίδα μουσκεμένη στους άδειους δρόμους φευγάτη λόγω έρωτος από τον Τζιανκάρλο.

‘WithnailandI’ του BruceRobinson, η βροχερή τελευταία σκηνή στον ζωολογικό κήπο, τα ίδια χρώματα με τώρα, ο Ι έφευγε για να παίξει κάποιον αξιοπρεπή ρόλο με χρήματα και προοπτικές, ο Withnail έμενε με τη βροχή να κυλά στο πρόσωπο, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική, με ταλέντο και επαγγελματική αυτοπεποίθηση και μπόλικη απελπισία και εγκατάλειψη, με μάτια φλογισμένα, μούσκεμα, χωρίς καμία προσπάθεια να αποφύγει τη βροχή.

‘Bladerunners’ του RidleyScot, η κορυφαία σκηνή με ραγδαία βροχή [σε όλη την ταινία έβρεχε, και στο ‘alien’και στο ‘blackrain’ έβρεχε] στη στέγη. Ο replicant πολεμιστής εγγίζει το κατασκευαστικό χρονικό όριο λήξης, ο συνθετικός Ρούντγκερ Χάουερ αδειάζει από ενέργεια με κατακλυσμιαίο ρυθμό, χωρίς να περάσει από ενδιάμεσα στάδια βαθμιαίας φθοράς, από το ζενίθ [των θαυμαστών σωματικών του ικανοτήτων], μέσα σε μερικά λεπτά στο ναδίρ. Είχε δει πράγματα που κανείς άνθρωπος δεν είχε δει και είχε κάνει επίσης αρκετές ‘questionableacts’. Πέθαινε έχοντας λάμψει εκτυφλωτικά για ένα διάστημα που δεν του αρκούσε, η τεχνητή νοημοσύνη του είχε τη δυνατότητα να μαθαίνει και είχε μάθει και το φόβο του θανάτου. Είχε ξεπεράσει κατά πολύ τις δυνατότητες οποιουδήποτε ανθρώπου, αλλά τώρα πέθαινε υγιής και λαμπερός, με ένα στιγμιαίο ενεργειακό άδειασμα, με τη βροχή να κυλάει πάνω στο θαυμάσιο σώμα και να στάζει από τις ακμές του προσώπου.

Η βλάστηση ήταν πυκνή σ’ εκείνο το σημείο και προσπερνώντας ένα ψηλό θάμνο, είδε κάτι που τον απέσπασε από τις σκέψεις του, αλλά καθόλου μακριά από αυτές.

Μία γυναίκα, όρθια, κρατούσε σκυμμένη τον κορμό ενός δέντρου και πίσω της ένας άντρας τη γαμούσε ρυθμικά, ψύχραιμα και απολαυστικά. Οι ελεγχόμενες, χαλαρές και άνετες κινήσεις έδειχναν ότι το είχαν ξανακάνει πολλές φορές, ήταν εξασκημένοι και ήξεραν να το απολαμβάνουν, χωρίς να τους πειράζει που βρίσκονταν στο ύπαιθρο σε ένα δημόσιο πάρκο, χωρίς τοίχους και οροφή να τους προστατεύουν από τη θέαση τρίτων. Η βροχή κυλούσε σε δεκάδες ρυάκια με συνεχώς μεταβαλλόμενες κοίτες από τα πρόσωπά τους, από τον γυμνό λευκό κώλο της, έσταζε από τα μαλλιά τους, τις μύτες τους, τις άκρες του πανωφοριού του και του σωρού των σηκωμένων και στριμωγμένων στη μέση της ρούχων.

Απείχαν το πολύ τέσσερα μέτρα, αυτός από το ερωτικό σύμπλεγμα. Τους είδε και επιβράδυνε χωρίς να σταματήσει τελείως και δύο δευτερόλεπτα μετά τον είδαν και ‘κείνοι. Τον κοίταζαν χωρίς να αποκολληθούν, χωρίς να αλλάξουν στάση, μόνο του φάνηκε ότι μετρίασαν τον ρυθμό τους, όπως κι αυτός.

Του φαίνονταν ότι είχαν περάσει από καιρό τα πενήντα, κι αυτό του άρεσε. Όλα του άρεσαν: η βροχή που τους περιέβαλλε και τους τρεις σαν σπάνιο και ειδικό υλικό μόνωσης και αισθητικής και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις ερημιάς, χρωμάτων, μυρωδιών, ήχων, για να απολαύσουν αυτό που απολάμβαναν εκείνες τις στιγμές [γιατί αυτός βρισκόταν εκεί και περπατούσε ακριβώς επειδή έβρεχε και ήταν σίγουρος ότι κι εκείνοι βρίσκονταν εκεί και γαμιόνταν ακριβώς επειδή έβρεχε], τα ρούχα τους, που ήταν πολλά, κρεμυδοειδώς στρωματωμένα και ετερόκλητα και φανέρωναν ανθρώπους που δεν ζούσαν με τον συνήθη -καθώς πρέπει- τρόπο, το γαμήσι τους, σ’ αυτή την ηλικία, σ’ αυτό το χώρο, μ’ αυτό τον τρόπο, μ’ αυτές τις συνθήκες, η ηρεμία που τον κοίταζαν χωρίς να διακόψουν τίποτα.

Τους χαμογέλασε για να τους δείξει ότι ήταν συνένοχός τους, φάνηκε να το κατάλαβαν, όλα κύλησαν σε 9-10 αργά, πυκνόρρευστα δευτερόλεπτα, η επόμενη συστάδα θάμνων διέκοψε τη διασταύρωση των βλεμμάτων τους, κράτησε την εικόνα τους για λίγο ακόμα, και μετά θυμήθηκε τη βροχή στον κήπο του ξανθού που γέμιζε τον λάκκο της Βέρας, στα «κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» του Νικολαΐδη.

 

6a00d8341d409653ef00e54f24f5598833-800wi2

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: