Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

29/04/2009

Δείγμα Λάρκιν

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα,Τεύχος Ένα — pavlinamarvin @ 4:41 μμ

larkin1

(Μικρό ιντριγκαδόρικο απόσπασμα, από τη συνέντευξή του στον Robert Phillips, για το περιοδικό Paris Review, 27 χρόνια νωρίτερα. Περισσότερα λίαν συντόμως, στο πρώτο τεύχος του Τεφλόν.)

Είναι αλήθεια ο Χόρχε Λουί Μπόρχες ο μόνος σύγχρονος σας αξιόλογος ποιητής που επίσης εργάζεται ως βιβλιοθηκάριος;

-Ποιός είναι ο Χόρχε Λουί Μπόρχες; Ο συγγραφέας βιβλιοθηκάριος που εγώ αγαπώ είναι ο Άρτσιμπαλντ Μακλίς(…)

Δεν έχετε πάει ποτέ στην Αμερική, έτσι δεν είναι;

-Όχι, δεν έχω πάει ποτέ στην Αμερική, ούτε και οπουδήποτε αλλού. Σας φαίνομαι περιφρονητικός; Δεν είναι αλήθεια. Υποθέτω απλώς πως από τη φύση μου ρέπω πολύ λίγο στην περιπέτεια. Και βέβαια δεν είναι αυτός ο τρόπος που βιοπορίζομαι. Εννοώ, οι διαλέξεις, οι αναγνώσεις, η διδασκαλία-θα μου ήταν αποκρουστικό κάτι τέτοιο. Έπειτα, έχω κουφαθεί τόσο στο μεταξύ που δεν θα τολμούσα. Αν κάποιος με ρωτούσε «Τί γνώμη έχετε για τον Άσμπερυ;», ίσως απαντούσα «προτιμώ τα στρώμπερρυ», ή κάτι τέτοιο. Νομίζω πως ο καθένας από μας έχει ένα δικό του όνειρο για την Αμερική. Ένας συγγραφέας κάποτε μου είπε: «Αν πας, να πας είτε στην Ανατολική είτε στη Δυτική Ακτή-το ενδιάμεσο είναι μια έρημη χώρα γεμάτη κουφιοκεφαλάκηδες.» Θα ήθελα, λοιπόν, να πάω εκεί που αν βοηθήσεις μια κοπελα να στολίσει ένα δέντρο σε θεωρούν αρραβωνιαστικό της και τ’αδέρφια της προετοιμάζουν τα όπλα τους για την περίπτωση που δεν καλέσεις τον ιερέα. Είναι κι αυτό μια εκδοχή βουκολισμού.

Πώς σας ήρθε η ιδέα του βατράχου για να εξεικονίσετε τη δουλειά και το μόχθο;

-Θέμα μεγαλοφυϊας.

26/04/2009

Ράνια, Επιφάνεια

Filed under: Στιχοταφείο — raniatef @ 1:46 πμ

 

   

άγγελος μαυροντυμένος

φανερώθηκε εμπρός μου

 

κάπου από το πουθενά κι απ’ το παντού

σε τούτο το μέρος φερμένος,

τόσο απροσδόκητα

κάποτε από το ποτέ κι απ’ το πάντα

ετούτη τη στιγμή φερμένος

τόσο αναπάντεχα

στεκόταν εκεί στο παράθυρο πλάι

και αντίκρυ μου

(more…)

21/04/2009

Παυλίνα Μάρβιν, Πώς ξεμονάχιασα το άλλο ρομπότ

Filed under: Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 1:38 μμ

robotlove-1

(more…)

17/04/2009

Σύλβια Πλαθ μεταφρασμένη

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 5:59 πμ

pola_14107_12381932811_l1

Για όσους έχουν βαρεθεί να διαβάζουν για την τραγική  μοίρα της οικογένειας, ορίστε κάποιες ελληνικές μεταφράσεις της Πλαθ για να αντιπαραβάλλετε τόσο με το πρωτότυπο όσο και μεταξύ τους.

(more…)

09/04/2009

Οι τελευταίοι των ποιητών

Filed under: Αφορμές,Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 1:47 μμ

lastpoets1Πήραν το όνομά τους από ένα ποίημα του δαφνοστεφή νοτιαφρικάνου ποιητή Keorapetse Kgositsile που είχε την πεποίθηση το ’60 που το έγραφε πώς ανήκει στην τελευταία γενιά ποιητών πριν βγούνε στους δρόμους με όπλα οι εξοργισμένοι. Στην πορεία μεσολάβησαν διάφορα που μετέτρεψαν βεβαιότητες όπως την παραπάνω σε αμφιβολίες. Στις μέρες μας βρίσκουμε το Kgositsile να γράφει στο «Κύρηγμα του Μαντέλα» :

