Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

23/11/2009

Bobbi Sykes, Μια μέρα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Bobbi Sykes (1943- ), συγγραφέας και ακτιβίστρια, αποτελεί μια από τις πιο θαρραλέες ποιητικές φωνές των Αβορίγινων της Αυστραλίας. Η πιο γνωστή ποιητική της συλλογή έχει τίτλο Love Poems and other Revolutionary Actions. Στο τέλος της δεκαετίας του ’90 κυκλοφόρησε η τρίτομη αυτοβιογραφία της με τίτλο Snake Dreaming, η οποία στάθηκε αφορμή να αμφισβητηθεί η καταγωγή της. Η ίδια είπε σχετικά: «Είμαι κάθε μαύρη γυναίκα που έχει βιαστεί. Είμαι κάθε μαύρος άντρας που έχει μαστιγωθεί. Είμαι κάθε μαύρη γυναίκα που έχει αγαπηθεί.»

Στο δεύτερο τεύχος του Τεφλόν μπορείτε να διαβάσετε ένα εκτενές αφιέρωμα στην ποίηση των αυτοχθόνων της Αυστραλίας.

Advertisements

Λευιτικόν ΙΕ΄:19-33

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 6:53 μμ


(more…)

Sylvia Plath, Παπαρούνες τον Ιούλιο

Filed under: Αφορμές,Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — pavlinamarvin @ 6:33 μμ
 
Μικρές παπαρούνες, φλογίτσες του διαβόλου
Kανέναν δεν βλάπτετε;
Αχνοτρέμετε. Δεν μπορώ να σας αγγίξω.
Βάζω τα χέρια μου ανάμεσα στις φλόγες. Κανένα έγκαυμα.
Και μ’εξαντλεί να σας κοιτάζω
Nα σαλεύετε έτσι, ζαρωμένες κι ολοκόκκινες, σαν το δέρμα του στόματος.
Ένα στόμα που μάτωσε μόλις.
Μικρά αιματηρά μεσοφόρια!
Ατμοί που δεν μπορώ να κρατήσω.
Που είναι τα οπιούχα σας, οι κάψουλές σας της ναυτίας;
Να μπορούσα έστω να ματώσω, ή να κοιμηθώ!…
Να μπορούσε το στόμα μου να ζευγαρώσει με μια πληγή σαν αυτή!
Ή τα υγρά σας να κυλήσουν μέσα μου, σ’ αυτό το γυάλινο θάλαμο.
Νωθρά και αθόρυβα.
Όμως, χωρίς χρώμα. Χωρίς χρώμα.
Απόδοση: Παυλίνα Μάρβιν

(more…)

16/11/2009

Ξαναδιαβάζοντας συγγραφείς και κείμενα του 20ου αι. − Επαμεινώνδας Γονατάς

Filed under: veni vidi scripsi — raniatef @ 8:37 μμ

when-the-rains-came_185_big

Όταν είδα ότι η πρώτη Πέμπτη του Νοέμβρη ήταν αφιερωμένη στο έργο του Επαμεινώνδα Γονατά, οφείλω να ομολογήσω, χάρηκα τα μάλα. Τον Γονατά τον έχω γνωρίσει μόνο μέσα από τις μεταφράσεις του, πράγμα που μου δημιουργούσε ένα αλλόκοτο αίσθημα ενοχής. Η βραδιά στάθηκε μια καλή ευκαιρία να τον ξαναθυμηθώ και αφορμή για να εξερευνήσω το έργο του… που ο ίδιος ονόμαζε δειγματολόγιο.

Ο χώρος ήταν σχετικά μικρός κι όταν έφτασα, ανθρωπίνως άδειος. Ευτυχώς όσο περνούσε η ώρα, ο κόσμος μαζευόταν και μόλις η εκδήλωση ξεκίνησε, η αίθουσα είχε γεμίσει. Ο κ. Κώστας μας καλωσόρισε αναφέροντας ότι πριν από είκοσι χρόνια είχε οργανωθεί πάλι στο Πολύεδρο αφιέρωμα στον Γονατά με προσκεκλημένους-ομιλητές τον ίδιο τον Γονατά, τη Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου και τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Ο Γονατάς που τότε βρισκόταν στην Τήνο, δεν ήρθε ποτέ ισχυριζόμενος ότι είχε αρρωστήσει βαριά. Ο κ. Κώστας, χαριτολογώντας, απέδωσε την αδιαθεσία του Γονατά στο γεγονός ότι δεν του άρεσε η δημοσιότητα αλλά η επικοινωνία. (more…)

13/11/2009

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Το σαρδόνιο χαμόγελο της γάτας και του Φορντ

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα — pavlinamarvin @ 10:21 μμ

Το χαμόγελο της γάτας του Τσέσαϊρ, θα το έλεγα μάλλον σαρδόνιο. Άλλωστε η Αλίκη περιδιαβαίνοντας την  θαυμαστή χώρα στο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ, διέκρινε μεγάλα, κοφτερώς απειλητικά δόντια μέσα από την στενή χαραμάδα, που αναβάθμιζαν κάποια κοινότοπη ερμηνεία περί του χαμόγελου. Και επιπλέον το χαμόγελο ήταν η συναισθηματική ανταπόκριση της γάτας στα όσα συνέβαιναν γύρω της, τουτέστιν, ένα φριχτό μωρό που ούρλιαζε ανταποκρινόμενο στο πιπέρι που το μπούκωναν, στις ξυλιές που έτρωγε απ’ την εξίσου φριχτή μαμά του, και στο απειλητικό και εχθρικό τραγουδάκι της που συνόδευε όλα αυτά. Ένα μωρουδίστικο νανούρισμα που περιέγραφε την αποστροφή της μαμάς για το βρέφος και την αιτιολόγηση προς αυτό και προς όποιον ενδιαφερόμενο, περί του πώς φροντίζει να του βγάλει τον χειρότερο εαυτό του για να ταιριάζει με (more…)

03/11/2009

Ο Αριστοτέλης για τα θηλυκά

Filed under: Θραύσματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 5:23 μμ

3490681934_1c4253165bΩς γενικός κανόνας, στα ζώα με κόκκινο αίμα που έχουν πόδια και δεν γεννούν αυγά το αρσενικό είναι πιο μεγαλόσωμο και ζεί περισσότερο απο το θηλύκο… Επίσης σε όλα τα ζώα τα υψηλότερα και εμπρόσθια μέρη του σώματος είναι καλύτερα, δυνατότερα και πιο καλά εξοπλισμένα στα αρσενικά παρά στα θηλυκά, ενώ στα θηλυκά τα πλέον προνομιούχα μέρη του σώματος είναι τα κατώτερα και αυτά που είναι κρυμμένα. Κι αυτή η παρατήρηση ισχύει και για τον άνθρωπο και για όλα ζωοτόκα είδη που έχουν πόδια. Και πάλι, το θηλυκό είναι λιγότερο μυώδες και έχει λιγότερο συμπαγές σώμα και είναι πιο λεπτότριχο – όταν το είδος στο οποίο ανήκει έχει τρίχωμα, εννοείται˙ και όπου δεν υπάρχει τρίχωμα, το θηλυκό είναι λιγότερο καλά εξοπλισμένο στο ανάλογο υλίκο. Και το θηλυκό έχει πιο υγρή σάρκα και είναι περισσότερο στραβοπόδαρο και έχει τις κνήμες λεπτότερες˙ και τα πόδια είναι περισσότερο αψιδώτα και κοίλα σε τέτοια ζώα, όταν αυτά έχουν πόδια. Και όσον αφορά τη φωνή, το θηλύκο όλων των ζωικών ειδών έχει λεπτότερη και οξύτερη φωνή από το αρσενικό, εκτός από τις αγελάδες των οποίων ο μυκηθμός της θηλυκής αγελάδας είναι πιο βαρύς από τον μυκηθμό του ταύρου. Όσον αφορά τα αμυντικά και επιθετικά όργανα, όπως είναι τα δόντια, οι χαυλιόδοντες, τα κέρατα, τα νύχια και τα παρόμοια, σε μερικά είδη έχει μόνο το αρσενικό και το θηλυκό δεν έχει˙ έτσι, για παράδειγμα, η ελαφίνα δεν έχει κέρατα και, ενώ ο κόκορας έχει ένα νύχι στη φτέρνα, η κότα στερείται αυτού του όπλου˙ ομοίως και ο θηλυκός χοίρος δεν έχει χαυλιόδοντες. Σε άλλα είδη παρόμοια όργανα ανευρύσκονται και στα δύο φύλα, αλλά είναι τελειότερα ανεπτυγμένα στο αρσενικό˙ όπως, για παράδειγμα, τα κέρατα του ταύρου είναι περισσότερο ισχυρά από τα κέρατα της αγελάδας.

[Περί τα ζώα ιστορίαι 588a22-24 και 538b1-25]

(more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.