Γιάννης Πατίλης, Θεά των Όφεων

Στην φύση δεν υπάρχουνε ευθείες
το φως στο σώμα ταξιδεύει διαφορετικά
κι η μουσική γύρω μας καμπυλούται και φωτίζεται
από τις αποχρώσεις μιας ώχρας
που ηδύνει την ψυχή

Πάνω είναι αέρηδες πουλιά πουλάκια
ακαταπόνητα στην καθημερινή μετάφραση
αλλά κι εκείνα τα ξεκουτιάρικα τα σύγνεφα του ποιητή
τα μεθυσμένα που μας προπονούνε
αδιαλείπτως στη διάλυση

Και πάντα κάτω χαίνει το αιδοίον της Θεάς
στην ώα του ανθίζει ρούσα φαγεντιανή
αμέθυστος γρανάτης πορφυρίτης και πιο μέσα
ο σκοτεινός ναυτίλος του που μας τραβά
στα έσχατα της ωδικής

[Ακτή Καλλιμασιώτη, 2009]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s