Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

26/12/2009

Ξενοφών Μπράτσος, Επιλογές από τρεις συλλογές

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:52 πμ


ιέ΄
………………………………Βενετία

Μια
Δυνατή φιλία λένε
Τη διαδέχεται πάντα
Μια τέλεια απώλεια –
Γι’αυτό τα χαρούμενα μηνύματα
Που σου έστελνα δύο και τρεις φορές
Από τις πιο όμορφες πόλεις
Του ήρεμου Βορρά
Δεν ήταν παρά σύντομα υστερόγραφα
Στα πιο μεγάλα γράμματα
Που σου έγραφα τις νύχτες
Από ξενοδοχεία μοναχικά
Και τ’ άφηνα φεύγοντας την άλλη μέρα
Σίγουρος πως οι αδιάφορες καμαριέρες
Θα τα πετούσαν στα σκουπίδια
Νομίζοντάς τα πληκτικές σημειώσεις –
Και ίσως να ήταν –
Εκείνου του μελαμψού
Και ολιγομίλητου τουρίστα
Απ’τον γαλάζιο Νότο

β΄

Καθόλου στέπα ο ύπνος
στα λευκά μαξιλάρια ολη νύχτα
Δύο πανέξυπνα τριζόνια
Συνομιλούσαν με απίστευτην έξαρση
Και αργά προς το ξημέρωμα μόνο
Με μακρές σιωπες συγκατανεύσαν
Σαν δύο χωριά ύστερα από δυνατή βροχή.


[Εγκώμια και Ελεγεία, 1987]

*****

γ΄

Από
ετούτο το δικό μου
επίπεδο τίποτε
απογειώνονται
σε πικρούς σχηματισμούς
απόγνωσης
σμήνη οι λέξεις
σμήνη τα μικρά πουλιά
αν στέρξεις
κι ανοίξεις τις παλάμες σου
θα προσγεωθούν εκεί
φέρνοντάς σου
κάτω από τον ήλιο
μια πεταλούδα χιόνι
και τη δική μου φωνή

χωρίς κανένα μήνυμα


ι΄

Με δόντια που κιτρίνησαν
τρως
τρως σιωπή
ο,τι μας άφησαν οι άλλοι

στο τέλος θα παγώσει
κι αυτή η ματιά μας
που ως τα χαράματα
χορεύοντας αμήχανα
πάνω στο χιόνι
γυρεύει να βρει

τα άλλα χρώματα


[Νιφάδες, Οκτώβρης 1980, Τορόντο]


*****

α΄

Συχνά μου καταλόγισαν μια θλίψη ένοχη
Μα η φωνή μου αμφίβολη γυρίζει
Πάντα σ’ εμένα κομματιασμένη
Δεν διάλεξα το μισοσκόταδο που ζω
Μέσα σ’ ένα τόσο μοντέρνο κόσμο.

ζ΄

Παντρεύτηκαν οι φίλες σου
κι όλο της βλέπω να δακρύζουν
στο μισοτελειωμένο ηλιοβασίλεμα.

Ίσως γιατί μεγάλωσαν ανέλπιστα
μες στην καινούργια μοναξιά τους.

η΄

Ω σώμα θριάμβου που τύψη δεν σ’αγγίζει
πώς γίνηκε να σε μετρώ με τόσην ερημιά!

Εγώ ο μελαγχολικός αντάρτης του έρωτα
Ο τρελός θαυμαστής της μουσικής των τζετ
Νοστάλγησα να ’ρθω κοντά σου απόψε κι ας ξέρω:

Ωραία είναι μονάχα εκεί που λείπεις.

ιβ΄

Με καθηλώνουν ετούτα ταχρώματα
Του φθινοπώρου είπες –
Ίσως επειδή το ωραίο δεν είναι
Παρά η φτωχή απομίμηση του ανύπαρκτου
Που σκεπάζει τη γη με τούτο το αμίλητο
Ασήμι– ντράπηκα να πω και χάθηκα
Σωπαίνοντας πίσω απ’τα μαύρα κτήρια.

ια΄

Σαν πόλη ανυπεράσπιστη λεηλατήθηκε η ζωή μας.

Κι όμως εγώ σ’ αγάπησα πιο πολύ
Μέσα σ’ αυτή τη βραχνή καθημερινότητα
Και σου έγραφα ολονύχτια γράμματα
Για πράγματα που κάποτε μας ενθουσίαζαν
και τώρα περιμένουν σιωπηλά να τα προσέξουμε
Καθώς περνούμε βιαστικοί κι αμίλητοι μη ξέροντας
Πως πάντα την ίδια κλειστή απόσταση θα διανύουμε,
Ακόμη και με τα πιο τέλεια ρολόγια.

[Βόρειο Σέλας, 1982, Τορόντο]

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. [!] @ [δύο πρώτα]

    Σχόλιο από παναγιώτης ιωαννίδης — 26/12/2009 @ 5:44 πμ | Απάντηση

  2. είναι ωραίος.

    Σχόλιο από χ.ζ. — 06/01/2010 @ 12:20 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: