Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

26/04/2009

Ράνια, Επιφάνεια

Filed under: Στιχοταφείο — raniatef @ 1:46 πμ

 

   

άγγελος μαυροντυμένος

φανερώθηκε εμπρός μου

 

κάπου από το πουθενά κι απ’ το παντού

σε τούτο το μέρος φερμένος,

τόσο απροσδόκητα

κάποτε από το ποτέ κι απ’ το πάντα

ετούτη τη στιγμή φερμένος

τόσο αναπάντεχα

στεκόταν εκεί στο παράθυρο πλάι

και αντίκρυ μου

άυλος σχεδόν αόρατος

δίχως φτερά και στέφανο φωτός

με θνητού όψη δαιμόνια

άγγελος μαυροφορεμένος

στεκόταν και δε μιλούσε

παρά μονάχα με το βλέμμα του

σιωπές ανάβλυζε η ανάσα του σα μουσική

μέσα στο πλήθος

το τόσο διψασμένο το τόσο ανυποψίαστο

 

μελωδίες καμωμένες από  ψίθυρο κι ατσάλι

που σκλήραιναν τη σιωπή ακόμα πιο πολύ

και ύστερα τη δάμαζαν,

την εξημέρωναν και την ανακύκλωναν

 

άγγελος μαυροφορεμένος

λουσμένος θλίψης αύρα και αλλόκοτης γαλήνης

με δυο μάτια φωσφορίζοντα

που ατένιζαν το πέρα -και μέσα σε αυτό εμένα-

μάτια όχι πιο μεγάλα από τα δικά σου ή τα δικά μου

ή ενός παιδιού

όμως πελώρια, ορθάνοιχτα και βαθιά

σε καλούσαν σε ταξίδι δίχως προορισμό

…κι εγώ δεν μπορούσα να αρνηθώ

ή να αμυνθώ με τυχόν ασπίδας εφεύρεση

η εξουσία του βλέμματος απόλυτη,

σα μαγνήτης δίχως άπωση

με καθήλωνε

έλξης ελιξίριο

οφθαλμών άφεση εις οφθαλμούς

 

βιαστικά τα μάτια μου

έντρομα

-μήπως ο άγγελος με μετάνοια κλείσει τα βλέφαρα

μήπως το σιωπηλό τραγούδι χαθεί για πάντα μαζί με εκείνο το βλέμμα-

να βουτούν με βία στου βλέμματος τη θεία χαραμάδα και ύστερα να γίνονται ένα

που δεν ξεχώριζες πια ποιος είναι αυτός που κοιτά,

ποιος ο καθρέφτης και ποιο το είδωλο

που δεν ξεχώριζες πια αν είσαι εσύ, ο άγγελος ή η σιωπή

μέθεξη υπερούσια συνουσία

σε μια καινή γλώσσα δίχως αλφάβητο και φθόγγους,

σιγής σκιρτήματα μόνο

 

σύνταξη και έγερσις των πόθων των ενδόμυχων και των ανεξιχνίαστων

– λάφυρα του φόβου και της άρνησης   

σε χειμέρια νάρκη και εαρινή μέχρι τότε-

που πια δεν κλείνεις τα μάτια στη θέα τους

αλλά εκείνους μέσα στα μάτια σου…ενσαρκώνεις

βαπτισθείς εις το βλέμμα το άγιο το ζωοποιό

 

ερωτεύτηκα εκείνον τον άγγελο

που δε μιλούσε παρά μονάχα με το βλέμμα του

εκείνον

που τόσο λυτρωτικά εφανερώθη αντίκρυ μου

και πιο πολύ εντός μου

 

 

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. Υψηλή στόχευση, ρυθμός, σοβαρή διάθεση, αξιοπρόσεκτο αποτέλεσμα.

    Υπάρχουν αδυναμίες, βέβαια.Ο λόγος γίνεται στομφώδης σε ορισμένα σημεία, το ποίημα χρειάζεται συμπύκνωση, κάποιοι στίχοι εγκαταλείπουν άκομψα τον ρυθμό.

    Όπως και να έχει, είναι ποίημα κόντρα στο ρεύμα
    της υπέρμετρης διανοητικοποίησης ,των ευφυολογημάτων, της μονοδιάστατης παρωδίας.

    «…εφανερώθη αντίκρυ μου/και πιο πολύ εντός μου»

    Το ανωτέρω, ιδιαίτερα δυνατό, δείχνει να συνιστά θέση (και)για την ποίηση.

    Σχόλιο από enas — 28/04/2009 @ 5:46 μμ | Απάντηση

  2. Μαλιστα…
    Καλα τα λεει ο ενας.
    Χτυπητες αδυναμιες, βεβαια…
    Εγω καλοπροαιρετα παντα θα παω ενα βημα παραπερα και θα προτεινω και λυσεις.
    Για να αμβλυνθει ο στομφωδης λογος που ενοχλει τον αναγνωστη ας αποφευχθουν καποιες υπερβολες. Π.χ. τα πελώρια, ορθάνοιχτα και βαθιά ματια να γινουν μεγαλουτσικα, μισανοιχτα και βαθια (αυτο δε βαριεσαι,ας μεινει ιδιο) ματια και στο τσακα τσακα μαζευτηκε το πραμα.
    Επισης δεδομενου οτι «το ποιημα» χρειαζεται συμπυκνωση ειτε να αφαιρεθουν κανα-δυο παραγραφοι ή να μετατραπουν τα bold σε κανονικη γραφη. Για σιγουρο αποτελεσμα καλο ειναι να γινουν και τα δυο.
    Τελος για τους στιχους που εγκαταλειπουν ακομψα τον ρυθμο ας γινει μια προσπαθεια να ξαναγραφτουν με τον μετρονομο στο 4/4.
    Αλλα οπως και να χει το ποιημα ειναι κοντρα στο ρευμα της υπέρμετρης διανοητικοποίησης ,των ευφυολογημάτων, της μονοδιάστατης παρωδίας και αυτο τα λεει ολα.
    Εντωμεταξυ το στυλ του ενας ειμαι κριτικος ποιησης θεμελειωνεται καπου; Αλλα και ετσι να ειναι αν μπροστα απο τη γνωμη του εβαζε ενα «θεωρω οτι» ή ενα «κατα τη γνωμη μου» (και οχι de facto «το ποιημα χρειαζεται») τοτε δε θα εκνευριζομουν βραδιατικα. Κριμα ειναι. Εκτος αν θεωρει ο απο πανω οτι αυτα εννοουνται οποτε εντελει το ποιημα χρειαζεται οτι γουσταρει η ποιητρια.

    (Μετανοιωνω κιολας που τωρα που θα στειλω το σχολιακι αυτο. Απο το να φαινονται κατω απο το ποιημα τετοια σχολια θα το προτιμουσα ασχολιαστο.Παει τωρα ομως,το γραψα)

    Σχόλιο από Δύο — 29/04/2009 @ 8:11 μμ | Απάντηση

  3. «…οι γαλαξίες διασταυρώνονται όπως τα βεγγαλικά και χάνονται όπως οι μπούρδες
    τι δάση γεννιούνται…»
    ΑΛΕΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ

    Σχόλιο από petik — 23/03/2011 @ 12:45 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: