Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

29/07/2009

Η παρωδία μιας μετακόμισης

Filed under: Αφορμές — raniatef @ 10:50 μμ

Κι εκεί που έλεγες ότι θα’ χεις χρόνο να κάνεις μια μετακόμιση της προκοπής, να διαλέξεις με την ησυχία σου –και με την ανάλογη τελετουργικότητα- την αφρόκρεμα της χαρτούρας από τη σαβούρα που έχει συνωστιστεί στα 40 τετραγωνικά της γκαρσονιέρας σου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος σου τελείωσε. Τρέχεις στο σουπερμάρκετ, αρπάζεις μερικές κούτες – νου νου, κυρίως- και στοιβάζεις μέσα τους επιμελώς ατημέλητα όλα τα χαρτιά και φύλλα,  που κυκλοφορούν αδέσποτα, μουντζουρωμένα, τσαλακωμένα, μισοσκισμένα, επίσημα, ανεπίσημα, όλα… από φόβο μήπως μαζί τους πετάξεις καμιά ζωντανή ανάμνηση και την πεθάνεις πρόωρα. Πού και πού βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον, κάτι που δεν θυμάσαι ακριβώς τι είναι ή γιατί το κράτησες, κοντοστέκεσαι, το κοιτάζεις, το διαβάζεις, το ξανακοιτάζεις  μέχρι να ανασύρεις όλες τις πληροφορίες που θα χορτάσουν τη μνήμη σου.

(more…)

Advertisements

26/07/2009

Χάρης Ψαρράς, επιλογές από τις τρεις συλλογές

Filed under: Αφορμές,Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 3:36 πμ

POLA_11845_12384046456_lΤΕΝΙΣ

Παλατινή μου φύση
είσαι
καρούμπαλο ραφής
μην απορείς
η δύση δεν ευτελίζεται
παίζοντας τένις
ερωτωμένη μένεις
μα της ρακέτας
την ταχεία ανταπόκριση
ο ουρανός δεν έχει
σύστημα, βρέχει
αυτό που λέμε τούμπαλιν
είναι λυκόφως ποιητικό
ριξιά της αντισφαίρισης εκεί και ‘δω
μπούμερανγκ που ανασαίνεις
δεν παίζει όμως ο ορίζοντας τένις
κι ας είναι ο ήλιος
μπαλάκι σε εγρήγορση.

(more…)

25/07/2009

Μιχάλης Χατζηγεωργίου, Ποίματα δύο

Filed under: Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 5:47 μμ

I.

Είχε ένα δωμάτιο εκείνη η γριά
από τη νεότητά της απόκοσμη, άγρια
είχε ένα δωμάτιο, λοιπόν,
φυτά και άνθη γεμάτο
όλα με τ’όνομά των.
Νίκος ο Φίκος
-ο ανεκπλήρωτος έρωτάς της.
Ερατώ η Βιγγώνια
-τ’όνομα της μαμάς της.
Και την ορχιδέα
που θαρρούσε την ονομασία της χυδαία
την έβγαλε Παρθένα.
Πλήθος φυτά, άνθρωποί της, παιδιά της.
Σ’αυτό το δωμάτιο κήπο
τον τελευταίο χτύπο
κατέθεσε προ ημερών η καρδιά της. (more…)

24/07/2009

Στίχοι καδρόνια (revisited)

Filed under: Αφορμές,Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 5:13 πμ

Άσε τους άλλους κριτικούς να σκοτώνουν με βλαστήμιεςpola_378_12451550431_l
Εμείς κινούμαστε κρυφά με κοντόκαννες ρίμες·
Κι όταν τους κάνουν σουρωτήρι των βάρδων οι ριπές
Ποτέ τους δε θα μάθουν τι τους πήρε τις ζωές

Let other critics kill with curses
We sneak around with sawed-off verses;
And when with bard-shot we have filled them
Our victims never know what killed ’em

Kieth Preston [μτφρ. Jazra Khaleed]

[Από το αμερικάνικο περιοδικό του 1917, The Rebel Poets ]

21/07/2009

Ανθολογία νεοελληνικής σατιρικής ποίησης Σπύρου Κοκκίνη

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 9:44 μμ

Οι εκπλήξεις που με περιμένουν πάντοτε στη δημοτική βιβλιοθήκη της Ερμούπολης-και σε ποικίλες άλλες υποθέτω, όμως αυτή έχουμε συνήθως εύκαιρη-είναι πολλές και ευχάριστες. Η, μάλλον υποτιμημένη σε μεγάλο βαθμό, σατιρική ποίηση-ελληνική και μη, σύγχρονη ή όχι-μου προξενούσε ανέκαθεν το ενδιαφέρον και σήμερα είχα την τύχη να συναντήσω την εν λόγω ανθολογία. Παρ’οτι η συντριπτική πλειοψηφία των επιλογών με αφήνει πιθανότατα αδιάφορη, αγαπώ ιδιαίτερα τις ανθολογίες, διότι μέσω αυτών έχω την δυνατότητα να προσεγγίσω ποιήματα και ποιητές που ίσως ποτέ άλλοτε δεν θα μου δινόταν η δυνατότητα να πλησιάσω. Θεωρώντας πως το παλιομοδίτικο στυλ έχει ξεχωριστή γοητεία όταν πλάθεται μαστόρικα, μοιράζομαι μαζί σας μερικά, ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μου, μικρά θραύσματα της σύνθεσης των διακοσίων πενήντα σελίδων που διάβασα μονορούφι το καταμεσήμερο.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΑΡΚΟΡΑΣ, Ο καυχησιάρης

Και μες το ξυλοκρέβατο να καυχηθεί προσμένω.
Θα λέει, ποιός είδε λείψανο να ειν’έτσι κορδωμένο; (more…)

17/07/2009

Dylan Thomas, A Letter To My Aunt

Filed under: Αφορμές — raniatef @ 6:55 μμ

Πώς μπορούμε να γράψουμε ένα καλό ποίημα; Υπάρχουν κανόνες που το διέπουν κι αν ναι, ποιος τους ορίζει; Και, εν τέλει, ποιος μπορεί να εγγυηθεί το αποτέλεσμα; Ερωτήματα που ταλανίζουν κατα καιρούς πολλούς επίδοξους-φιλόδοξους ποιητές. Εδώ, ο Ντύλαν Τόμας με το ιδιαίτερα καυστικό και (αυτό-)σαρκαστικό ύφος του, δίνει συμβουλές μοντέρνας ποίησης στη θεία του, λέτε να έπιασαν τόπο;

Dylan Thomas, A Letter To My Aunt

A Letter To My Aunt Discussing The Correct Approach To Modern Poetry

To you, my aunt, who would explore
The literary Chankley Bore,

The paths are hard, for you are not
A literary Hottentot
But just a kind and cultured dame
Who knows not Eliot (to her shame).
Fie on you, aunt, that you should see
No genius in David G.,
No elemental form and sound
In T.S.E. and Ezra Pound. (more…)

15/07/2009

Παυλίνα Μάρβιν, Το φο-βό-ρεμα

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 2:07 μμ

POLA_4558_12468233831_l(…)Το φουστάνι της μαμάς με τα λουλούδια γεννήθηκε το 1974. Αγοράστηκε λίγο μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο και λίγο πριν πέσει η χούντα.Τα θυμάται όλα, αλλά δεν έμαθε τίποτα. Δεν μου έμαθε τίποτα, γιατί τα φουστάνια δε μαθαίνουν, ούτε μιλάνε, όπως δε μιλάνε ποτέ και τα λουλούδια. Εγώ γεννήθηκα 13 χρόνια αργότερα, όταν η εθνική ελλάδος πήρε το πρωτάθλημα στο μπάσκετ, τα ψυγεία έβραζαν και οι αθηναίοι λιποθυμούσαν  κατά εικοσάδες στο κέντρο της πόλης, εξαιτίας κάποιου αφόρητου καύσωνα.

Το φουστάνι είναι κόκκινο και τα λουλούδια μπλε και άσπρα. Δεν έχει αλλάξει σε τίποτε απο το ’74, εκτός από το ότι δεν έχει πια βάτες. Τις έβγαλα βίαια μια νύχτα, τις ξήλωσα αποφασιστικά λίγες μέρες αφότου το έκλεψα απο τη ντουλάπα της μαμάς-οι βάτες πάντοτε μου φαίνονταν ένα παντελώς αψυχολόγητο εξάρτημα του γυναικείου ρουχισμού. Η ξαδέλφη μου, όταν το πρωτοφόρεσα είπε«δεν πρόκειται να πας πουθενά μαζί μου μ’αυτό το φουστάνι. Κάνει μόνο για τη λαϊκή.». (more…)

13/07/2009

Πάμε Πλατεία;

Filed under: Αφορμές — raniatef @ 10:57 μμ

 

 

 

…Οι άλλοι περνούν κάτω ανύποπτοι στην πλατεία Κάνιγγος

Κι ο θάνατος είναι πλάι, μαζί τους

Έχει μεταμορφωθεί σε λαχειοπώλη

Κι είναι ασήμαντος με μπεζ κουστούμι

Κι αναπηρικό σήμα στο πέτο

Μόλις καταλάβει πως κανείς

Ίσως κανείς τον υποπτεύτηκε

Μεταμορφώνεται σε θυρωρό…

Από το ποίημα «Ο θάνατος στην πλατεία» του Τάσου Δενέγρη

Τις διασχίζουμε καθημερινά, άλλοτε βιαστικοί κι άλλοτε αμέριμνοι. Αποτελούν σημείο συνάντησης, για άλλους χώρο εκτόνωσης, έμπνευσης ή ακόμα και προσωρινής κατοικίας. Οι πλατείες σήμερα αποκτούν διαφορετική διάσταση για τον καθένα μας.

Ως πολυδιάστατο συστατικό στοιχείο της πόλης, η αστική πλατεία συνιστά μια συγκεκριμένη χωρική δομή που προκύπτει από την παράθεση κτιρίων περιμετρικά ενός ελεύθερου χώρου, ‘υλοποιώντας’ το κενό μέσα στο πλήρες του δομημένου περιβάλλοντος. Η αστική πλατεία συσχετίζεται με ποικίλες κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές εκδηλώσεις της δημόσιας ζωής με αποτέλεσμα ο χώρος της να επιφορτίζεται με συμβολικό νόημα, γεγονός που καθορίζει και σηματοδοτεί την εξελικτική πορεία της ως έννοιας και ως χώρου.

(more…)

12/07/2009

Michael Horovitz, Look ahead

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα — kyokokishida @ 7:36 πμ

Our toes are ahead of us – they have grown out of usPOLA_248_11973078671_l

Our nails ahead of our toes – they keep changing colour

Our hammers are ahead of our nails – they strike like dockers

Our sickles are ahead of our hammers – shape of our hammer toes–

Our motors are ahead of our cinemas – our films are
because we don’t use gibbs
state and church fight – tooth and nail
whilst producers forge ahead of viewers

Our televisions are ahead of our patrons
all is peddled

Our cycles are ahead of our tricycles an our trickles are
our fashionable works of art

trickled   by cyclists   on paint

Our best cyclists are the worst painters and
Our best painters are the worst cyclists
Our worst cyclists are ahead of our painters
put together – save the painters become cyclists
and that’s what they ‘ve done–
every day more painters take up cycling
and daily they are discovered
biking up the strand
sponsored they swerve through swirls of paint
dribble ahead of trolleys trams trombones
start brushing their feet with gibbs
that cinemas accommodate motor cars at last

Our pedestrian toes hammer furiously on motorcycles
but the hammers are sliced by sickles
stuck hard by

Our frames our nails catch up with our toes till at last
we ‘re in
we find our – teeth
fully grown

footballers –

08/07/2009

Ζακ Ρόβιτ, ἡ μπατίστα τῆς νύχτας

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 7:37 πμ

Ξηλώνω τὴ ῥαμμένη γάτα
ἀπ’ τὴ μπατίστα τῆς νύχταςֹ
χαρίζω τὸ ἕνα μάτι στὸ
σκύλο, χαρίζω τὸ ἕνα μάτι
στὴ γάταֹ λυομένη νύχτα,
στὸ στῆθος τῆς ὥρας της
λαχταρῶ νὰ σπαταλήσω
τὰ δευτερόλεπτά μου.
Κυττῶ τὸ ῥολόι, ῥόδα
στὰ μεσάνυχταֹ
ἐν τόπῳ ἀγνώστῳ
κυλάει ὀ χρόνος – δὲν εἶναι
μέσ᾽ τὸ κεφάλι τὰ ὄνειρα –
ξηλώνω καὶ στόματα ῥάβω,
χαρίζω ἕνα σιωπηλὸ
στὴ γυναίκα, χαρίζω
ἕνα ἀκόμα στὸν ἄντρα.
Πληγώνω τὸν οὐράνιο θόλοֹ δικός μου
δὲν ἤτανε μὰ ἡ πληγή του
δική μου, ξηλώνω τὴ ῥαμμένη γάτα
ἀπ’ τὴ μπατίστα τῆς νύχταςֹ
ἔχω, τώρα, ὀλόγιομη ἀνάμνησι,
σὰ θάνατοֹ νὰ χαϊδεύω.

 

 

06/07/2009

Alta (Gerrey), Ευριδίκη

Filed under: Αφορμές,Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 7:35 πμ

POLA_5888_11798915424_l

όλοι οι άντρες ποιητές γράφουν για τον ορφέα
περιμένοντας πως σαν κοιτάξουν πίσω
στο κατόπι θα με δουνε
στωικά ν’ ακολουθώ.
λένε πως στα τάρταρα γκρεμίστηκα·
κι εγώ σιχτιρίζω,
κάνω τραμπάλα με τον πόνο
και σφυρίζω τον δικό μου τον σκοπό.

all the male poets write of orpheus
as if they look back & expect
to find me walking patiently
behind them. they claim i fell into hell.
damn them, i say.
i stand in my own pain
& sing my own song.

Η Alta ίδρυσε τις φεμινιστικές εκδόσεις Αναίσχυντη Τσούλα το 1969 στην Καλιφόρνια.

(more…)

05/07/2009

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Σχετικά με τον Καρυωτάκη

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 6:46 μμ

Γράφει μεταξύ άλλων ο Καρυωτάκης στους –ιδανικούς αυτόχειρες-. -Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το, σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει, αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο, για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει. Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα, ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος, -όλα τελείωσαν- ψιθυρίζουν –τώρα-, πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος-. Αυτό το έξοχο στυλ περί του αυτοκτονώ, δεν αυτοκτονώ, -τώρα το πήρα απόφαση-, και, -για να το ξανασκεφτώ-, -πρέπει να σοβαρευτώ και να τελειώνω-, και, -μήπως υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές;- και τέτοια, το χει πιάσει και ο Ρασούλης με όχι λιγότερη ειρωνεία, -γιατί να σ’ αγαπήσω; Θα ζησαυτοκτονήσω, θα πέσω απ το παράθυρο στην αγκαλιά σου λάφυρο-. Εν πάσει περιπτώσει, αν δεν υπαναχωρούσε ο αυτόχειρ τελικώς, ο Ρασούλης περιγράφει και αυτό το ενδεχόμενο, -έγινε η ψυχή μου Αχέροντας που έφυγε μακριά σας χαίροντας-, αναφερόμενος σε στυλ χαρμολύπη στον Καρυωτάκη. (more…)

03/07/2009

Κι εγώ στην Ποιητική Κατοικία Αρκαδία

Filed under: veni vidi scripsi — raniatef @ 3:53 μμ

et_in_arcadia_ego1

Το εργαστήρι λέξεων «Ποιητική Κατοικία Αρκαδία» που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 26 Ιουνίου στο πλαίσιο της Biennale ήταν μια καλή ευκαιρία ν’ αποδράσουμε για λίγο από τα τσιμεντένια τοπία του κέντρου. Όλα θύμιζαν εκδρομή· η αναμονή του Ε22, η κατάληψη της γαλαρίας, τα πηγαδάκια, η θάλασσα στο βλέμμα… Ομολογουμένως, βοήθησε και το ότι ήμαστε αρκετοί νοματαίοι (Κυόκο, Τζαζρά, Παναγιώτης, Γιώργος Π., Γιώργος Γ., Αλέξανδρος, Δανάη, Παυλίνα κι εγώ). Θαλασσινό αεράκι, παφλασμοί κυμάτων, ηλιοβασίλεμα που έγινε φεγγάρι ενός τετάρτου, ποίηση και καλή παρέα, τι άλλο να θες από ένα Παρασκευόβραδο; 

(more…)

02/07/2009

Ο Jazra στην Αμερική, και όχι μόνο

Filed under: Μαντάτα — kyokokishida @ 3:41 πμ

Η Τσετσενία αντεπιτίθεται:

Tο ποίημα Wörter στο τεύχος Ιουλίου του αμερικάνικου  World Literature Today, μεταφρασμένο από τον Peter Constantine, και το ποίημα  Noise στην ψηφιακή κυκλοφορία Noise vs Subversive  Computing της Computationally Infeasible records.

(more…)

Blog στο WordPress.com.