Tου παππού

 

Barack Obama, Pop

Sitting in his seat, a seat broad and broken
In, sprinkled with ashes,
Pop switches channels, takes another
Shot of Seagrams, neat, and asks
What to do with me, a green young man
Who fails to consider the
Flim and flam of the world, since
Things have been easy for me;
I stare hard at his face, a stare
That deflects off his brow;
I’m sure he’s unaware of his
Dark, watery eyes, that
Glance in different directions,
And his slow, unwelcome twitches,
Fail to pass.
I listen, nod,
Listen, open, till I cling to his pale,
Beige T-shirt, yelling,
Yelling in his ears, that hang
With heavy lobes, but he’s still telling
His joke, so I ask why
He’s so unhappy, to which he replies . . . Continue reading «Tου παππού»

Advertisements

Στρατόπληκτα και θανατερά

Μπέρτολτ Μπρεχτ,
Η μπαλάντα του νεκρού στρατιώτη

Για πέμπτο Μάη πολεμάει
για ειρήνη κουβέντα καμιά
και ο φανταράκος τα βροντάει
πεθαίνει ηρωικά

Και ο Αυτοκράτωρ οργίζεται
και βγάζει διαταγή
ο θάνατος αναβάλλεται
η νίκη όσο αργεί

μα ο φαντάρος κείτεται
στον τάφο του δίχως ντροπή
και ξάφνου τον επισκέπτεται
μια επιτροπή

Με φτυάρι και με αγιασμό
ξεθάβουν το νεκρό
του λένε γύρνα στο μέτωπο
και βγάλε το σκασμό

Τον εξετάζει ένας γιατρός
τον βρίσκει λίαν καλώς
κοπάνα μονάχα την κάνει ο νεκρός
γιατί είναι πολύ δειλός Continue reading «Στρατόπληκτα και θανατερά»

Παυλίνα Μάρβιν, Το κορόδιο

seed series pomegranate

Λες κι είχα αποφασίσει να επιμεληθώ καλύτερα την καταστροφή μου, την ώρα που-νομίζω-επιλέγει καθένας της ανάπαυση, εγώ φύτρωσα και στριμώχτηκα για τα καλά μέσα σ’ένα ρόδι κατακόκκινο, κατάσπορο, υπερώριμο κατά πάσα πιθανότητα-με πιθανότητες μιλώ γιατί, στη δεδομένη περίπτωση της σποροπλακουτσωτής υπάρξεώς μου, καμιάν όραση δεν θα μπορούσε κάποιος να υποδυθεί, αφού, αφομοίωση της πραγματικότητος καθίστατο δυνατή μόνο δια της οσμής και της όποιας αφής υπήρχε πρόσφορη. Γιγάντιοι κουκουτσωμένοι σπόροι ζούμπαγαν με μανία τα καημένα μου πλευράκια και απειλούσαν να συντρίψουν τα καλάμια μου. Σε κάθε ψευτοκίνηση, με ’λουζε ζαχαρένιο συντριβάνι από βρωμερό ροδόνερο. Σταμάτησα να ελπίζω σε ελιγμούς της κακιάς ώρας, και μόνο φώναξα με δύναμη: «Εεε, γιατί σπάρθηκα εδώ;». «Ααα» μου απάντησαν επίσημα τα παράσιτα του μέσα δώματος, «είναι περίοδος εσωτερικής αμειμψισποράς. Θα ζήσετε λιγάκι ως δυνητικός καρπός δευτέρας διαλογής, και έπειτα, αν και μόνο αν επιδείξετε την αρμόζουσα ωριμότητα, ίσως και να σας επιστρέψουμε, οφ δε ρέκορντ, πάλι πίσω στον φυτοχαμό σας.».«Εντάξει» είπα σιγότερα, και άσφυγμη βυθίστηκα ξανά στο κόκκινο σκοτάδι. Μεταξύ μας, θα μπορούσα και να μην έχω πει «εντάξει». Όμως, υπήρξα μεγάλο κορόιδο, και όχι για πρώτη φορά.

Continue reading «Παυλίνα Μάρβιν, Το κορόδιο»

Ωδή στους δικαστάδες του Περού*

Στην κόκκινη θάλασσα χίλιοι κατάδικοι
με κόπο τραβάν τα κουπιά στις γαλέρες
δεμένους τους έχουνε κώδικες άδικοι
και κλαιν του Περού τους τις όμορφες μέρες.

Που χάσανε κλαίνε τη γή της παράδεισος
εκεί που χορός και γυναίκες-τις είδες;
στεφάνια και λούλουδα τούμπανα κι άνιθος
και δέντρα ψηλά και γιομάτα καρύδες.

Μπουκάλια κρασί και κανένα τους άνοστο
σωρός μπανανιές κι ανανάδες
μα νά-το γιατί κι από που φθάσαν άγνωστο
πλακώσαν στο δόλιο Περού δικαστάδες!

Και κάθε χορό και πουλί τους αλλόκοτα
τα τύλιξαν στ’άρθρα του νόμου.
Τα μάτια του πάρεδρου δυό σαρδελόκουτα
στο βούρκο γυαλίζουν ενός υπονόμου.

Κοιτάξαν παγώνια μπλε πράσινα κι άραφτα
με βλέμμα αυστηρό και στεγνό σα νηστεία
και τα δες τα χρώματα ξέθωρα πάραυτα
σε κάθε ουρά παγωνιού θεσπεσία!

Σαν βγεις στα βουνά και στους λόγγους-τί ξάφνιασμα!
παράδεισο δε βλέπεις να λάμπει το βράδυ
και μόνο διαβάζεις παντού πως το κάπνισμα
στους νόμους του κράτους απάδει.

Η πώλησις στίχων μου και τα διαβάσματα
στον τροχό τιμωρείται και σ’άλλους βασάνους
καθώς το οινόπνευμα κι όλα μου τ’άσματα
διαφθείρουν εξίσου καλούς Περουβιάνους.

*Από το «Διάλεξα», επιλογή μεταφράσεων του Άρη Αλεξάνδρου. Το ποίημα δημοσιεύτηκε όπως βρέθηκε στα χαρτιά του τελευταίου, χωρίς όνομα ποιητή, χρονολογία ή τίτλο συλλογής.

Continue reading «Ωδή στους δικαστάδες του Περού*»

Wole Soyinka (b.1934), Telephone Conversation, Δύο ελληνικές μεταφράσεις (εν αναμονή της σωτήριας τρίτης)

POLA_1742_12015296821_lThe price seemed reasonable, location
Indifferent. The landlady swore she lived
Off premises. Nothing remained
But self-confession. «Madam,» I warned,
«I hate a wasted journey–I am African.»
Silence. Silenced transmission of
Pressurized good-breeding. Voice, when it came,
Lipstick coated, long gold-rolled
Cigarette-holder pipped. Caught I was foully.
«HOW DARK?» . . . I had not misheard . . . «ARE YOU LIGHT
OR VERY DARK?» Button B, Button A.* Stench
Of rancid breath of public hide-and-speak.
Red booth. Red pillar box. Red double-tiered
Omnibus squelching tar. It was real! Shamed
By ill-mannered silence, surrender
Pushed dumbfounded to beg simplification.
Considerate she was, varying the emphasis–
«ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?» Revelation came.
«You mean–like plain or milk chocolate?»
Her assent was clinical, crushing in its light
Impersonality. Rapidly, wave-length adjusted,
I chose. «West African sepia»–and as afterthought,
«Down in my passport.» Silence for spectroscopic
Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent
Hard on the mouthpiece. «WHAT’S THAT?» conceding
«DON’T KNOW WHAT THAT IS.» «Like brunette.»
«THAT’S DARK, ISN’T IT?» «Not altogether.
Facially, I am brunette, but, madam, you should see
The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet
Are a peroxide blond. Friction, caused–
Foolishly, madam–by sitting down, has turned
My bottom raven black–One moment, madam!»–sensing
Her receiver rearing on the thunderclap
About my ears–«Madam,» I pleaded, «wouldn’t you rather
See for yourself?»

1962

Ακολουθούν οι μεταφράσεις του Αλέξη Τραϊανού από την Ανθολογία Νέγρων Ποιητών (εκδόσεις Εγνατία, 1973) και του Αθανάσιου Νταουσάνη από τη βραβευμένη ανθολογία Η Ποίηση της Μαύρης Αφρικής (εκδόσεις Ροές, 2003).
Βρείτε τα λάθη και περιμένετε μιάμιση εβδομάδα, μέχρι την κυκλοφορία του πρώτου τεύχους του Τεφλόν, να δείτε τι προτείνουμε με τον Jazra σχετικά με αυτά.

Continue reading «Wole Soyinka (b.1934), Telephone Conversation, Δύο ελληνικές μεταφράσεις (εν αναμονή της σωτήριας τρίτης)»

«Οι νέοι και η Ποίηση», μα ποιοι είναι αυτοί οι νέοι τελικά;

 

Είχα ενημερωθεί για το συνέδριο «Η Ποίηση σήμερα» −στη μνήμη του Τάσου Λειβαδίτη− από τα διαδικτυακά μονοπάτια που τριγυρνάω καθημερινά, και ομολογουμένως, μου προκάλεσε τόσο το ενδιαφέρον όσο και την περιέργεια! Βέβαια, από το να πεις ότι πας μέχρι να πας, η απόσταση είναι μεγάλη. Από τη μια η δουλειά και οι πυρετώδεις ρυθμοί για την έκδοση του Τεφλόν, από την άλλη ο φόβος της κοσμοσυρροής, πιο δίπλα ο φόβος της μοναξιάς, παρά πέρα η απογοήτευση που μοιράζουν απλόχερα οι περισσότερες των ποιητικών εκδηλώσεων… ένα σωρό ανασταλτικά και διόλου αμελητέα!

Continue reading ««Οι νέοι και η Ποίηση», μα ποιοι είναι αυτοί οι νέοι τελικά;»