Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

27/02/2010

Ε.Χ. Γονατάς, Η τίγρις

Filed under: Αφορμές — raniatef @ 3:25 πμ

—-Η Νύχτα, με το μουσούδι υγρό, περνάει ανάμεσα στα δέντρα και μέσα απ’ τα χωράφια με τα νερά και τα καλάμια.

—-Στη σοφίτα του παλιού σπιτιού φέγγει ένα πορτοκαλένιο φως. Είναι μια άδεια κάμαρη με σπασμένα τζάμια.

—-Τρεις ωραίες φωτιές ανάβουν πάνω στο φαρδύ κρεβάτι που αιωρείται μ’ αλυσίδες στη μέση της κάμαρης.

—-Ένα εξασκημένο χέρι με μαύρο γάντι και δαχτυλίδι τις πιάνει απαλά και τις φυτεύει σε μιαν αραχνιασμένη γλάστρα.

—-Μια μικρή τίγρις με μαύρες ραβδώσεις, που ήταν κρυμμένη πίσω απ’ το κουμάρι, βγαίνει απ΄τη μισάνοιχτη πόρτα· κοιτάζει για λίγο το φεγγάρι και με μουδιασμένες βηματισιές χάνεται μες στο ψηλό χορτάρι του κήπου. Στα πόδια της φοράει μεγάλους κίτρινους μενεξέδες.

—-Θα ξανάρθει όμως αύριο το βράδυ. Όλη τη μέρα στο βαγόνι του τραίνου που θα την οδηγεί στο κλουβί της και ύστερα στον απέραντο παγωμένο στίβο, την ώρα της παράστασης, θα νοσταλγεί το χάδι του χεριού με το μαύρο γάντι.

—-Θα ΄ρθει ξανά αύριο το βράδυ, νοσταλγική και υπάκουη στη διαταγή του γαντοφορεμένου χεριού, ν’ ανάψει φωτιές απάνω στο φαρδύ κρεβάτι.

 Οι υπόλοιπες εδώ

26/02/2010

Ελφρίντε Γέλινεκ, Τρία ποιήματα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:20 μμ

μακρύ καλοκαίρι

πεζούλια από νέον
στα μάτια
αιμορραγούν
τα χέρια σηκώνει
μακρά αναμονή
ρολόγια
χαντάκι
άπληστα ουρλιάζουν..
χρόνος
προζυμωμένος στάζει
άδεια χείλη
γλιστρούν
ονειροπολώντας την αιωνιότητα
στην άμμο
την κόκκινη άσφαλτο
ζωοφλογερά
πάνω από
γεφυροανάσες…
(more…)

25/02/2010

Ελφρίντε Γέλινεκ, Με τη γλώσσα του άντρα

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:42 πμ

Κατρίν Λεσέρ: Η γυναίκα, δηλώνετε, δεν είναι μόνο δούλα στο κοινωνικό και σεξουαλικό επίπεδο, αλλά επίσης είναι «προλετάρια της γλώσσας».

Ελφρίντε Γέλινεκ: Ναι, σ’ αυτήν τη διαπίστωση έφθασα κυρίως όταν έγραψα τη Λαγνεία. Αρχικά ήθελα να γράψω ένα είδος αντι-ιστορίας της Ιστορίας του ματιού του Georges Bataille. Φρονούσα ότι μια γυναίκα μπορούσε να σχεδιάσει να γράψει για το άσεμνο. Δυστυχώς οφείλω να παραδεχτώ ότι προφανώς αυτό είναι αδύνατον. Η «γλώσσα» του άσεμνου είναι ανδρική, πρόκειται για μια γλώσσα που την έχει επενδύσει εξολοκλήρου ο άντρας, και όπου η γυναίκα είναι αυτή που αποκαλύπτεται, αυτή που προσφέρεται, όπου ο άνδρας είναι αυτός που καταναλώνει το σώμα της γυναίκας. Το σχέδιό μου δεν ήταν να γράψω ένα απλό πορνογράφημα, αλλά να παράγω μια κοινωνική κριτική, σαν αυτήν του Georges Bataille ή, πριν απ’ αυτόν, του μαρκήσιου de Sade. O Sade επιδόθηκε σε μια καυστική κριτική της γαλλικής προεπαναστατικής κοινωνίας. Κατ’ εμέ, η καλή πορνογραφία είναι η πορνογραφία της κοινωνίας. Διότι η ίδια η κοινωνία είναι πορνογραφική. Διότι πάντοτε είχε κάτι να κρύψει. (more…)

23/02/2010

Άγγελος κυρίου Γκιολής, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 10:32 πμ

χείρα

Σπρώξιμο με παλάμη δίχως γραμμές και έξω φυσάει, να δούμε που θα σε πάει όταν σπάσει η πόρτα. 2,1 τελικά ανοίγει ευγενικά και τα οικονομικά κίνητρα περιορίζονται σε λάσπη κάτω απ΄τις σόλες. Λες μωρό μου δεν το ‘θελα, ίσως το θέλω άλλα πριν δεν το ‘θελα και σε θέλω. Η δύναμη προκαλεί και το φύλλο κουνιέται, κατεύθυνση βορειοδυτική σε σάπιο κλαδί κολλάει. Μμμ που που α ο, σ΄ ένα λεπτό το χάδι ας γίνει στύση, μη μετρήσεις αντίστροφα ξανά. Έρχεται περιπλέκεται, ξεδίνει απλοποιείται. Στα σύνορα πια και κάθε κομματάκι λέξης απο τρίτη γλώσσα περιφέρεται και διευρύνει το ανάγνωσμα: ζύμωση παύλα χυμός. Αντιδρά όλη η πλάση και το χειρογόνο ανατέλλει ως νέο στοιχείο ανάπλασης μιας πραγματικότητας βίτσιο free. (more…)

22/02/2010

Έμμηνο παρανάρτημα

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 8:11 πμ
Όσες/οι περιμένουν πως και πως να κλείσει το θέμα με τα έμμηνα ας αναστενάξουν με ανακούφιση, καθώς από αυτή την εβδομάδα το ιστολόγιο θ’ αλλάξει βιολί. Το θέμα ωστόσο δεν κλείνει…

Baby, better come back, maybe next week.
The Rolling Stones, «I can’t get no satisfaction»


She aches just like a woman
[..]
your long time curse hurts
Bob Dylan, «Just like a woman»

(more…)

20/02/2010

Έμμηνο παράρτημα

Filed under: Τεύχος Δύο,Χωρίς κατηγορία — kyokokishida @ 5:35 πμ

(more…)

17/02/2010

Alta, Άτιτλο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 1:45 πμ
η τύπισσα είναι ΤΟΣΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ
ντύνεται φτωχά επίτηδες.
αποφεύγει τις μπουρζουά ανέσεις όπως
τα πλυντήρια, τους αρσενικούς εραστές, &
τους μπιντέδες. είναι σας λέω
επαναστατημένη ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟ ΤΡΟΠΟ!
δανείζεται από φίλους μέχρι να πιάσει δουλειά
σε μια αντεπαναστατική θέση στην κυβέρνηση!
(μα πώς αντέχει να είναι τόσο επαναστάτρια;)
σας λέω, η τύπισσα είναι ΤΟΣΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ,
γελά με τις νοικοκυρές, συμφωνεί πως
είμαστε κατώτερη ράτσα.
ποτέ δε θα διάλεγε να κάνει παιδί αν μπορούσε να κάνει
έκτρωση αντ’ αυτού. το πιάσατε; η κοπέλα
ΑΥΤΟΕΚΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ!
υπεργκόμενα πα ρααμ!
ακόμα κι η περίοδος της λάμπει στο σκοτάδι.

(more…)

15/02/2010

Anne Sexton, Γιορτάζοντας την μήτρα μου

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 5:11 πμ

Όλες μέσα μου είναι πουλί.
Χτυπάω όλα τα φτερά μου.
Ήθελαν να σε αποκόψουν
αλλά δεν θα το κάνουν.
Είπαν ότι είσαι απροσμέτρητα άδεια
αλλά δεν είσαι.
Είπαν ότι ήσουν έτοιμη να πεθάνεις
αλλά έκαναν λάθος.
Τραγουδάς σαν σχολιαρόπαιδο.
Δεν έχεις φθαρεί.

Άχθος γλυκό,
γιορτάζοντας τη γυναίκα που είμαι
και την ψυχή της γυναίκας που είμαι
και το κεντρικό δημιούργημα και την ευφροσύνη του
τραγουδώ για σένα. Τολμώ να ζήσω.
Γεια σου, πνεύμα. Γεια σου, φλιτζάνι.
Δέσε, σκέπασε.  Σκέπασε αυτό που περιέχει.
Χαιρετώ  το χώμα των αγρών.
Καλώς ήρθατε, ρίζες.

Κάθε κύτταρο έχει ζωή.
Υπάρχει αρκετή εδώ για να ευχαριστήσει ένα έθνος.
Είναι αρκετό ότι ο κοσμάκης κατέχει αυτά τα αγαθά.
Κάθε άνθρωπος, κάθε κοινοπολιτεία θα έλεγε σχετικά,
«Θα ‘ταν καλό αυτόν τον χρόνο να φυτέψουμε ξανά
και να προνοήσουμε για τη σοδειά.
Η ξηρασία έχει προβλεφθεί και εξοβελισθεί.»
Πολλές γυναίκες τραγουδούν γι’ αυτό:
κάποια καταριέται τη μηχανή σ’ ένα εργοστάσιο παπουτσιών, (more…)

13/02/2010

Αντώνης Αντωνάκος, Άτιτλο

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:26 πμ

——

——

Γυναίκα
που μ’ αγκάλιασες γυμνή
και με ξεφλούδισες
με τα υγρά σου
κόκκινες σημαίες
ν’ ανεμίζουνε
τα βογκητά σου εμβατήρια
στους δρόμους μου.
Ας μείνω έτσι βρόμικος
για πάντα
όπως το Λένινγκραντ
μετά την επανάσταση.

[Η μυθολογία των ανώνυμων κοριτσιών, 2003]

Alta, Euch, are you having your period?

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 3:14 πμ

euch, are you having your period?
why didn’t you tell me?
i shoulda fucked him ina dark.
he coulda thot bloody sheets
look ma a virgin

12/02/2010

Παυλίνα Μάρβιν, Π ο ι ή μ α τ α γ ρ α μ μ έ ν α μ ε α ί μ α

Filed under: Τεύχος Ένα,Τεύχος Δύο — pavlinamarvin @ 4:04 πμ


Π ε ρ ι ο δ ο λ ό γ η σ η

Ποιος πόνος και ποιο αίμα;
Όσο και να υποφέρω,
Αστεία  θα μου φανεί
Η έμμηνος ροή.
Ξέρω από σφαγεία:
Σπουδάζω ιστορία


Τ ο     κ λ ά μ α     τ η ς     μ ή τ ρ α ς

Και τώρα η καψερή,
πώς να σου γράψω ποίημα;
Κοτζάμ βιολογία,
με άφησε ξερή.
Δυό όργανα δικά μου
στο ίδιο σώμα ξένα
πνιγήκανε στο αίμα:
Η δύστυχη καρδιά μου,
γι’άλλα να καιγεται και να πονεί
κι η μήτρα μου η τρελή
να κλαίγεται ερυθρά
που δεν εγκυμονεί

11/02/2010

Γιάννης Πατίλης, Θεά των Όφεων

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:13 πμ

Στην φύση δεν υπάρχουνε ευθείες
το φως στο σώμα ταξιδεύει διαφορετικά
κι η μουσική γύρω μας καμπυλούται και φωτίζεται
από τις αποχρώσεις μιας ώχρας
που ηδύνει την ψυχή

Πάνω είναι αέρηδες πουλιά πουλάκια
ακαταπόνητα στην καθημερινή μετάφραση
αλλά κι εκείνα τα ξεκουτιάρικα τα σύγνεφα του ποιητή
τα μεθυσμένα που μας προπονούνε
αδιαλείπτως στη διάλυση

Και πάντα κάτω χαίνει το αιδοίον της Θεάς
στην ώα του ανθίζει ρούσα φαγεντιανή
αμέθυστος γρανάτης πορφυρίτης και πιο μέσα
ο σκοτεινός ναυτίλος του που μας τραβά
στα έσχατα της ωδικής (more…)

10/02/2010

Paula Meehan, Η ταφή του παιδιού

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 1:22 πμ

Το φέρετρό σου έμοιαζε εξωπραγματικό
όμορφο σαν γαμήλια τούρτα

Διάλεξα με επιμέλεια τα ρούχα του τάφου σου
το αγαπημένο σου ριγέ πουκάμισο

το μπλε βαμβακερό σου παντελόνι.
Είχαν τη μυρουδιά καπνού από ξύλα, Οκτώβρη,

και τη μυρουδιά σου επίσης.
Διάλεξα μια καζάκα μαλλιού γνεσμένου στο χέρι,

ζεστού και μαλλιαρού για σένα. Κάνει
τόσο κρύο κάτω στο σκοτάδι.

Το φως δεν μπορεί να σε φτάσει, να σε διδάξει
τα μονοπάτια των άγριων πουλιών, (more…)

09/02/2010

Γιώργος Αλισάνογλου, Εφημερεύω[(ν) (ή, τη νύχτα που θα γεννιόταν ο Ρεμπώ)] [απόσπασμα]

Filed under: Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 2:58 μμ

[..]Γεμίζει ο όροφος ασφυκτικά με ωάρια βοοειδών (όλων των ειδών)
Υγρά ξεχειλίζουν από τους θαλάμους / κάτω απ’ τις πόρτες
έμμηνες ώρες
Ύστερα/ υστερικά ύστερα/ υστέρια
——————————————–υγρά κολπικά και μητρικά
Οι νοσοκόμοι σώζουν ό,τι δεν σώζεται/ προσπαθούν/ ανακατεύονται με τα υγρά/ γίνονται υγρά-
κυλούν από τις σκάλες φορώντας την πιο γυμνή τους ποδιά /γαλάζια καλσόν διχτυωτά
/ γιατροί ημέρας σπεύδουν ξεκοιλιασμένοι από νυχτερινή δυσεντερία /
βαστώντας τ’   άντερά τους μην τους φύγουν (τα παιδιά;)

———Να την ξεγεννήσουν_ χούφτες γύρω από το φασκιωμένο αιδ(ύ)ω (more…)

08/02/2010

Peter Härtling, Μπαλκόνι από χαρτί (επτά ποιήματα)

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 7:24 μμ

Σταδιακά μου διαφεύγουν
οι τοποθεσίες.
Μένει μόνο η μία,
ο λόφος,
που πάνω του ο άγγελός μου
τις φτερούγες του
τινάζει,
εκεί που δρόμοι διακλαδίζονται,
βαλίτσες κείνται ανοιχτές, γεμάτες από χιόνι,
έτοιμες
για το ταξίδι μου.

Allmählich entfallen mir
die Gegenden.
Nur noch die eine,
der Hügel,
auf dem mein Engel
seine Flügel
abstreift,
dort, wo Wege sich gabeln,
Koffer offen liegen, gefüllt mit Schnee,
bereit
für meine Reise.

Ο ύπνος μου
εκτείνεται
μέχρι εκείνο το όριο,
πέρα απ’ το οποίο όλα όσα
μες τ’ όνειρό μου
συνωστίζονται,
θα γκρεμιστούν,
μακριά από μένα,
πίσω στη δική τους ζωή.

(more…)

07/02/2010

Αθηνά Παπαδάκη, Δύο ποιήματα

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 7:51 μμ

Στα ντουλάπια της κουζίνας

1

Ετούτα τα λινά τεκμήρια αγάπης,
τραπεζομάντιλα, πετσέτες,
που αγκαλιάζουν το τραπέζι
ή τα γόνατα
είναι που με εκμηδενίζουν;

2

Τα πιάτα κάποτε θα δείξουνε
το εσωτερικό τους φως
με χώμα ή με γυαλί
απαγγέλλοντας για τα χέρια της μάνας μου.
Οροσειρές κι οροσειρές θα εκπλαγούν
με τούτη εδώ την κάθαρση.

(more…)

04/02/2010

Συμπλήρωμα Τακουμπόκου

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 1:18 πμ
Δουλεύω
και δουλεύω, μα η ζωή δεν ελαφραίνει
Κοιτάζω τα χέρια μου
-=-
Ουρανός φθινοπώρου απέραντος κι άδειος
έρημος πολύ
Ας πετάξει ένα κοράκι ή κάτι
-=-
Λευκή παραλία μικρού νησιού ανατολικά
δάκρυα κυλάνε απ’ τα μάτια μου
Παίζω μ’ ένα καβούρι
-=-
Η θλίψη του ξεριζώματος
σαν πετροβόλημα
Θα ‘ναι πάντα εκεί

(more…)

03/02/2010

Salingerrrr

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 10:22 μμ

Μπανανόψαρα εις μνήμην

01/02/2010

Takuboku Ishikawa-Peter Kropotkin-Shūsui Kōtoku

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Δύο — kyokokishida @ 12:12 πμ

Το Τακουμπόκου δεν είναι το επώνυμο, αλλά το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Χάτζιμεϊ(=αρχή) Ισικάουα, γιου βουδιστή ιερέα (ο πατέρας του ήταν μυστικά παντρεμένος με τη μητέρα του και είχε μαθητεύσει δίπλα σε μεγάλους δασκάλους της ιαπωνικής παραδοσιακής ποίησης). Τακουμπόκου σημαίνει τρυποκάρυδος στα κινέζικα (η αντίστοιχη ιαπωνική λέξη είναι kitsutsuki) και είναι το τελευταίο και οριστικό μιας σειράς ψευδωνύμων με τα οποία υπέγραφε τις δημοσιεύσεις του. [Η επιρροή της κινέζικης λογοτεχνίας στην ιαπωνική, κορεάτικη κλπ. υπήρξε παρόμοια με αυτή που είχαν τα λατινικά στην Ευρώπη, περισσότερα επ’ αυτού σε άλλη ανάρτηση]
Στο τεύχος #2 του Τεφλόν μπορείτε να διαβάσετε έξι τάνκα του Τακουμπόκου, καθώς και το ποίημα «Μια κουταλιά κακάο» από την «Ατελείωτη Συνομιλία», ποιητική ενότητα στο ημερολόγιό του γραμμένη με αφορμή την υπόθεση Κότοκου και επιρροές από την ανάγνωση των γραπτών του Πιότρ Κροπότκιν.
Στη σύντομη εισαγωγή μου στο συγκεκριμένο θέμα επικεντρώνω περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία και το ποιητικό έργο του Τακουμπόκου, αλλά θα ήθελα εδώ να ξεδιπλώσω κυρίως το νήμα που συνδέει τα τρία πρόσωπα του τίτλου της ανάρτησης αυτής, μια πολύ καλή ευκαιρία να αναφερθούμε στο πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο της Ιαπωνίας των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

(more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.