Η παρωδία μιας μετακόμισης

Κι εκεί που έλεγες ότι θα’ χεις χρόνο να κάνεις μια μετακόμιση της προκοπής, να διαλέξεις με την ησυχία σου –και με την ανάλογη τελετουργικότητα- την αφρόκρεμα της χαρτούρας από τη σαβούρα που έχει συνωστιστεί στα 40 τετραγωνικά της γκαρσονιέρας σου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος σου τελείωσε. Τρέχεις στο σουπερμάρκετ, αρπάζεις μερικές κούτες – νου νου, κυρίως- και στοιβάζεις μέσα τους επιμελώς ατημέλητα όλα τα χαρτιά και φύλλα,  που κυκλοφορούν αδέσποτα, μουντζουρωμένα, τσαλακωμένα, μισοσκισμένα, επίσημα, ανεπίσημα, όλα… από φόβο μήπως μαζί τους πετάξεις καμιά ζωντανή ανάμνηση και την πεθάνεις πρόωρα. Πού και πού βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον, κάτι που δεν θυμάσαι ακριβώς τι είναι ή γιατί το κράτησες, κοντοστέκεσαι, το κοιτάζεις, το διαβάζεις, το ξανακοιτάζεις  μέχρι να ανασύρεις όλες τις πληροφορίες που θα χορτάσουν τη μνήμη σου.

Continue reading «Η παρωδία μιας μετακόμισης»

Advertisements

Χάρης Ψαρράς, επιλογές από τις τρεις συλλογές

POLA_11845_12384046456_lΤΕΝΙΣ

Παλατινή μου φύση
είσαι
καρούμπαλο ραφής
μην απορείς
η δύση δεν ευτελίζεται
παίζοντας τένις
ερωτωμένη μένεις
μα της ρακέτας
την ταχεία ανταπόκριση
ο ουρανός δεν έχει
σύστημα, βρέχει
αυτό που λέμε τούμπαλιν
είναι λυκόφως ποιητικό
ριξιά της αντισφαίρισης εκεί και ‘δω
μπούμερανγκ που ανασαίνεις
δεν παίζει όμως ο ορίζοντας τένις
κι ας είναι ο ήλιος
μπαλάκι σε εγρήγορση.

Continue reading «Χάρης Ψαρράς, επιλογές από τις τρεις συλλογές»

Μιχάλης Χατζηγεωργίου, Ποίματα δύο

I.

Είχε ένα δωμάτιο εκείνη η γριά
από τη νεότητά της απόκοσμη, άγρια
είχε ένα δωμάτιο, λοιπόν,
φυτά και άνθη γεμάτο
όλα με τ’όνομά των.
Νίκος ο Φίκος
-ο ανεκπλήρωτος έρωτάς της.
Ερατώ η Βιγγώνια
-τ’όνομα της μαμάς της.
Και την ορχιδέα
που θαρρούσε την ονομασία της χυδαία
την έβγαλε Παρθένα.
Πλήθος φυτά, άνθρωποί της, παιδιά της.
Σ’αυτό το δωμάτιο κήπο
τον τελευταίο χτύπο
κατέθεσε προ ημερών η καρδιά της. Continue reading «Μιχάλης Χατζηγεωργίου, Ποίματα δύο»

Στίχοι καδρόνια (revisited)

Άσε τους άλλους κριτικούς να σκοτώνουν με βλαστήμιεςpola_378_12451550431_l
Εμείς κινούμαστε κρυφά με κοντόκαννες ρίμες·
Κι όταν τους κάνουν σουρωτήρι των βάρδων οι ριπές
Ποτέ τους δε θα μάθουν τι τους πήρε τις ζωές

Let other critics kill with curses
We sneak around with sawed-off verses;
And when with bard-shot we have filled them
Our victims never know what killed ’em

Kieth Preston [μτφρ. Jazra Khaleed]

[Από το αμερικάνικο περιοδικό του 1917, The Rebel Poets ]

Ανθολογία νεοελληνικής σατιρικής ποίησης Σπύρου Κοκκίνη

Οι εκπλήξεις που με περιμένουν πάντοτε στη δημοτική βιβλιοθήκη της Ερμούπολης-και σε ποικίλες άλλες υποθέτω, όμως αυτή έχουμε συνήθως εύκαιρη-είναι πολλές και ευχάριστες. Η, μάλλον υποτιμημένη σε μεγάλο βαθμό, σατιρική ποίηση-ελληνική και μη, σύγχρονη ή όχι-μου προξενούσε ανέκαθεν το ενδιαφέρον και σήμερα είχα την τύχη να συναντήσω την εν λόγω ανθολογία. Παρ’οτι η συντριπτική πλειοψηφία των επιλογών με αφήνει πιθανότατα αδιάφορη, αγαπώ ιδιαίτερα τις ανθολογίες, διότι μέσω αυτών έχω την δυνατότητα να προσεγγίσω ποιήματα και ποιητές που ίσως ποτέ άλλοτε δεν θα μου δινόταν η δυνατότητα να πλησιάσω. Θεωρώντας πως το παλιομοδίτικο στυλ έχει ξεχωριστή γοητεία όταν πλάθεται μαστόρικα, μοιράζομαι μαζί σας μερικά, ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μου, μικρά θραύσματα της σύνθεσης των διακοσίων πενήντα σελίδων που διάβασα μονορούφι το καταμεσήμερο.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΑΡΚΟΡΑΣ, Ο καυχησιάρης

Και μες το ξυλοκρέβατο να καυχηθεί προσμένω.
Θα λέει, ποιός είδε λείψανο να ειν’έτσι κορδωμένο; Continue reading «Ανθολογία νεοελληνικής σατιρικής ποίησης Σπύρου Κοκκίνη»

Dylan Thomas, A Letter To My Aunt

Πώς μπορούμε να γράψουμε ένα καλό ποίημα; Υπάρχουν κανόνες που το διέπουν κι αν ναι, ποιος τους ορίζει; Και, εν τέλει, ποιος μπορεί να εγγυηθεί το αποτέλεσμα; Ερωτήματα που ταλανίζουν κατα καιρούς πολλούς επίδοξους-φιλόδοξους ποιητές. Εδώ, ο Ντύλαν Τόμας με το ιδιαίτερα καυστικό και (αυτό-)σαρκαστικό ύφος του, δίνει συμβουλές μοντέρνας ποίησης στη θεία του, λέτε να έπιασαν τόπο;

Dylan Thomas, A Letter To My Aunt

A Letter To My Aunt Discussing The Correct Approach To Modern Poetry

To you, my aunt, who would explore
The literary Chankley Bore,

The paths are hard, for you are not
A literary Hottentot
But just a kind and cultured dame
Who knows not Eliot (to her shame).
Fie on you, aunt, that you should see
No genius in David G.,
No elemental form and sound
In T.S.E. and Ezra Pound. Continue reading «Dylan Thomas, A Letter To My Aunt»

Παυλίνα Μάρβιν, Το φο-βό-ρεμα

POLA_4558_12468233831_l(…)Το φουστάνι της μαμάς με τα λουλούδια γεννήθηκε το 1974. Αγοράστηκε λίγο μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο και λίγο πριν πέσει η χούντα.Τα θυμάται όλα, αλλά δεν έμαθε τίποτα. Δεν μου έμαθε τίποτα, γιατί τα φουστάνια δε μαθαίνουν, ούτε μιλάνε, όπως δε μιλάνε ποτέ και τα λουλούδια. Εγώ γεννήθηκα 13 χρόνια αργότερα, όταν η εθνική ελλάδος πήρε το πρωτάθλημα στο μπάσκετ, τα ψυγεία έβραζαν και οι αθηναίοι λιποθυμούσαν  κατά εικοσάδες στο κέντρο της πόλης, εξαιτίας κάποιου αφόρητου καύσωνα.

Το φουστάνι είναι κόκκινο και τα λουλούδια μπλε και άσπρα. Δεν έχει αλλάξει σε τίποτε απο το ’74, εκτός από το ότι δεν έχει πια βάτες. Τις έβγαλα βίαια μια νύχτα, τις ξήλωσα αποφασιστικά λίγες μέρες αφότου το έκλεψα απο τη ντουλάπα της μαμάς-οι βάτες πάντοτε μου φαίνονταν ένα παντελώς αψυχολόγητο εξάρτημα του γυναικείου ρουχισμού. Η ξαδέλφη μου, όταν το πρωτοφόρεσα είπε«δεν πρόκειται να πας πουθενά μαζί μου μ’αυτό το φουστάνι. Κάνει μόνο για τη λαϊκή.». Continue reading «Παυλίνα Μάρβιν, Το φο-βό-ρεμα»