Ευλογημένοι οι αποκτηνωμένοι
καθώς δεν έχουν τίποτα να χάσουν
εξόν της υπομονής τους

Κάλπικοι θεοί σκότωσαν τον ποιητή εντός μου. Πλέον
σκάβω τάφους
με καλλιτεχνική ακρίβεια

Για να σας προετοιμάσω για τις μαύρες μεταφράσεις που έρχονται στο τεύχος 1 το Μάη, ορίστε αυτός κι αυτός ο δίσκος των Last Poets καθώς και το παρακάτω, από τον αμέσως επόμενο δίσκο «Chastisment» του ’73, το οποίο βρίσκω τρομακτικά επίκαιρο :

(more…)

04/04/2009

Παυλίνα Μάρβιν, Petit Prince

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα — pavlinamarvin @ 4:26 μμ

 

Του είπα, τώρα που σε βρήκα, σιγά μή ρωτήσω για το παρελθόν. Σιγά που θ’αναρρωτηθώ, πώς ήλθες-ποιός καλός άνεμος σ’εναπόθεσε στο πλάι μου. Οι ερωτήσεις παραφωνούν. Τις ξέρω καλά τις παραφωνίες των ερωτήσεων, παρευρέθηκα σε πολλά δείπνα με εκλεκτά εδέσματα, εκεί όπου δειπνούν  άνθρωποι δύσμορφοι, σαν αυτούς που επιβιβάζονται αέναα στα τουριστικά λεωφορεία, δεν ξέρω πώς βρέθηκα σε  ’κείνα τα τραπέζια, πάντως όλοι αδιαφόρουσαν για την ποικιλία και την ποιότητα των εδεσμάτων, αγνόησαν όλα τα φαγώσιμα, και με χιλιάδες μαχαιροπήρουνα ανταγωνίζονταν, ανακατεύοντας βίαια τα ταψιά, ποιός θα βρει πρώτος, ποιός θα φάει τελικά, την καρδιά της κακόμοιρης ψημένης κότας, που τελικά ποτέ, ποτέ δεν βρέθηκε, αφού οι ίδιοι αυτοί δύσμορφοι την διάλυσαν καρφώνοντας ακατάπαυστα στα τυφλά. Τώρα όμως, μην το φοβάσαι το σκοτάδι. Είμαι δίπλα σου-πασάλειψα τα ρούχα μου με λουκουμόσκονη. Είμαι διατεθειμένη να χορέψω στο ρυθμό που θα σε κάνει να γελάσεις. Η σκόνη θα τινάζεται, και το μικρό δωμάτιο θα μυρίσει τριαντάφυλλο και περγαμόντο.Μη νομίζεις, το ξέρω, πως δε θ’αργήσουμε, καινούργιες ασθένειες να επινοήσουμε. Μα κάτω απο τις ζωγραφιές μου, πάντα θα σου γράφω «ούκ κακόν το πεσείν, αλλά το κείσθαι»-για να θυμάσαι, ούκ κακόν το πεσείν. Όταν πέφτεις μόνος σου, πέφτεις με κάποιο στυλ. Είναι αλλιώς όταν σε ρίχνουν. Ποτέ δεν θα σε ρίξω. Θυμήσου το σκηνικό με τη μπαλκονόπορτα. Είχες χτυπήσει άσχημα. Όμως για μένα, ήταν κάτι μαγικό. Σε κράτησα γερά. Δεν είχε ξαναμπεί ποτέ κανείς απο αυτή τη μπαλκονόπορτα. Σου ζητώ να μείνεις. Κανείς δεν έγινε καλύτερος επειδή απλά αποφάσισε να πάρει τον υπερσιβηρικό. Αν δε βλέπεις με μάτια που διστάζουν, έχει κι η πόλη χίλιους πάγους για να συναντιόμαστε. Θα φοράς στον ύπνο μου λουλουδιαστά πουκάμισα με παιδικές τιράντες. Θα σε βάζω μέσα στο καροτσάκι του σούπερ μάρκετ και θα σε πηγαίνω βόλτες τα απογεύματα στο πάρκο. Θα κρυβόμαστε πίσω απο βιβλία για να αποφεύγουμε τα βλέμματα. Το βράδυ, θα σπάμε τους καθρέφτες που σε τσαλακώνουν. Το πρωί, θα αγοράζουμε καινούργιους απ’τη λαϊκή. Ήρθες σήμερα, και σου ζητώ να μείνεις.
«Ηρθα σήμερα, γιατί μου ήρθε σήμερα» σκέφτηκα πως θα λέει όποιος έρχεται για πάντα.

Ο μικρός μου, ως τότε απόλυτα σιωπηλός, έβγαλε απο την τσέπη του ένα απόλυτα τσαλακωμένο χαρτί και μου είπε πολύ χαμηλόφωνα: «J’ai besoin d’un mouton. Dessines-moi un mouton.»*

Τότε κατάλαβα. Αργά κατάλαβα: δεν είχα πει ούτε μια λέξη που να χρειαζόσουν.

