Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

02/09/2009

The man who

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα — pavlinamarvin @ 2:15 πμ

Την παράσταση «The man who» ( των Peter Brook και Marie-Helene Estienne, βασισμένη στο πολύ ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου, βιβλίο «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με το καπέλο του και άλλες κλινικές ιστορίες» του Oliver Sacks) την παρακολούθησα πριν δυο χρόνια στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Renate Jett. Πρόκειται για 17  σύντομες σκηνές  από την καθημερινότητα  ποικιλοτρόπως διαταραγμένων ατόμων στο χώρο του  ψυχιατρείου. Οι ηθοποιοί υποδύονταν εναλλάξ τους γιατρούς και τους ασθενείς προβληματίζοντας σκόπιμα σχετικά με το «ποιός  δ ε ν  είναι τελικά διαταραγμένος»-εντός και εκτός σκηνής. Διαβάζοντας σήμερα ξανά, για πολλοστή φορά, το πρόγραμμα και το κείμενο της παράστασης, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα κομμάτια-σε μετάφραση Δημήτρη Τάρλοου και Στρατή Πασχάλη- που έμειναν για καιρό πολύ στη μνήμη μου, ενθαρρύνοντάς με να επαναξιολογήσω τη σημασία της τελευταίας, προσεγγίζοντας για πρώτη φορά την ύπαρξη μου «μνημονοκεντρικά».

Ήμουν ευτυχής

που είχα τη δυνατότητα

να ελαχιστοποιούμαι

ήμουν εμπιστευμένος

μα διόλου σε θέση

να σας γίνω εμπιστευτός

————————————————————————————————-

Είμαι ένα ρολόι

τα λεπτά περνούν

τικ τακ

και παρασύρομαι

————————————————————————————————-

Η ασθένεια μου

έζησε μαζί μου

όλη μου τη ζωή.

Μια ζωή κανονική

αλλά μ’αυτήν.

————————————————————————————————-

Δουλεύω μόνος

σκέφτομαι μόνος

είμαι ένας ήσυχος άνθρωπος.

————————————————————————————————

Η αρρώστια μου είναι

τέσσερα λευκά

κι ένα πράσινο χάπι

τη μέρα

————————————————————————————————-

…Και τότε ξαφνικά, ο ραγισμένος δίσκος στον εγκέφαλο,

μια φωνή εγγαστρίμυθου που ουρλιάζει:

«Κτήνος, άφησε ήσυχη την ψυχή μου,

άσε την ήσυχη»

τα χείλη του ασθενή, χείλη ανδρείκελου, κινούνται

τα μάτια του ασθενή, διάπλατα ανοιγμένα, κλονισμένα

ο Λάμπερτ αφαιρεί τον καθετήρα

οι αδελφές, οι φοιτητές, η προϊσταμένη έχουν πετρώσει

«άφησε ήσυχη την ψυχή μου, άσε την ήσυχη»

αυτή η φωνή η τόσο παγωμένη και η αλλόκοτη κραυγή

δεν είχαν θέση πουθενά, ώσπου έπαψε το γραμμόφωνο

κι άρχισαν να συγχέονται τα λόγια

«Άφησε…την…ψυχή…μου…ήσυχη»

κι επιτέλους σώπασαν, καθώς πέθαινε κάτι άλλο.

Ύστερα έπεσε σιωπή βαριά σαν παγωμένο χιόνι.

————————————————————————————————-

Βρισκόμαστε σε απάτητά νερά εδώ πέρα

σε ένα χώρο όπου όλες οι κοινές απόψεις

μπορούν να ανατραπούν

όπου η ασθένεια μπορεί να είναι ευεργεσία

και η κανονικότητα αρρώστια

όπου η διέγερση μπορεί να είναι

και δεσμά και απελευθέρωση

και η πραγματικότητα μπορεί να βρίσκεται

μέσα στη μέθη και όχι

μέσα στη νηφαλιότητα

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Αγαπημενη Pavlina Marvin,ευχαριστουμε πολυ για την προσκληση σου να επισκεφθουμε το νοσοκομειο.Οι ασθενεις μας ειναι οι μεγαλοι μας ευεργετες διοτι μας βοηθουν να συνειδητοποιησουμε και να επαυξησουμε την υπαρξιακη μας νοημοσυνη πειθοντας μας με μοναδικο τροπο οτι το κεφαλαιο της υγειας δεν ειναι αυτονοητο,καταναλισκεται παρα πολυ γρηγορα και η μονη σωτηρια μας,υπο την εννοιαν της πανανθρωπινης αναζητησης της χαμενης ακεραιοτηταςμας,παραμενει η διεξοδος της αναγωγης της σωματικης-ανθρωπινης οδυνης εις πνευματικην ηδονη.Τουτο βεβαια ανθρωπινωςειναι ακατορθωτο.Λαμβανει υποστασι εις τηνελπιζομενη διαμεσολαβησι της θειας Χαριτος.Ειλικρινα δικος σας,Γιαννης Χατζηγεωργιου

    Σχόλιο από Ιωαννης Π.Χατζηγεωργιου — 12/09/2009 @ 9:40 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: