Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

28/05/2009

Tου παππού

Filed under: Αφορμές — pavlinamarvin @ 8:23 μμ

 

Barack Obama, Pop

Sitting in his seat, a seat broad and broken
In, sprinkled with ashes,
Pop switches channels, takes another
Shot of Seagrams, neat, and asks
What to do with me, a green young man
Who fails to consider the
Flim and flam of the world, since
Things have been easy for me;
I stare hard at his face, a stare
That deflects off his brow;
I’m sure he’s unaware of his
Dark, watery eyes, that
Glance in different directions,
And his slow, unwelcome twitches,
Fail to pass.
I listen, nod,
Listen, open, till I cling to his pale,
Beige T-shirt, yelling,
Yelling in his ears, that hang
With heavy lobes, but he’s still telling
His joke, so I ask why
He’s so unhappy, to which he replies . . .
But I don’t care anymore, cause
He took too damn long, and from
Under my seat, I pull out the
Mirror I’ve been saving; I’m laughing,
Laughing loud, the blood rushing from his face
To mine, as he grows small,
A spot in my brain, something
That may be squeezed out, like a
Watermelon seed between
Two fingers.
Pop takes another shot, neat,
Points out the same amber
Stain on his shorts that I’ve got on mine and
Makes me smell his smell, coming
From me; he switches channels, recites an old poem
He wrote before his mother died,
Stands, shouts, and asks
For a hug, as I shink, my
Arms barely reaching around
His thick, oily neck, and his broad back; ’cause
I see my face, framed within
Pop’s black-framed glasses
And know he’s laughing too.

————————————————————————————————-

Παυλίνα Μάρβιν, ΠαππούςΠεσσόα

Ήτανε πια μεγάλο παιδί ο παππούς όταν τον γνώρισα-πολύ μεγάλο.

Είχε θλιμμένο πρόσωπο.
Δε μιλούσε και πολύ, ούτε έτρωγε πολύ, μόνο μακαρόνια βουτηγμένα στο λάδι, κανένα μπιφτέκι και γάλα με ψωμί. Γενικά έβρισκα πως ήτανε της εποχής του.(Ενώ η γιαγιά, πάντα μιλούσε κι έτρωγε τα πάντα. Αυτή φαίνεται, ανήκε σ’όλες τις εποχές.)
Φανταζόμουν πως όλοι οι παππούδες, είναι το ίδιο όμορφοι και ψηλοί και σιωπηλοί κι ανέκφραστοι, όπως ο δικός μου. Δεν άλλαζε χρώματα, ούτε έκανε γκριμάτσες-εκτός μια φορά που γούρλωσε τα μάτια κι έγινε κάτωχρος, επειδή κατά λάθος έκλεισε το μικρό δαχτυλάκι της αδελφής μου στην καγκελόπορτα. Δεν θυμάμαι πολλά λόγια, λίγες σκόρπιες κουβέντες μόνο. Μερικές ήταν μικρές και πικρές. Μια φορά«τί θα ψηφίσεις παππού;», κι αυτός«εγώ έχω ψοφήσει απο καιρό».Κι άλλες, λιγότερες αυτές, πιο γλυκές όμως: «Η μάνα σου είναι ωραία, σαν κι αυτές που τις βάζουν στο σαπούνι.». Με τέτοια γελούσαμε πότε πότε.
Ο παππούς κουβαλούσε τα ψώνια απ’το σούπερ μάρκετ, τα ξύλα για το μαραγκούδικο, τις παραγγελίες της επόμενης μέρας, τα τριάντα χρόνια δουλειάς χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φώς, τα χρόνια πριν απ’τη δουλειά, πάλι χωρίς φως, τη φυγή απ’τη Σμύρνη, το τραύμα στο αριστερό χέρι απ’τον πόλεμο, την κατοχή, το διαζύγιο με τη μεγαλοκυρία, τα συμπλέγματα που συσσωρεύονταν, τη φτώχια όλων των χρόνων, τη μικρότητα.
Και άλλα καλύτερα κουβαλούσε ο παππούς, μα νομίζω, όπως οι πιο πολλοί, τα χειρότερα ήταν που σκεφτόταν το περισσότερο. Όλο τον έβλεπα πως κάτι σκεφτόταν.Τότε δεν ήξερα καθόλου, τί μπορεί να ήταν.
Πριν πεθάνει, έμεινε κατάκοιτός επτά χρόνια. Σίγουρα αυτό ήταν το πιο θλιβερό απ’όλα τα ενοχλητικά που συνέβησαν. Στην ίδια πάντα θέση, ακίνητος στο κρεβάτι, αμίλητος, μου έδινε ακόμη πιο πολύ την εντύπωση πως επαναλάμβανε διαρκώς την ίδια δυσάρεστη σκέψη.
«Η ζωή μου είναι σαν να με χτυπούσαν μ’αυτήν», έγραψε ο Φερνάντο. Αυτό πρέπει να σκεφτόταν κι ο παππούς μου, μα δεν τον ρώτησα τότε τί σκεφτόταν, γιατί δεν ήθελε μάλλον-αυτές δεν είναι κουβέντες για μικρά παιδιά-κι ούτε πρόλαβα πιο μετά να τον ρωτήσω αν σκεφτόταν αυτό το συγκεκριμένο, γιατι ήταν πολύ μετά πια.
Εγώ πάντως, σκέφτομαι τώρα, πως είναι σπαστικό να νομίζεις πως μαθαίνεις σημαντικά πράγματα για ένα πρόσωπο που αγάπησες, τόσο πολύ μετά το θάνατό του. Κι ακόμα πιο σπαστικό, το οτι, μετά το θάνατό του, το αγάπησες πολύ περισσότερο το πρόσωπο.

fernando pessoa

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. (Δεν ευχαριστούμε μόνο τους παππούδες μας για την ύπαρξή τους που έφερε μάλιστα τη δική μας, αλλά και τον-νεαρό-Νοτάριο που μας έμαθε-μεταξύ άλλων-πως ο Ομπάμα γράφει και ποιήματα)

    Σχόλιο από pavlinamarvin — 28/05/2009 @ 10:43 μμ | Απάντηση

  2. Ich bin bewegt…

    Σχόλιο από il Notario — 29/05/2009 @ 12:27 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: