Μιχάλης Χατζηγεωργίου, Ποίματα δύο

I.

Είχε ένα δωμάτιο εκείνη η γριά
από τη νεότητά της απόκοσμη, άγρια
είχε ένα δωμάτιο, λοιπόν,
φυτά και άνθη γεμάτο
όλα με τ’όνομά των.
Νίκος ο Φίκος
-ο ανεκπλήρωτος έρωτάς της.
Ερατώ η Βιγγώνια
-τ’όνομα της μαμάς της.
Και την ορχιδέα
που θαρρούσε την ονομασία της χυδαία
την έβγαλε Παρθένα.
Πλήθος φυτά, άνθρωποί της, παιδιά της.
Σ’αυτό το δωμάτιο κήπο
τον τελευταίο χτύπο
κατέθεσε προ ημερών η καρδιά της.

Copy_of_old_lady_doll_copy

……………………

II.

Οι λέξεις στα κλειστά βιβλία παίζουν
διασκεδάζουν την ανία τους
αλλάζοντας στις σελίδες, στις προτάσεις θέσεις
μανία τους, οι αντιμεταθέσεις.
Και για λίγο γίνεται το κλάμα, κάλμα
-κουράστηκα στην υγρασία να ξεφεύγω-
το λάθος άθλος
-μιά ψευδαίσθηση έστω-
η λύπη πύλη
-δεν είμαι μήπως;-
η ελπίδα, λεπίδα
-πόσες φορές δεν γίνομαι, πες το-
κι ακόμα ο τύπος του καραβιού καβούρια
-δεν αντέχω όλο πτώση γενική-
και τα τσουρέκια, ριψοκινδυνεύοντας,τσεκούρια…
Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Μιχάλης Χατζηγεωργίου, Ποίματα δύο

  1. Από τα μη εγκεκριμένα του τεύχους ένα. Ο κύριος, με τον οποίο τυχαίνει να συνδέομαι και με άλλη συγγένεια, πέραν εκείνης του αίματος, μου ζήτησε να προσθέσω στο ανύπαρκτο ιογραφικό του τη διευκρίνιση πως ανήκει στην παλαιοηλιθιακή εποχή. Αυτά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s