Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

31/12/2009

Lionel Fogarty, Δεν είμαι ο αϊ-βασίλης

Ο μαύρος αϊ-βασίλης είναι λυπημένος γιατί έμαθε ότι απολύθηκε
Ήρθαν τα Χριστούγεννα πάλι
να ανακατώσουν τις οικονομίες της οικογένειας
Τα παιδιά στο σχολείο δοξολογούν
την σιωπηλή άγια νύχτα και το
δέντρο που θα κοπεί για να γίνει δώρα
Και περιμένουν τον μεγάλο
λευκό αϊ-βασίλη με τα κόκκινα γένια
να κατέβει από την καμινάδα
Και το πιστεύουν στ’ αλήθεια
ενώ τα τραγουδάκια των μήντια τα κοροϊδεύουν
για να αγοράσουν τα πάντα σε υψηλές τιμές.
Και αυτό που λέει ο μαύρος γονιός
στα παιδιά του είναι, ποιος
στο διάτανο είναι ο χριστός που
έρχεται και κλέβει την κουλτούρα μας
με ελάφια και έλκηθρα;
Ύστερα όλοι γυρνάτε και τραγουδάτε
καλά χριστούγεννα, λοιπόν πρόκειται
για μια κερδοφόρα μπίζνα
για τους πλούσιους, δεν το ξέρετε παιδιά;
Τα Χριστούγεννα καταστρέφουν τους φτωχούς
και είναι απομίμηση της ευτυχίας (more…)

Advertisements

30/12/2009

Παυλίνα Μάρβιν, Άλλοι το λένε γιορτές

Filed under: Τεφλονοποιήματα — pavlinamarvin @ 1:06 πμ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΡΕΒΕΓΙΟΝ

Γιαγιά, φύγαν πέντε χρόνια
έλα, μέσ’από τα χιόνια
σίγουρα δεν τό ’χεις  ξεχάσει
να γελάς, κι ας μη μιλάς
Γιαγιά, έχουμε να πούμε
πολλά όσοι ψευτοζούμε
ξέρω, με προσέχεις
μα όταν σε καλώ, είναι
το τηλέφωνο νεκρό
Γιαγιά, δεν θα το πιστέψεις
έξοχα πως κάνω το ψητό
κι αν με τρων’ οι σκέψεις, αντέχω
πιο πολύ στο γαργαλητό
Γιαγιά, ούτε με τρομάζει
πια η μασέλα στο ποτήρι (more…)

29/12/2009

Joseph Brodsky, Ο γέγονε γέγονε (απόσπασμα)

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 4:27 πμ

I

1

Έφτασα ως τα Χριστούγεννα με άδεια τσέπη
Ο εκδότης για το βιβλίο μου ν’ απαντήσει πρέπει.
Το ημερολόγιο της Μόσχας στο να μιμηθεί το Κοράνι ρέπει.
Μουσαφίρης να πάω πουθενά δεν μπορώ,
ούτε σε φίλο που ‘ναι όλο κλαψιάρικα παιδιά τριγυρισμένος
ούτε σε οικογένεια ούτε σε κοπελίτσα γνωστή ο καημένος.
Παντού να έχεις λεφτά είσαι υποχρεωμένος.
Κάθομαι στην καρέκλα και τρέμω από θυμό.

2

Αχ καταραμένο επάγγελμα του ποιητή.
Το τηλέφωνο σιωπά, έπεται δίαιτα αυστηρή.
Ίσως από το συνδικάτο κάτι βγει,
αλλ’ αυτό είναι σαν να τα παίρνεις από μια κυρία.
Το να χάσεις την ανεξαρτησία σου είναι πολύ πιο σοβαρό
από την αθωότητα να χάσεις. Απ’ έξω βέβαια εγώ
υποθέτω θα είναι ευχάριστο να ονειρεύεσαι το γαμπρό,
ευχάριστο να έρχεσαι σε «γάμου κοινωνία».

(more…)

Ubu prescriptions #9 | Nuyorican cafe poets

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 3:42 πμ

——

———–

Miguel Pinero: New York City hard times blues

——–

Miguel Algarin: Setenta y cinco abriles

——-

27/12/2009

Τίγρεις ξανά

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 2:54 πμ

Ό,τι φέρνει εδώ τη γιαπωνέζικη γκέτα μου
είναι η ανάγκη του αλιγάτορα
που σαρώνει την κεντρική λεωφόρο
κι η νύχτα είναι μια στιγμή εκδίκησης
κι ο ποταμός τελειώνει σ’ ένα ντιβάνι
στη μεγάλη συνάντηση
χτύπησα την ύαινα στο κεφάλι
και πέταξε απο μέσα
η εννιάχρονη μέκκα
είναι λευκή ο βράχος του Ντόβερ
που γίνεται περιδέραιο
μα το πρωί γυρνάει σε θηλειά αγχόνη
πάνω από το τραπέζι της οικογένειας
και στα φανάρια της Παναγίας στη GELLA
ένας ανατολίτης της έκοψε το χέρι
το άγριο ενέχυρο αγόρι
στο προαύλιο μιας σπανιόλικης αναστάτωσης
όπου ο θυμός λυσασμένος
κάρφωσε ηλιοτρόπιο στον καμικάζι
στη μέση ενός κήπου τ’ όραμά του
ο νεκροθάφτης πλησιάζει
το χέρι κι απ’ το λάκκο βγάζει
τρελό πουλί που φώναζαν Βεγγάζη

(more…)

26/12/2009

Ξενοφών Μπράτσος, Επιλογές από τρεις συλλογές

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:52 πμ


ιέ΄
………………………………Βενετία

Μια
Δυνατή φιλία λένε
Τη διαδέχεται πάντα
Μια τέλεια απώλεια –
Γι’αυτό τα χαρούμενα μηνύματα
Που σου έστελνα δύο και τρεις φορές
Από τις πιο όμορφες πόλεις
Του ήρεμου Βορρά
Δεν ήταν παρά σύντομα υστερόγραφα
Στα πιο μεγάλα γράμματα
Που σου έγραφα τις νύχτες
Από ξενοδοχεία μοναχικά
Και τ’ άφηνα φεύγοντας την άλλη μέρα
Σίγουρος πως οι αδιάφορες καμαριέρες
Θα τα πετούσαν στα σκουπίδια
Νομίζοντάς τα πληκτικές σημειώσεις –
Και ίσως να ήταν –
Εκείνου του μελαμψού
Και ολιγομίλητου τουρίστα
Απ’τον γαλάζιο Νότο

(more…)

24/12/2009

Τα του Κυνόδοντα

Filed under: Αφορμές — pavlinamarvin @ 6:17 μμ

 

Ο κινηματογράφος μάλλον με δυσκολεύει περισσότερο απ’τη λογοτεχνία. Ίσως γιατί με αναγκάζει ν’ακολουθήσω τους ρυθμούς του πιο πολύ απ’όσο το κάνει ένα βιβλίο. Ίσως ακόμη, επειδή η εικόνα ξέρει να γίνεται βάρβαρη, να εντυπώνεται, να υποβάλλει μ’έναν τρόπο που διαφέρει. Δεν είμαι σίγουρη πως μπορώ να το απαντήσω. Παρ’ ότι δεν βλέπω πολλές ταινίες (πιο πολύ εκπαίδευση παρά διασκέδαση είναι για μένα) παρακολουθώ με μεγάλη συστηματικότητα το πρόγραμμα των κινηματογράφων στο κέντρο της Αθήνας, από έντυπα, από το διαδίκτυο, κοντοστέκομαι μόνιμα να κοιτάξω τις σχετικές αφίσες στην Ακαδημίας και στα πέριξ, αντιμετωπίζω με συγκίνηση τις απογευματινές προβολές και με αρκετή καχυποψία τις νυχτερινές, ιδίως του Σαββατοκύριακου, στα πλαίσια αυτής της νοοτροπίας εξόδου -παράβλεπε, «πάμε πουθενά να δούμε τίποτα;»- που εξηγεί φυσικά και την ανησυχητικά μεγάλη προσέλευση κόσμου. Την περίπτωση του Κυνόδοντα την αντιμετώπισα αρχικά με δυσπιστία, φοβούμενη το κουλτουροσινεφίλ της όλης υπόθεσης -οι Κάννες δεν αποτελούν εγγύηση απαραίτητα, κάποτε μάλιστα το αντίθετο – (more…)

23/12/2009

Wisława Szymborska, Δύο (ακόμα) μεταφράσεις

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — raniatef @ 1:21 πμ

Η αναγνώστρια του Τεφλόν Ευαγγελία Καριοφυλλίδου μας έστειλε τις παρακάτω μεταφραστικές απόπειρες δύο ποιημάτων της Σιμπόρσκα –και πολύ το χαιρόμαστε που οι σιμπορσκόπληκτοι φανερώνονται σιγά-σιγά.

ΑΥΤΟΤΟΜΗΣΗ

Στον κίνδυνο, το ολοθούριο χωρίζεται στα δύο.
Εγκαταλείπει τον έναν του εαυτό σε έναν παμφάγο κόσμο
και με τον άλλο του εαυτό φεύγει τρέχοντας.

Βίαια μοιράζεται σε καταδίκη και σωτηρία,
τιμωρία και επιβράβευση, τι ήταν και τι θα ‘ναι.

Μια άβυσσος πετάγεται στη μέση του κορμιού του
μεταξύ αυτών που αμέσως γίνονται δυο ξένες όχθες.

Ζωή στη μια όχθη, θάνατος στην άλλη.
Ελπίδα εδώ κι εκεί απελπισία.

Αν υπάρχει πλάστιγγα, οι δίσκοι δεν κινούνται.
Αν υπάρχει δικαιοσύνη, τότε είναι αυτό.

Να πεθαίνεις όσο ακριβώς επιβάλεται, χωρίς υπερβολή.
Να ξαναβγαίνει όσο ακριβώς χρειάζεται απ’ ότι έχει μείνει.

Κι εμείς, επίσης, μπορούμε να διχάζουμε τους εαυτούς μας, είναι αλήθεια.
Μα μόνο μεταξύ σάρκας και σιγοψίθυρου.
Σε σάρκα και ποίηση.

Λαρυγγισμός από τη μια μεριά, γέλιο από την άλλη,
ήσυχα, γρήγορα ξεψυχάνε.

Εδώ η βαριά καρδιά, εκεί non omnis moriar-
τρεις λεξούλες μόνο, σαν τρία φτερά στον άνεμο.

Εμάς η άβυσσος δε μας διχάζει.
Εμάς η άβυσσος μας περιβάλλει.

(more…)

12/12/2009

Wisława Szymborska, Δύο μεταφράσεις

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — raniatef @ 3:05 πμ

Όταν έγραφα το άρθρο για τη Σιμπόρσκα, βρέθηκα πολλές φορές σε αμηχανία καθώς επιλέγοντας να συγκροτήσω τη σκέψη μου γύρω από τρεις θεματικούς άξονες (θάνατος, ποίηση για την ποίηση, σύμπτωση), αυτόματα απέκλεια ποιήματα που μου προξενούν ποικίλα συναισθήματα, σκέψεις και συνειρμούς. Ιδού, λοιπόν, ένα μικρό δείγμα από αυτά,  όπως τα συνάντησα στο  Wisława Szymborska, Poems new and collected, Stanislaw Baranczak, Clare Cavanagh, Harcourt, 1998 και όπως τα μετα-ποίησα… Το πρώτο για τους λάτρεις της τραγικής ειρωνείας και το δεύτερο για τη γιαγιά μου που όταν τη ρωτάω τι κάνει, μου λέει πως σκουντάει μέρες!

Η πρώτη φωτογραφία του Χίτλερ

Και ποιος είναι τούτος ο μικρούλης με τη μικρούτσικη φορμούλα;
Αυτός είναι ο τοσοδούλης μπέμπης Αδόλφος, των Χίτλερ ο μικρούλης γιος!
Άραγε όταν μεγαλώσει, θα γίνει διδάκτωρ Νομικής;
Ή μήπως στην Όπερα της Βιέννης τενόρος περιωπής;
Τίνος είναι τούτο το χεράκι, τίνος το μικρό αυτί και η μυτούλα;
Τίνος η κοιλίτσα είναι γεμάτη γάλα, δεν ξέρουμε ακόμα:
ενός τυπογράφου, ενός γιατρού, ενός εμπόρου ή ενός παπά;
Πού θα περιπλανηθούν εκείνα τα ποδαράκια τελικά;
Σ’ έναν κήπο, σ’ ένα σχολείο, σ’ ένα γραφείο, σε μια νύφη;
μήπως στου Δήμαρχου τη θυγατέρα;

Μονάκριβο μικρούλι αγγελούδι, της μανούλας η λιακάδα, σκέτος λουκουμάς.
Όταν γεννιόταν, την προηγούμενη χρονιά,
δεν λείπαν τα σημάδια σε γη και ουρανό:
ανοιξιάτικος ήλιος, στα παράθυρα γεράνια,
της λατέρνας η μουσική μέσα στην αυλή,
τύχη καλοπίχερη σε ροδαλό χαρτί.
Και λίγο πριν τον τοκετό, της μητέρας τ’ όνειρο το σημαδιακό.
Περιστέρι σ’ όνειρο αν δεις, χαρμόσυνα νέα θα δεχτείς−
κι αν το πιάσεις, μουσαφίρης που πρόσμενες καιρό θα ᾿ρθει
Τοκ τοκ, ποιος είναι εκεί, του Αδόλφου το εγκάρδιο χτύπημα. (more…)

09/12/2009

Joanne Kyger, Μια κακία για τον Άλεν

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 4:40 μμ

Και να που διαβάζω ξανά για το ταξίδι σου στην Ινδία
Με τον Γκάρυ Σνάιντερ και τον Πήτερ Ορλόφσκι. Τελεία.
Ποιος έβγαλε την φωτογραφία όπου οι τρεις σας
Στέκεστε με φόντο τα μοδάτα Ιμαλάια;
Η αρκούδα;

[Από τη συλλογή The Again: Poems 1989-2000, μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου]

Ubu prescriptions #8 | Allen Ginsberg

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 4:10 μμ

——————————–

Vajra Mantra

(2:00, Recorded at Western Illinois University, April 15, 1972)

—————–

I’m a Victim of Telephones

(1:30, Recorded GPS, December 1968)

———————————–

C.I.A. Dope Calypso

(4:00)

07/12/2009

Jazra Khaleed, Κάπου στην Αθήνα

Filed under: Αφορμές,Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 7:18 μμ

Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει έξι
Το παιδί θα σκοτώσει τον μπάτσο πριν να φέξει
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει επτά
Στη Σταδίου οι τράπεζες καίγονται στη σειρά
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει οχτώ
Στα ερείπια της Βουλής ας στήσουμε χορό
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει εννιά
Οι ποιητές στους δρόμους υμνούνε τη φωτιά
Κάπου στην Αθήνα ο Δεκέμβρης έχει καμιά
Οι αντάρτες σπάσαν τα ρολόγια στα καμπαναριά

Boots Riley, Κάπου στον κόσμο είναι μεσάνυχτα παρά

Filed under: Αφορμές,Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 7:10 μμ

Κάπου στον κόσμο η ώρα είναι τρεις
Ώρα να το σκάσεις απ’ το σχολείο και να σκεφτείς
Κάπου στον κόσμο η ώρα είναι πέντε απογευματινή
Ώρα να την κάνεις και να πας να τα πιεις
Κάπου στον κόσμο η ώρα είναι οχτώ ακριβώς
Στη συναυλία τώρα θα γίνεται χαμός
Αλλά κάπου στον κόσμο είναι μεσάνυχτα παρά
Και δυο γουρούνια έπεσαν από των ανταρτών τα πυρά

μτφρ. Jazra Khaleed, απόσπασμα από το κομμάτι Somewhere in the world it’s midnight:

Somewhere in the world it’s 3 o’clock
Time to get out of school and think
Somewhere in the world it’s 5 PM
And quitting time means it’s time to drink
Somewhere in the world it’s 8 o’clock
Let’s get fly man, and go to the gig
But somewhere in the world it’s midnight
And the guerillas just shot two pigs!


03/12/2009

Dasein

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 8:19 πμ

Διαφορετική από την πρώτη η δεύτερη αυτή παρουσίαση του σκεύους, κυρίως για να μην επαναλαμβανόμαστε. Πιο στατική, αλλά σχεδόν εφ’ όλης της ύλης. Ευχαριστίες στους δαιμόνιους Poetry Now για την πρόσκληση και σε όσους ανέβηκαν στον όροφο, συνέδραμαν το Τεφλονοκουτί ενίσχυσης, μοιράστηκαν μαζί μας απόψεις κι απορίες.

(more…)

02/12/2009

ΠώΣ ΜΟΥ ΒΓήΚΕ Τ’ όΝΟΜΑ

Filed under: Αφορμές — pavlinamarvin @ 2:18 μμ

 

-Ο δεκάλογος της Παυλίνας Μάρβιν-

1. Το «Παυλίνα Μάρβιν» δεν είναι ψευδώνυμο, με την έννοια πως δεν ενδιαφέρεται να αποκρύψει το όνομα της πολιτικής ταυτότητας, το οικογενειακό όνομα. Είναι μόνο ένα άλλο όνομα, ή καλύτερα δύο, που παραμερίζουν κατά τις ώρες της γραφής τα πολλά-πολλά με την καθημερινότητα, τις επιστημονικές εργασίες, τις υποχρεωτικές κινήσεις, τα «αναγκαία» όπως θα έλεγε κάποιος, και επιδίδονται για κάμποσο στην επιβεβαίωση και στην προώθηση ενός σύμπαντος ιδιωτικού, γεμάτου προσωπικές επιλογές και προεκτάσεις, κάποτε μάλιστα παράλογες κι ακατανόητες, πάντως αυθεντικές, δικές. Αν με ρωτήσετε γιατί Μάρβιν και όχι ένα άλλο, ελληνοκεντρικότερο, θα σας πω πως εγώ διάλεξα το όνομα με βάση την προσωπικότητα ενός μυθιστορηματικού χαρακτήρα και όχι το αντίστροφο. Και θα πείτε, μα αν τον έλεγαν Νίτσα αντί για Μάρβιν; Απαντώ λοιπόν: Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σαφή μου τάση προς το παράδοξο και αυτό περίτρανα αποδεικνύεται από την επιλογή των χαρακτήρων στα πεζά μου κείμενα (Βαρώνος, Δεκέμβριος, Γιουβουλί και-από τύχη-κανένα δεν είναι ξενικό αλλά και κανένα δεν έχει ξεκάθαρη εθνικότητα, δηλαδή είναι όλα «ξένα», τουτέστιν, θέλουν να ξενίσουν, να περιορίσουν όσο το δυνατόν τους αναμενόμενους συνειρμούς που προκαλεί το οικείο.). (more…)

01/12/2009

Κλωντ Λεβί-Στρως: «Αναζητώ αυτό που στην ανθρώπινη φύση είναι σταθερό και θεμελιώδες»

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 7:25 μμ

[απόσπασμα από το βιβλίο του Γκυ Σορμάν Οι μεγάλοι στοχαστές της εποχής μας, μτφρ Άλκις Κλεώπας]

Μια συνομιλία με τον Κλωντ Λεβί-Στρως δεν μοιάζει με καμιάν άλλη. Πρώτο, διότι πρέπει να σου την παραχωρήσει, πράγμα που απαιτεί μερικούς μήνες υπομονής. Ο άνθρωπος δεν επιζητεί τη δημοσιότητα, την οποία άλλωστε του έχει ήδη διασφαλίσει το έργο του. Έπειτα, το είδος ερώτηση/απάντηση τον φέρνει σε δύσκολη θέση και του προκαλεί ανία: προτιμά να διαθέτει τον χρόνο στον στοχασμό: «Ελάτε, παρακαλώ», μου είχε πει, «χωρίς μαγνητόφωνο, ώστε να έχουμε μια συζήτηση σε βάθος για τις εργασίες μου». Αυτό ήταν αυτονόητο.

Δεν χρειάζεται να υπογραμμιστεί αυτό που αντιπροσωπεύει ο Λεβί-Στρως. Θα αρκεστώ να θυμίσω μόνο ότι δεν επιθυμεί να θεωρείται διανοούμενος, με τη γαλλική σημασία του όρου, δηλαδή να τοποθετείται πάνω σε όλα και σε οτιδήποτε. Όπως δήλωσε: «Δεν μπορεί κανείς να τα σκέπτεται όλα». Θα προσθέσω μια προσωπική παρατήρηση: μεταξύ των «στοχαστών» που συνάντησα, ήταν εκείνος που με συνάρπασε με την πνευματική του αυστηρότητα. Κάθε ερώτημα που τίθεται προκαλεί μιαν απάντηση: σύντομη, επιγραμματική, οξυδερκή, οριστική. Ούτε και μία έστω παραπανίσια λέξη, ούτε μία διφορούμενη λέξη. Στις θεωρητικές επιστήμες, όπου υπάρχει συνωστισμός ιδεολογιών και λόγων, αποτελεί εξαίρεση.

Και κάτι για την ατμόσφαιρα: ο Λεβί-Στρως είναι συλλέκτης: «Είμαι συλλέκτης», μου λέγει, «από ηλικίας δέκα ετών. Ίσως τότε να γεννήθηκε το πάθος μου για κάθε τι το απόμακρο…» Ανάμεσα στα αντικείμενα που τραβούν την προσοχή: ένα θιβετιανό τάνκα, ένα σκαλιστός πάσσαλος από τη Βόρεια Αμερική, ένα λαγούτο από τη Βιρμανία. Αυτά τα αντικείμενα δεν πρέπει ωστόσο να μας παραπλανήσουν˙ ο εξερευνητής δεν είναι σε αναζήτηση σπανίων αντικειμένων: αυτό που αναζητά είναι η ανθρώπινη φύση. (more…)

επεράσαμ’ όμορφα

Filed under: Μαντάτα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 6:39 μμ

οι Τεφλόνιοι αισθάνονται σφοδρή την ανάγκη να ευχαριστήσουν: τον Γιούρι και τον Νεκτάριο για την πρόσκληση και τη φιλοξενία, όσες και όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους για την όμορφη ατμόσφαιρα, τους μυστικούς ευεργέτες του Τεφλονοκουτιού ενίσχυσης, τους εξαίρετους Acte Vide και τον Άγγελο κυρίου, που ηχήσανε μαζί με την Elfriede κλείνοντας την εκδήλωση με τον πλέον αρμόζοντα τρόπο, και τον Παναγιώτη Ιωαννίδη για την ποιητικότατη φωτογραφική καταγραφή του απογεύματος (ακολουθούν ενδεικτικά κάποιες εκ των φωτογραφιών –ολόκληρο το απόγευμα να ξετυλίγεται γραμμικά εδώ– καθώς και το ποίημα προς τιμήν του Γιούρι δια χειρός Γιάζρα) (more…)

Blog στο WordPress.com.