Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

02/05/2009

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Πρωινό

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 5:27 μμ

funny-pictures-military-04

Καφενείο διαμετακομιστικό, για ταξιδιώτες, σε στυλ κέντρο διερχομένων, με στρατιωτικότερη, ούτως ειπείν, ορολογία. 6 πμ μπαίνω με τον καφέ από το μπαρ αυτοεξυπηρέτησης, στην αίθουσα είναι τέσσερεις τύποι ο καθένας μόνος του, όπως μου αρέσει. Ο ένας χωρίς ενδιαφέρον με ταξιδιωτικό σάκο όπως και γω. Ο άλλος έχει μια στοίβα λαχεία στο τραπέζι και τα μετράει και τα ξαναμετράει με το ένα χέρι γιατί το άλλο είναι εκτός λειτουργίας. Οι άλλοι τρεις μου έχουν γυρισμένη την πλάτη. Ο ένας κάθεται άνετα ακουμπώντας στην καρέκλα, καπνίζει, δεν μεταφέρει τίποτα, τα παπούτσια του είναι πατημένα στο πίσω μέρος σε στυλ παντόφλες. Οι άλλοι δύο δεν ακουμπάνε την πλάτη, γέρνουν μπροστά. Ο ένας ακουμπάει τους αγκώνες στο τραπέζι, αλλά ο άλλος δεν ακουμπάει πουθενά, το στυλ του θα το έλεγα της μόνιμης ταλαιπωρίας. Τουτέστιν διατηρεί μια απολύτως άβολη στάση σαν σε διαρκή εκκρεμότητα σαν σε διαρκή ένδειξη κάποιας ενδογενούς δομικής τάσης ταλαιπωρίας, του λείπει οποιαδήποτε ένδειξη χαλάρωσης. Καπνίζει σε στυλ chain smoking, ανάβοντας κάθε τσιγάρο σχεδόν χωρίς μεταβατικό στάδιο, ενώ ο άλλος με τις παντόφλες-παπούτσια αφήνει κάποιο διάστημα ανάμεσα σε δύο τσιγάρα. Ο τύπος με την οιονεί βουδιστική στάση σώματος, στα βουδιστικά μοναστήρια έγραφε κάποιος απαγορευόταν να ακουμπάς την πλάτη καθήμενος, μου εμπνέει εντονότατα την παλιά έκφραση, –χαμούρης-. Φάτσα βλοσυρή, ταλαιπωρημένη, μάτια μισόκλειστα, σκυφτός συνεχώς. Έχει ένα πλαστικό μπουκάλι του νερού γεμάτο καφέ και βάζει κάθε τόσο στο χάρτινο ποτήρι. Έχει και μια νάυλον σακούλα. Ο λαχειοπώλης σηκώνεται να φύγει, τα πόδια επίσης υπολειτουργούν. Μετά τις 6.30 αλλάζει τελείως το στυλ, αρχίζουν να μπαίνουν δυάδες, τριάδες, τετράδες, σε όλους τους συνδυασμούς συμπεριλαμβάνονται γυναίκες, κάποια σέρνει μια καρέκλα με θόρυβο και μας βγάζει από τη φάση μας. Σκέφτομαι τα εκατοντάδες ξυπνήματα στον στρατό στις 6 παρά, πολύ κακά τα περισσότερα. Η φριχτή αναγγελία, -εγερτήριο-, ή κάτι σχετικό, ή κάποια ηχογραφημένη παράφωνη στριγγή σάλπιγγα, που συχνά τα περίμενα έχοντας μισοξυπνήσει πριν, τα περίμενα με ένα κάπως φριχτό συναίσθημα ματαιότητας και ταλαιπωρίας εν όψει του τι με περίμενε πάλι, κάπως όπως το γράφει ο Πρίμο Λέβι. Μια από τις φριχτότερες στιγμές του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν η αναμονή κάπου στις 5 το πρωί, γιατί είχε συνηθίσει κι αυτός να την περιμένει ξυπνητός, της πολωνικής εκδοχής της λέξης –εγερτήριο-, Άουσβιτς βλέπεις. Έχοντας λοιπόν και γω κοιμηθεί λίγο, γιατί συνήθως, εξαιρετικά συνήθως για καμιά δωδεκαριά μήνες, είχα δίωρη σκοπιά λίγο πριν, λίγο μετά τις 2, τις 4, είχα μια φριχτή αίσθηση. Σκουντουφλητό σήκωμα, ντύσιμο τρέμοντας από το κρύο, απεγνωσμένο παραπάτημα. 6 το πρωί, εκατοντάδες φορές, παράταξη, και αν είναι δυνατόν, (κι όμως είναι), πιλάλημα στα σκοτεινά, σε στυλ πρωινή γυμναστική. Θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχει στα σκοτεινά στο παγωμένο χώμα, τον ορεξάτο αξιωματικό να δίνει παραγγέλματα, κάντε το ένα, το άλλο, κάτω πάνω, πιο γρήγορα, πιο σιγά, και το μυαλό μου και το σώμα μου να μην έχουν καμία διάθεση για κατανόηση για όλο αυτό. Παλιότερα, μέχρι το 80 ίσως, δεν ξέρω πότε σταμάτησε, το ραδιόφωνο είχε πρωινή, πολύ πρωινή γυμναστική, στα πλαίσια της κοινής αντίληψης με τον στρατό, ότι η πρωινή, η πολύ πρωινή γυμναστική, είναι κάτι που πρέπει να γίνεται, κάτι σκόπιμο ας πούμε. Λέει ο Νεγρεπόντης σε κάποιο κομμάτι από τα μικροαστικά του, κάπου στα 1970 και κάτι. Η ώρα είναι 6 το πρωί, ένας ορεξάτος τύπος δίνει ραδιοφωνικά παραγγέλματα γυμναστικής και μεταξύ άλλων λέει χαρούμενος στους ακροατές, η ώρα είναι 6, κανείς δεν έχει ξυπνήσει για γυμναστική και όσοι έχουν ξυπνήσει δεν έχουν καμία απολύτως ανάγκη για γυμναστική. Κάνοντας λοιπόν διάφορες σουηδικές και άλλες αγνώστου εθνικότητας ασκήσεις στα σκοτεινά, κοιτάζοντας το παγωμένο χώμα, τα παγωμένα γυμνά κλαδιά, την πρωινή ομίχλη, μες στην πολλή σκοτούρα μου, που έλεγε και το τραγούδι, θυμόμουν και το παράγγελμα του ευτυχούς γυμναστή του Νεγρεπόντη, και τώρα ελάτε σε στάση προσοχής, κοιτώντας μπροστά, με αισιοδοξία, προς… προς το μέλλον!army-vehicle-funny

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: