Lionel Fogarty, Δεν είμαι ο αϊ-βασίλης

Ο μαύρος αϊ-βασίλης είναι λυπημένος γιατί έμαθε ότι απολύθηκε
Ήρθαν τα Χριστούγεννα πάλι
να ανακατώσουν τις οικονομίες της οικογένειας
Τα παιδιά στο σχολείο δοξολογούν
την σιωπηλή άγια νύχτα και το
δέντρο που θα κοπεί για να γίνει δώρα
Και περιμένουν τον μεγάλο
λευκό αϊ-βασίλη με τα κόκκινα γένια
να κατέβει από την καμινάδα
Και το πιστεύουν στ’ αλήθεια
ενώ τα τραγουδάκια των μήντια τα κοροϊδεύουν
για να αγοράσουν τα πάντα σε υψηλές τιμές.
Και αυτό που λέει ο μαύρος γονιός
στα παιδιά του είναι, ποιος
στο διάτανο είναι ο χριστός που
έρχεται και κλέβει την κουλτούρα μας
με ελάφια και έλκηθρα;
Ύστερα όλοι γυρνάτε και τραγουδάτε
καλά χριστούγεννα, λοιπόν πρόκειται
για μια κερδοφόρα μπίζνα
για τους πλούσιους, δεν το ξέρετε παιδιά;
Τα Χριστούγεννα καταστρέφουν τους φτωχούς
και είναι απομίμηση της ευτυχίας Continue reading «Lionel Fogarty, Δεν είμαι ο αϊ-βασίλης»

Advertisements

Παυλίνα Μάρβιν, Άλλοι το λένε γιορτές

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΡΕΒΕΓΙΟΝ

Γιαγιά, φύγαν πέντε χρόνια
έλα, μέσ’από τα χιόνια
σίγουρα δεν τό ’χεις  ξεχάσει
να γελάς, κι ας μη μιλάς
Γιαγιά, έχουμε να πούμε
πολλά όσοι ψευτοζούμε
ξέρω, με προσέχεις
μα όταν σε καλώ, είναι
το τηλέφωνο νεκρό
Γιαγιά, δεν θα το πιστέψεις
έξοχα πως κάνω το ψητό
κι αν με τρων’ οι σκέψεις, αντέχω
πιο πολύ στο γαργαλητό
Γιαγιά, ούτε με τρομάζει
πια η μασέλα στο ποτήρι Continue reading «Παυλίνα Μάρβιν, Άλλοι το λένε γιορτές»

Joseph Brodsky, Ο γέγονε γέγονε (απόσπασμα)

I

1

Έφτασα ως τα Χριστούγεννα με άδεια τσέπη
Ο εκδότης για το βιβλίο μου ν’ απαντήσει πρέπει.
Το ημερολόγιο της Μόσχας στο να μιμηθεί το Κοράνι ρέπει.
Μουσαφίρης να πάω πουθενά δεν μπορώ,
ούτε σε φίλο που ‘ναι όλο κλαψιάρικα παιδιά τριγυρισμένος
ούτε σε οικογένεια ούτε σε κοπελίτσα γνωστή ο καημένος.
Παντού να έχεις λεφτά είσαι υποχρεωμένος.
Κάθομαι στην καρέκλα και τρέμω από θυμό.

2

Αχ καταραμένο επάγγελμα του ποιητή.
Το τηλέφωνο σιωπά, έπεται δίαιτα αυστηρή.
Ίσως από το συνδικάτο κάτι βγει,
αλλ’ αυτό είναι σαν να τα παίρνεις από μια κυρία.
Το να χάσεις την ανεξαρτησία σου είναι πολύ πιο σοβαρό
από την αθωότητα να χάσεις. Απ’ έξω βέβαια εγώ
υποθέτω θα είναι ευχάριστο να ονειρεύεσαι το γαμπρό,
ευχάριστο να έρχεσαι σε «γάμου κοινωνία».

Continue reading «Joseph Brodsky, Ο γέγονε γέγονε (απόσπασμα)»

Τίγρεις ξανά

Ό,τι φέρνει εδώ τη γιαπωνέζικη γκέτα μου
είναι η ανάγκη του αλιγάτορα
που σαρώνει την κεντρική λεωφόρο
κι η νύχτα είναι μια στιγμή εκδίκησης
κι ο ποταμός τελειώνει σ’ ένα ντιβάνι
στη μεγάλη συνάντηση
χτύπησα την ύαινα στο κεφάλι
και πέταξε απο μέσα
η εννιάχρονη μέκκα
είναι λευκή ο βράχος του Ντόβερ
που γίνεται περιδέραιο
μα το πρωί γυρνάει σε θηλειά αγχόνη
πάνω από το τραπέζι της οικογένειας
και στα φανάρια της Παναγίας στη GELLA
ένας ανατολίτης της έκοψε το χέρι
το άγριο ενέχυρο αγόρι
στο προαύλιο μιας σπανιόλικης αναστάτωσης
όπου ο θυμός λυσασμένος
κάρφωσε ηλιοτρόπιο στον καμικάζι
στη μέση ενός κήπου τ’ όραμά του
ο νεκροθάφτης πλησιάζει
το χέρι κι απ’ το λάκκο βγάζει
τρελό πουλί που φώναζαν Βεγγάζη

Continue reading «Τίγρεις ξανά»

Ξενοφών Μπράτσος, Επιλογές από τρεις συλλογές


ιέ΄
………………………………Βενετία

Μια
Δυνατή φιλία λένε
Τη διαδέχεται πάντα
Μια τέλεια απώλεια –
Γι’αυτό τα χαρούμενα μηνύματα
Που σου έστελνα δύο και τρεις φορές
Από τις πιο όμορφες πόλεις
Του ήρεμου Βορρά
Δεν ήταν παρά σύντομα υστερόγραφα
Στα πιο μεγάλα γράμματα
Που σου έγραφα τις νύχτες
Από ξενοδοχεία μοναχικά
Και τ’ άφηνα φεύγοντας την άλλη μέρα
Σίγουρος πως οι αδιάφορες καμαριέρες
Θα τα πετούσαν στα σκουπίδια
Νομίζοντάς τα πληκτικές σημειώσεις –
Και ίσως να ήταν –
Εκείνου του μελαμψού
Και ολιγομίλητου τουρίστα
Απ’τον γαλάζιο Νότο

Continue reading «Ξενοφών Μπράτσος, Επιλογές από τρεις συλλογές»

Τα του Κυνόδοντα

 

Ο κινηματογράφος μάλλον με δυσκολεύει περισσότερο απ’τη λογοτεχνία. Ίσως γιατί με αναγκάζει ν’ακολουθήσω τους ρυθμούς του πιο πολύ απ’όσο το κάνει ένα βιβλίο. Ίσως ακόμη, επειδή η εικόνα ξέρει να γίνεται βάρβαρη, να εντυπώνεται, να υποβάλλει μ’έναν τρόπο που διαφέρει. Δεν είμαι σίγουρη πως μπορώ να το απαντήσω. Παρ’ ότι δεν βλέπω πολλές ταινίες (πιο πολύ εκπαίδευση παρά διασκέδαση είναι για μένα) παρακολουθώ με μεγάλη συστηματικότητα το πρόγραμμα των κινηματογράφων στο κέντρο της Αθήνας, από έντυπα, από το διαδίκτυο, κοντοστέκομαι μόνιμα να κοιτάξω τις σχετικές αφίσες στην Ακαδημίας και στα πέριξ, αντιμετωπίζω με συγκίνηση τις απογευματινές προβολές και με αρκετή καχυποψία τις νυχτερινές, ιδίως του Σαββατοκύριακου, στα πλαίσια αυτής της νοοτροπίας εξόδου -παράβλεπε, «πάμε πουθενά να δούμε τίποτα;»- που εξηγεί φυσικά και την ανησυχητικά μεγάλη προσέλευση κόσμου. Την περίπτωση του Κυνόδοντα την αντιμετώπισα αρχικά με δυσπιστία, φοβούμενη το κουλτουροσινεφίλ της όλης υπόθεσης -οι Κάννες δεν αποτελούν εγγύηση απαραίτητα, κάποτε μάλιστα το αντίθετο – Continue reading «Τα του Κυνόδοντα»