Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

15/07/2009

Παυλίνα Μάρβιν, Το φο-βό-ρεμα

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 2:07 μμ

POLA_4558_12468233831_l(…)Το φουστάνι της μαμάς με τα λουλούδια γεννήθηκε το 1974. Αγοράστηκε λίγο μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο και λίγο πριν πέσει η χούντα.Τα θυμάται όλα, αλλά δεν έμαθε τίποτα. Δεν μου έμαθε τίποτα, γιατί τα φουστάνια δε μαθαίνουν, ούτε μιλάνε, όπως δε μιλάνε ποτέ και τα λουλούδια. Εγώ γεννήθηκα 13 χρόνια αργότερα, όταν η εθνική ελλάδος πήρε το πρωτάθλημα στο μπάσκετ, τα ψυγεία έβραζαν και οι αθηναίοι λιποθυμούσαν  κατά εικοσάδες στο κέντρο της πόλης, εξαιτίας κάποιου αφόρητου καύσωνα.

Το φουστάνι είναι κόκκινο και τα λουλούδια μπλε και άσπρα. Δεν έχει αλλάξει σε τίποτε απο το ’74, εκτός από το ότι δεν έχει πια βάτες. Τις έβγαλα βίαια μια νύχτα, τις ξήλωσα αποφασιστικά λίγες μέρες αφότου το έκλεψα απο τη ντουλάπα της μαμάς-οι βάτες πάντοτε μου φαίνονταν ένα παντελώς αψυχολόγητο εξάρτημα του γυναικείου ρουχισμού. Η ξαδέλφη μου, όταν το πρωτοφόρεσα είπε«δεν πρόκειται να πας πουθενά μαζί μου μ’αυτό το φουστάνι. Κάνει μόνο για τη λαϊκή.». Έτσι και γω, το φορούσα σχεδόν κάθε Πέμπτη στη λαϊκή, και διαλέγαμε μαζί εδώδιμα μεταποικιακά, γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει, παρακολουθώντας τους μπρουτάλ μανάβηδες να νταηλίζονται και να τρώνε τα αγγούρια με τα φλούδια, γιατί οι καιροί δεν άλλαξαν και τόσο. Το φορούσα επίσης στο πανεπιστήμιο, αφότου ανακάλυψα πως το ρετρό δεν απευθύνεται σε κανέναν απο τους εκεί ενδιαφερόμενους. Είχα αργήσει να καταλάβω, πως οι στυλιστικοί κωδικες ακόμη και των πιο ελεύθερων και αναρχοαυτόνομων φοιτητικών κοινοτήτων, ήταν πολύ πιο συγκεκριμένοι και αυταρχικοί απ’ότι ισχυρίζονταν οι οπαδοί τους. Όσο για μένα, βλέμματα απορίας, έκπληξης, αρέσκειας, απαρέσκειας, συχνά μ’ακολουθούν, αλλά νιώθεις πάντα τόση ασφάλεια κυκλοφορώντας με ένα φουστάνι μεγαλύτερό σου. Κάποιο αλλόκοτο αίσθημα κύρους προκύπτει, κάποια σταθερή ανάγκη προστασίας καλύπτεται. Είμαστε αχώριστοι, το φουστάνι και γω. Ένα είδος σιωπηλής συνομωσίας ενάντια στην κοινοτοπία. Αλλά και μια φάρσα, ενάντια στο χρόνο. Ξέρω καλά, πως όταν με το καλό πεθάνω, το φουστάνι θα συνεχίσει το παιχνίδι(…)

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. [!]

    [και να φανταστείτε ότι, καθώς διάβαζα, ‘έπεσε’ το ‘η σκιά μου κι εγώ’ των τσιτσάνη/βίρβου με την γαλάνη -κάπου στο ’74 κι αυτό- ένα αχρείαστο ρετρό κι αυτό – άλλο αν η εισαγωγή του είναι μάλλον απίστευτη]

    Σχόλιο από παναγιώτης ιωαννίδης — 15/07/2009 @ 7:29 μμ | Απάντηση

  2. Με το λοξό μου καπελάκι στο μετρό/είμαι και φαίνομαι ρετρό

    (ναι, μ’αρέσει να επαναλαμβάνομαι)

    Από ρετρό σε ρετρό φίλε Παναγιώτη.

    Σχόλιο από pavlinamarvin — 16/07/2009 @ 12:41 πμ | Απάντηση

  3. Εκφράσεις γεννημένες στους ξεχωριστούς χωροχρόνους που μας περιγράφεις
    …σαν λουλούδια που αναπολούν αναπλάσεις λέξεων σαν και αυτή του φο-βο-ρέματος

    Σχόλιο από ο καμαρώτος — 16/07/2009 @ 11:36 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: