Kamaroudine Abdallah Paune, Θάνατος στους μετανάστες

Εγώ έφτασα χτες.
Κι εσύ; Χτες; Προχτές;
Μετανάστη, από ποια χώρα είσαι;

Εγώ έρχομαι από την Αφρική
Λίκνο του ανθρώπινου γένους
Εποίκισα αυτόν τον πλανήτη
Στο έλεος των καταιγίδων.
Σαν τους ωκεανούς
Ακολούθησα την παλίρροια
Κατά μήκος της ήσυχης ακτής.

Μετανάστη, αυτή η γη δεν είναι δική σου,
Αυτή η χώρα είναι δική μου και των πατέρων μου,
Αυτή η χώρα ανήκει στους –

Ξένε, έξω από την χώρα μου,
Αλλοδαπέ, χωρίς χαρτιά, σχιστομάτη, αράπη!
Εγώ είμαι πραγματικά χοντροκέφαλος…
Γάλλος από την Πολωνία, από τη Ρωσία, την Ισπανία
Αμερικάνοι από την Ιταλία, την Ιρλανδία ή τη Σενεγάλη
Αυτή η γη, είναι παλαιστινιακή;
Είναι εβραϊκή, αραβική ή βερβερίνικη;

Εσύ που είσαι του σήμερα και καταδιώκεις αυτούς του χτες
Δεν καταδιώκεσαι κάπου αλλού;
Είμαστε όλοι μετανάστες στον έναν ή στον άλλον τόπο.
Έτσι λοιπόν, μετανάστευσε. Στον θάνατο.

[μτφρ. Jazra Khaleed]

Ο Kamaroudine Abdallah Paune ζει στα νησιά Mayotte και γράφει ποίηση στα γαλλικά.

Advertisements

Σαμσών Ρακάς, Το τείχος

Ένα ποίημα γράφεις
μια σφαίρα αποφεύγεις

Τρύφωνας Ιγνατίου

– Της ήρθαν τα ρούχα της μικρής;
ρωτά ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο
σελ. 41.

– Βεβαίως Κάρολε
απαντά ο Ένγκελς
στην επομένη.

Πέταξα το βιβλίο στον απέναντι τοίχο.
Πάντα με κούραζαν
τα αναγνώσματα της ιατρικής.

Άλλωστε σε 20 λεπτά χάραζε.
Βγήκα στο μπαλκόνι με το στυλό
να προετοιμάσω το ποίημα.
Κι όλα ήταν έτοιμα, Continue reading «Σαμσών Ρακάς, Το τείχος»

Nikki Giovanni, Ποίημα για μαύρα αγόρια

Πού είναι οι ήρωές σας, μικροί μου Μαύροι
Είστε ο Ινδιάνος που με τόση περιφρόνηση πυροβολείτε
Όχι ο μεγάλος, κακός σερίφης πάνω στο αδερφίστικο άσπρο του άλογο
Θα έπρεπε να παίζετε τους φυγάδες σκλάβους
ή τους Μάου Μάου
Αυτά αρμόζουν περισσότερο  στην ιστορία σας
Ζητήστε απ’ τη μητέρα σας το όπλο του Rap Brown
O Αϊ-Βασίλης μπορεί και να ενδώσει αν το ευχηθείτε με όλη σας την καρδιά
Ζητήστε το ‘ΠΑΚΛΗΣ αντί για τη Μονόπολη
ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΤΕ ΑΜΕΤΟΧΟΙ ΜΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ
ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΡΗΓΟΡΑ
Είναι ένα παιχνίδι που μπορείτε να κερδίσετε
Καθώς στέκεστε εκεί με τα συμπονετικά σας μάτια
Γνωρίζετε την αλήθεια όσων λέω
Παίξτε Επιστροφή-στο-Μαύρο
Αφήστε την αφρικανική σας κόμη να μεγαλώσει και εξασκηθείτε στον βανδαλισμό Continue reading «Nikki Giovanni, Ποίημα για μαύρα αγόρια»

Παυλίνα Μάρβιν, Γλυκιά Συνομιλία

Δυνατή βροχή και νύχτα.
Άδειος δρόμος. Θα μπορούσε να ήταν η Καλλιδρομίου.
Αυτός, τρέχει βιαστικός, με καμπαρντίνα καμηλό και μυτερά παπούτσια.
Σκοτάδι και βρέχει.
Φτάνει σε τηλεφωνικό θάλαμο. Κλείνεται μέσα. Οι βροντές δυναμώνουν.
Σχηματίζει τον αριθμό. Χτυπάει. Χτυπάει πολλές φορές.
-Που είσαι ρε σκρόφα;
Στην άλλη γραμμή του ακουστικού, η φωνή μου:
-Είμαι στο Χαϊδάρι τώρα, φοράω τα βαφτιστικά μου.
Και πράγματι: Εγώ μωρό, γύρω στα τρία ίσως, με το βαφτιστικό μου φόρεμα, λευκά καλτσάκια και καπελάκι ασορτί. Βρίσκομαι σε κάποιο παλιό νεοκλασσικό σπίτι, ψηλοτάβανο. Στο σαλόνι του σπιτιού. Δερμάτινο σαλόνι τύπου Τσέστερφιλντ.
Κάθομαι πάνω σε κάποιο κομοδίνο με τα ποδαράκια να κρέμονται και να κουνιούνται χαριτωμένα. Μιλάω από ένα πράσινο τηλέφωνο παλαιού τύπου, αυτά με το περιστρεφόμενο καντράν. Δεν φαίνεται να βρίσκεται κάποιος άλλος στο σπίτι.
Αυτός, σωπαίνει στην άλλη γραμμή. Μόνο η βροχή.
Πάλι η φωνή μου:
-Μη με πάρεις ξανά. Έλα αν θες. Αλλά να ξέρεις, εδώ μιλάμε μόνο με νοήματα.
Κατεβάζω το ακουστικό. Το βλέμμα, πάντοτε στραμμένο στις ψευδοροφές.
Από μέσα ακούγεται το ρώσικο βαλς του Σοστακόβιτς.

Continue reading «Παυλίνα Μάρβιν, Γλυκιά Συνομιλία»

Γραφέως κάτοπτρον | Oλόκληρη η συνέντευξη με τον Γιάννη Πατίλη και πέντε μουσικά κομμάτια

«Ταξίδια στην ίδια πόλη» ονομάζεται η συγκεντρωτική έκδοση που περιέχει το, έως τώρα, σύνολο του ποιητικού σας έργου. Πόσο συχνά βρίσκεστε στην αναζήτηση νέων διαδρομών ή στην ανάγκη για μια μετάβαση «κάπου αλλού»; Δηλώσατε σε παλαιότερη συνέντευξη πως ψυχοπνευματικά δεν έχετε φύγει ποτέ από την Αθήνα, παραταύτα έχετε ζήσει για κάποιο διάστημα στην Αμερική. Πώς ήταν η εκεί εμπειρία σας;

Στην Αμερική πήγα τρεις φορές, κυρίως για να συναντήσω αγαπημένα πρόσωπα και μια φορά καλεσμένος από το Πανεπιστήμιο του Princeton. Δεν είχα καμιά πιεστική περιέργεια να γνωρίσω αυτή τη χώρα, που δεν μας είναι άγνωστη, από πολλές μεριές – για να μην πω ότι την κουβαλάμε κιόλας πάνω και μέσα μας οι περισσότεροι στον πλανήτη χωρίς να το καλοσυνειδητοποιούμε. Και δεν ήταν δυνατόν να τη γνωρίσω, αφού το περισσότερο που έμεινα εκεί ήταν μόλις δύο μήνες… Πάντα πίστευα πως εάν δεν ζήσει κανείς τουλάχιστον δύο χρόνια σε μια ξένη χώρα σε διαρκή ώσμωση με τους κατοίκους και τον πολιτισμό της, δεν μπορεί να την καταλάβει βαθύτερα… Πρόλαβα, όμως, να δω το όμορφο περπάτημα των μαύρων, ένα φεστιβάλ «περιθωριακού» κινηματογράφου όπου δεν υπήρχε ούτε ένας σκοτωμός και να ζήσω την ανεπανάληπτη για Ρωμιό εμπειρία να περπατάς στο πεζοδρόμιο οδεύοντας προς το οδόστρωμα και να σταματά η κυκλοφορία για να περάσεις! Και, φυσικά, μπόρεσα να αντιληφθώ το πόσο βλακώδης υπήρξε ο μεταχουντικός ολικός αντιαμερικανισμός των Νεοελλήνων, αν και κατανοώ και συμμερίζομαι τις πολιτικές αιτιάσεις… Η επαφή μου με λόγιους και καλλιτέχνες περιορίστηκε στην ελληνική παροικία και στους δυο Νίκους, τον Κάλας και τον Σπάνια. Η ουσιαστικότερη όμως ζωντανή πνευματική μου επαφή με τον Νέο Κόσμο υπήρξε ένας πολιτικά ανήσυχος διανοούμενος της ελληνικής διασποράς, ο Στάθης Γουργουρής, ο οποίος νέος ακόμη και άγνωστός μου αγάπησε τα ποιήματά μου και τα μετέφρασε, αργότερα, στα αγγλικά.
Δεν ήμουνα ποτέ των ταξιδιών και των γεωγραφικών περιπλανήσεων και ο τίτλος της δεύτερης συγκεντρωτικής μου συλλογής είναι ακριβής: «Ταξίδια στην ίδια πόλη», στην μοναδική που έζησα, γνώρισα, μίσησα και αγάπησα, χωρίς να ξενοκοιτάξω σχεδόν άλλη καμιά. Όλα τα άλλα ταξίδια μου, που δεν ήταν διόλου λίγα και ίσως όχι ασήμαντα, πολλά από τα οποία μοιράστηκα με πολύ αξιόλογους συνοδοιπόρους, υπήρξαν πνευματικά, δηλαδή συμβολικά και μεταφορικά, και συμπυκνώνονται άριστα στον τίτλο του περιοδικού που εκδίδω: Πλανόδιον, που με τη σειρά του παραπέμπει κάπως αταβιστικά σε ένα ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον πλανοδίων εμπόρων.

Continue reading «Γραφέως κάτοπτρον | Oλόκληρη η συνέντευξη με τον Γιάννη Πατίλη και πέντε μουσικά κομμάτια»

Για κυνήγι


Αλεξάνδρα Πλαστήρα

Άτιτλο

Κυριακή ας πούμε
Για να μην πούμε
πώς κλαίει το μωρό
πώς στάζει η βρύση
πώς χτυπάει η καμπάνα.
Σε λεπτομέρειες
δεν θα μπούμε
Πες ότι βγήκαμε
για λαγούς
και από την τόση ευστοχία
μελαγχολήσαμε

Continue reading «Για κυνήγι»

Sylvia Plath, Άριελ

Στάσις στο σκοτάδι.
Μετά το άυλο μπλε
Ροή από κορφές κι εκτάσεις.

Λέαινα του Θεού,
Πόσο γινόμαστ’ ένα,
Άξονας φτερνών και γονάτων! –Η ρυτίδα

Διαιρείται και περνά, αδερφή
Στην καφετιά αψίδα
Τoυ λαιμού που δεν προφταίνω,

Νέγρικα μάτια
Μούρα εκτοξεύουν σκοτάδια
Αγκίστρια –

Μαύρες γλυκειές αίματος γουλιές –
Σκιές.
Κάτι άλλο

Μες στον αέρα με κουβαλά –
Μηροί, μαλλιά;
Νιφάδες των φτερνών μου.

Λευκή
Γκοντίβα, ξεφλουδίζομαι –
Νεκρά χέρια, νεκρές υπακοές.

Και τώρα εγώ
Αφρός του σιταριού, στραφτάλισμ’ από θάλασσες.
Το κλάμα του παιδιού

Λιώνει στον τοίχο.
Κι εγώ
Το βέλος είμαι,

Η υγρασία που πετά
Αυτοκτονική, με την πορεία ένα
Στον κόκκινο μέσα

Οφθαλμό, στου πρωινού τη χύτρα.

[αποδίδει ο Δημήτρης Μακούσης]

Continue reading «Sylvia Plath, Άριελ»