(more…)

02/04/2009

Steppenwolf

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 4:30 πμ

 

Μετά τα Φαντάσματα (2008), τη βασισμένη στο Ghosts του Paul Auster μικρού μήκους που συνσκηνοθέτησε με το Νίκο Τραχανά, ο Άγγελος Αλετράς ξαναχτυπά εμπνεόμενος από το Λύκο της Στέπας αυτή τη φορά.
(Παρακαλούνται όσοι έχουν λάπτοπ ή ηχειάκια της συμφοράς να βάλουν ακουστικά κατά την παρακολούθηση καθώς ο εξαιρετικά σχεδιασμένος ήχος παίζει κομβικό ρόλο στην αφήγηση.)

STEPPENWOLF from zoe chen on Vimeo.

(more…)

Nikki Giovanni, Ego Tripping (there may be a reason why)

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 3:47 πμ

giovanni06


I was born in the Congo
I walked to the fertile crescent and built
the sphinx
I designed a pyramid so tough that a star
that only glows every one hundred years falls
into the center giving divine perfect light
I am bad


I sat on the throne
drinking nectar with Allah
I got hot and sent an ice age to Europe
to cool my thirst
My oldest daughter is Nefertiti
the tears from my birth pains
created the Nile
I am a beautiful woman

I gazed on the forest and burned
out the Sahara desert
with a packet of goat’s meat
and a change of clothes
I crossed it in two hours
I am a gazelle so swift
so swift you can’t catch me (more…)

b-sides: Γιώργος Ιωάννου

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 2:22 πμ
pola_14347_12383928936_l1Όπως η δεύτερη πλευρά των πάλαι ποτέ επτάιντσων η οποία, σε αντίθεση με την πρώτη των επίδοξων επιτυχιών, περιείχε κομμάτια που συνήθως δε συμπεριλαμβάνονταν στο δίσκο και , όχι σπάνια, για πολλούς αποδεικνύετο πιό ενδιαφέρουσα από την πρώτη, έτσι κι εγώ καταθέτω εδώ σπαράγματα του έργου του Ιωάννου που δύσκολα θα ανθολογούνταν, τουλάχιστον όχι από όσους χαρακτηρίζουν την ομοφυλοφιλία του Ιωάννου «σεξουαλική ιδιαιτερότητα» (βλέπε πρόσφατη ανθολόγηση του ποιητικού του έργου στο Ποιείν).
Ένα απόσπασμα από τη τελευταία του ποιητική συλλογή και ένα διήγημα, για να αντιπροσωπευτούν αμφότερες η ελάσσων και η μείζων πλευρά του, θεματικά στις τολμηρότερες των εκφάνσεων τους :

II

Κλεισμένος είμαι
καρτεράω το μήνυμα.
Κι άλλα σινιάλα μάζεψα που έκανες·
το χέρι που απάνω μου ξεχάστηκε,
θερμό ιδιαίτερα της χειραψίας σου το σφίξιμο,
και το φιλί αποχαιρετισμού δεν έμοιαζε.

Κάποιο σημείωμα,
κάποιο βαθύ ξεμακρισμένο τηλεφώνημα
από το δορυφόρο θα χυμήξει απάνω μου.
Του βλέμματός σου θα ’ναι η αντανάκλαση,
λάμψη μεταλλική στο αεροδρόμιο,
την ώρα που περνούσες απ’τον έλεγχο.

Γελούνε γύρω, για κορόιδο μ’ εχουνε.
Ούτε για πασατέμπο τέτοια δεν τους φτάνουνε.
Μα εγώ τραβάω στις λεωφόρους σαν αόμματος,
ζέστα βαθιά ανακαλύπτω μέσα μου,
καθώς μ’ όλα τα ράκη μου τυλίγομαι
και εισχωρώ μες στην καρδιά της χόβολης.

Το νιώθω τώρα πώς θα ’ρθεις,
αν όχι, φτάνει μόνο που με κοίταξες,
εμένα τον ουτιδανό, τον άσχημο,
τον τιποτένιο, το φρικτό και τον απαίσιο.

Αχ, θέλω να τ’ ακούσω από το στόμα σου,
μια γεύση κι εγώ να’χω απ’ το μαρτύριο.

Ευτυχισμένος πέφτω στο κρεβάτι μου,
δεν νιώθω πια την επανάσταση της σάρκας μου.
Εσύ με νοιάζεις και θα έρθεις κάποτε.
Μπορώ να περιμένω χρόνους άπειρους,
να περπατώ και να μη βλέπω γύρω μου.
Έστω για να με φτύσεις, έλα κάποτε.

«Δούλος Ιερός του Έρωτα»
1980
(more…)

Blog στο WordPress.com.