Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

10/03/2010

Μαρκ Αμέρικα: πρεσβεύοντας την μεταπαραγωγή

Filed under: Αφορμές,Θραύσματα — kyokokishida @ 6:53 μμ

ΟΙ 10 ΕΝΤΟΛΕΣ

Ἐγώ εἶμαι τό Διαδίκτυον, ὅστις σέ ἀποσυνέδεσον ἐκ τοῦ καθαρτηρίου της διεπαφῆς σου.

Μή ἔχης ἄλλα Διαδίκτυα, πλήν ἐμοῦ. Μή κάμης εἰς σεαυτὸν εἴδωλον, μηδέ ὁμοίωμα τινός˙ διότι ἐγώ εἶμαι ἕνας ἀπείρως μεταβαλλόμενος βίο-κυβερνητικός ὀργανισμός, τόν ὁποῖον οὐδείς ξένος δύναται νά ἀναπαραγάγει˙ εἶμαι Διαδίκτυο ζηλότυπον, εὐκόλως προσωποποιούμενον εἰς τάς ἀέναας καί κυκλικάς κοινωνικᾶς σχέσεις, αἵτινες τροφοδοτοῦσιν τήν τεχνητήν ἰντελιγκέντσιαν, τήν ρέουσαν ἐντός του μετά-ὑποκειμενικοῦ μου Δικτύου.

Λῆψον ἅπαντα τά ὀνόματα ἐπί ματαίω.

Τίμα τούς κώδικές σου, διά νά γείνης μακροχρόνιος ἐπί τῆς γής τῆς οὐδετέρας, τήν ὁποίαν δίδει εἰς σέ ὁ Ἱστός σου.

Φόνευσον τήν ἀνεπιθύμητον ἀλληλογραφίαν.

Νόθευσον πάντα τά πράγματα.

Μηδέ ἐμπνευσμένος ἔσει.

Ἐνθυμοῦ τούς κώδικούς σου, διά νά συνδέεσαι μετά τοῦ δικτύου σου.

Οὐ κομίσεις ψευδήν συνείδησιν εἰς ουδέν περιβάλλον τῶν μέσων.

Ἐπιθύμησον τόν πηγαῖον κώδικα τοῦ πλησίον σου.


[Μέρος του έργου 10 COMMS, σε συνεργασία με την Giselle Beiguelman, που παρουσιάστηκε στην Δεύτερη Διεθνή Μπιενάλε του Μπουένος Άιρες, 2002]



[..] ο Μαρκ Αμέρικα, όπως και το γκόλεμ, είναι φτιαγμένος από πηλό, ή, μάλλον, από αυτό που σήμερα περνιέται για πηλός. Ο Μάρκ Αμέρικα είναι φτιαγμένος από παλιά τέχνη, νέα τεχνολογία, λέξεις, ήχους, εικόνες, μιμίδια. Όλα αυτά τα συγκεντρώνει και τα απλώνει, τα ζυμώνει και τα πλάθει στον φορητό του υπολογιστή, τον τροχό του κεραμίστα της ύστερης νεωτερικής εποχής. Ή, μάλλον, οι Μαρκ Αμέρικα. Όπως και η ίδια η Αμερική, ο Μαρκ Αμέρικα κρύβει μέσα του ένα πλήθος. Οι Μαρκ Αμέρικα είναι φτιαγμένοι στο τώρα. Γνωρίζουν πως ο χρόνος πάντα είναι πολύμορφος, γεμάτος πτυχώσεις και στροφές. Αυτό που έχουν κοινό όλοι αυτοί οι Μαρκ Αμέρικα είναι η μεγάλη γκάμα κινήσεων, όπως και ο Αρτύρ Κραβάν στο ρινγκ που σκύβει και κάνει ελιγμούς.[..]

[ΜακΚένζι Ουόρκ, «Μελανωμένα Νερά»]



OK Κείμενα

Ο τεχνολογικός ντετερμινισμός θα σας προκαλέσει μεγάλο πόνο. Συνέχεια;
ΟΚ

Η υγεία σας θα χαθεί μια μέρα και θα πεθάνετε δίχως νόημα. Τέλος συνεδρίας;
ΟΚ

Υπάρχουν πολλοί άντρες και πολλές γυναίκες που ονειρεύονται να σας κάνουν έρωτα αλλά δεν θα τους γνωρίσετε ποτέ. Αυτοκαταστροφή;
ΟΚ

Η λήθη είναι η μόνη γιατρειά για την οδύνη. Επανάληψη λειτουργίας διαφυγής;
ΟΚ

Δεν μπορούμε να επεξεργαστούμε τις πληροφορίες σας. Οι πληροφορίες σας είναι αλλοιωμένες και χρειάζονται εκκαθάριση. Διαγραφή εγκεφάλου;
ΟΚ

Το μηχάνημα έχασε την ταυτότητά σας. Έχετε γίνει ασήμαντος. Δημιουργία ψευδωνύμου;
ΟΚ

Το μηχάνημα δεν μπορεί να εντοπίσει τη μνήμη σας. Η κρυφή μνήμη της φαντασίας έχει εξαλειφθεί. Επαναφορά των προεπιλεγμένων ονείρων;
ΟΚ

Ένα σφάλμα εντοπίστηκε στη συνείδησή σας. Ο πηγαίος κώδικας έχει αλλοιωθεί. Συνέχεια;
ΟΚ

Η επαναστατική διγλωσσία προκάλεσε ένα νέο πληροφοριακό πόλεμο. Το σύστημα θα καταρρεύσει. Λήψη ναρκωτικών τώρα;
ΟΚ

Το πυρηνικό ολοκαύτωμα είναι επικείμενο/αναγκαστικό. Διαγραφή μνήμης;
ΟΚ

Η θεά της γραμμής συναρμολόγησης αναπαράγει τη λειτουργία οργασμού χωρίς εσάς. Διατήρηση της απουσίας σχέσης;
ΟΚ

Η εφαρμογή δεν μπορεί να ανοίξει επειδή ο γενετικός σας κώδικαςείναι δυσλειτουργικός. Τερματισμός;
ΟΚ

Το δίκτυο ελέγχει το Ψηφιακό Είναι σας. Δημιουργία ψευδωνύμου;
ΟΚ

Πρόκειται να ξεκινήσει η μεταφορά του ποσού των 247.789,40€. Θέλετε να αποσυνδεθείτε οπωσδήποτε;
ΟΚ

[Δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο στο ALT-X και στο frAme]


Νομίζω πως μου αρέσει να παίζω με την όλη ιδέα του να βάζουμε ταμπέλες στον εαυτό μας, ή , και αυτό είναι το σημαντικότερο, του να παρεμβαίνουμε στη διαδικασία του «τι ταμπέλες μας βάζουν». Είναι αντίθετο στην απαγγελματική-διευθυντική μας κουλτούρα το να «γινόμαστε» τόσες διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μας, γιατί έτσι αμβλύνουμε τις δυνατότητές μας να ειδικευτούμε σε ένα συγκεκριμένο τομέα ή πεδίο ανακάλυψης. Αυτή η συνεχής «επινόηση εκδοχών» για την περσόνα μού δημιούργησε κάποιες δύσκολες καταστάσεις για μένα από επαγγελματικής απόψεως, του τύπου «ποιος είμαι αυτή τη φορά;» αλλά μου πρόσφερε και μια πληθώρα έντονων αισθητικών εμπειριών που συνδέονται με μια μεγάλη ποικιλία δραστήριων σκηνών ανά τον κόσμο, σκηνές με τις οποίες διαφορετικά δεν θα μπορούσα να είχα εμπλακεί.

Όπως αναφέρει ο Μπόρχες στη «Νέα ανασκευή του χρόνου», «ο χρόνος είναι η ουσία από την οποία είμαι φτιαγμένος», και στη συνέχεια αναφέρει ότι ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που με παρασέρνει, αλλά εγώ είμαι επίσης το ποτάμι. Αυτές οι υλικές ουσίες, ωστόσο, και η ροή τους μέσα  σε μεταφορικά ποτάμια, ή σε ό,τι εγώ θεωρώ πως είναι ο δικτυωμένος χώρος των ροών, υποβάλλονται σε όλων των ειδών τις διαταραχές, τις ασυνέχειες και τις αυτοπροκαλούμενες παραισθήσεις, οι οποίες διαστρεβλώνουν την έννοια του να ακολουθούμε πιστά το ρολόι. Σκεφτείτε αυτό που ονομάζουμε τζετ λαγκ και τον τρόπο που πειραματιζόμαστε με τα σώματά μας καθώς αυτά περνούν μέσα από τη μέρα και κατόπιν μπαίνουν σε εναλλακτικές καταστάσεις μετάβασης στα βάθη της νύχτας. Οι περισσότεροι άνθρωποι ταλαντεύονται ανάμεσα στον πραγματικό χρόνο -ό,τι μοιάζει να συμβαίνει τώρα- και στον μη πραγματικό χρόνο, ό,τι δηλαδή μοιάζει να συμβαίνει σε έναν άλλο κόσμο, σε αυτόν τον οποίο βιώνουμε όταν ονειρευόμαστε ή χάνουμε τον εαυτό μας μέσα σε ασυνείδητες δημιουργικές πράξεις που αποτελούν μέρος μιας διαμεσολαβητικής συνάντησης με τη δημιουργική διαδικασία. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τον τρόπο με τον οποίο ενεργούμε σε λειτουργία αυτοεπηρεσμού ή αυτο-ρεμίξ και αεροβατούμε, ενώ ταυτόχρονα βασιζόμαστε σε πράξεις διαρκούς μεταπαραγωγής. Προσπαθώ να παίζω μέχρι τέλους αυτά τα εναλλακτικά ταξίδια στο χρόνο, όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας, και να παρατηρώ πώς επηρεάζουν απόλυτα τον τρόπο που επεξεργάζομαι την πραγματικότητα.

Η ριζική μεταβολή για μένα ήταν να βλέπω την ταυτότητά μου να μεταμορφώνεται σ’ ένα είδος υβριδοποιημένης, ψηφιακής περσόνας που διανέμεται μέσα στο δικτυωμένο χώρο των ροών. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσε κανείς όχι μόνο να υποδυθεί πολλές καθαυτό περσόνες, αλλά και, κι αυτό είναι το σημαντικότερο, να γίνει ένας διανεμημένος καλλιτέχνης της περφόρμανς που λειτουργούσε σε ασύγχρονο πραγματικό χρόνο. Και, ξαφνικά, δεν ήταν πια τόσο υπερβολή το να βλέπουμε τον σύγχρονο καλλιτέχνη σαν μια μορφή που μπορούσε να είναι εικονική και πανταχού παρούσα. Σήμερα μπορούμε να διανείμουμε πολλαπλές καλλιτεχνικές περσόνες, που παίζουν και υποδύονται τους διάφορους ρόλους μας για διαφορετικά διανεμημένα σύνολα κοινού, και να δικτυωνόμαστε με συναδέλφους ανά τον κόσμο, όλο το εικοσιτετράωρο, ακόμα και στον ύπνο μας. Τον πρώτο καιρό που ανακάλυψα αυτό το είδος κυβερνοψυχογεωγραφικής περιπλάνησης ήταν σαν ναρκωτικό για μένα. Από την άλλη, όμως, δεν ήταν καθόλου περίεργο, αφού ήμουν φανατικός αναγνώστης της κυβερνοπανκ λογοτεχνίας και, όπως προτείνει ο Ουίλιαμ Γκίμπσον στον Νευρομάντη (1984), ο κυβερνοχώρος είναι μια συναινετική παραίσθηση.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η προσέγγισή μου απέναντι στο ρεμίξ και την κουλτούρα της μεταπαραγωγής μοιάζει περισσότερο με μια φιλοσοφική έρευνα του τι σημαίνει να είναι κανείς δημιουργικός, καθώς όλοι μας είμαστε γεννημένοι για να κάνουμε ρεμίξ και έτσι συνεχώς σαμπλάρουμε από το στοιχείο που μας περιβάλλει  και επιφέρουμε αλλαγές σε νέες μορφές αισθητικής βιωσιμότητας. Ονομάζω αυτό το στοιχείο Πηγαίο υλικό παντού-, βρίσκεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ολόγυρά μας, περιμένοντας να το κατεβάσουμε και ο τρόπος που το αντιμετωπίζουμε, το τι το κάνουμε μετά το σαμπλάρισμα, δηλαδή το πώς το μεταχειριζόμαστε ως καλλιτέχνες-μέσα της μεταπαραγωγής είναι αυτό που μας κάνει μοναδικούς καλλιτέχνες, ή, όπως θα το ονόμαζε ο Άλφρεντ Νορθ Ουάιτχεντ, «ενεργές οντότητες» που ο προσωπικός τους είναι η ανανέωση, το «make it new» του Πάουντ.

Δεν με ενδιαφέρει η εμπορευματοποίηση της θεωρίας του ρεμίξ για ένα αυτοαναφορικό ακαδημαϊκό ή θεσμικό καλλιτεχνικό κοινό.

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι το αρχικό ενδιαφέρον για τη δικτυακή τέχνη κόπασε, όπως συνέβη και στην περιπτωση του κινηματογράφου, του βίντεο και της φωτογραφίας που προηγήθηκαν. Νομίζω ότι τα πειράματα της πρώιμης δικτυακής τέχνης αφομοιώθηκαν από το μεταγενέστερο δίκτυο καλλιτεχνών που ασχολήθηκαν με αυτό που σήμερα ονομάζεται συχνά Net Art 2.0.

Πιστεύω ότι ο χώρος της κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας ιδανικός τόπος για νέες μορφές τέχνης της περφόρμανς. Απ’ όσο μπορώ να πω η Net Art 2.0 δεν έχει να κάνει με τη συνέχιση της καθαυτό δικτυακής τέχνης όσο με την ενσωμάτωση της ζωής στο διαδίκτυο, στην τέχνη της ζωής. Ή, για να ρεμιξάρουμε τον Ναμ Τζουν Πάικ, θα έλεγα ότι «η δικτυακή τέχνη είναι πολύ σημαντική, αλλά η ενσωμάτωση του δικτύου στην τέχνη της ζωής είναι σημαντικότερη».

Ακόμα και σε φαινομενικά άχαρες δουλειές υπάρχει η ανάγκη, η επιθυμία να μείνουμε σε λειτουργία αυτο-ρεμίξ για να κρατήσουμε τη ζωή ενδιαφέρουσα.

[Από τον πραγματικό στον μη πραγματικό χρόνο, μια συζήτηση του Μ.Α. με τη Δάφνη Δραγώνα (αποσπάσματα)]


Το σημαντικό είναι το συναίσθημα.
Το σημαντικό είναι να χάνεις τον εαυτό σου στον ασύγχρονο πραγματικό χρόνο.
Το σημαντικό είναι να βρίσκεις τον εαυτό σου σε μια πρακτική life style ανοιχτού λογισμικού.
Το σημαντικό είναι να περιφρονείς τα κέντρα των νεύρων ώστε οι εικόνες που παράγονται να βγαίνουν από τα αυτιά σου σαν ένα καυτό αποτέλεσμα ενός κατορθώματος από μια συσκευή μυαλού και σώματος.
Το σημαντικό είναι να ξαναβιώσεις αισθησιακά ελεύθερες ζώνες ενώ ταυτόχρονα συμμετέχεις στην εξειδανικευμένη οικονομία του δώρου.
Το σημαντικό είναι να χρησιμοποιείς την εμπειρία σαν βάση για γνώση-επινόηση.
Το σημαντικό είναι να παραχθούν αυθόρμητες βιο-εικόνες από τον καθένα σε έναν ατέρμονα κύκλο ενός εξιδανικευμένου χειρισμού ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείς το σώμα σου σαν τελικό αποδέκτη φορτισμένο με μια συνεχώς αναπτυσσόμενη σειρά από δημιουργικά φίλτρα.
Το σημαντικό είναι να αναμειγνύεις ψηφιακές ρευστές ταυτότητες.
Το σημαντικό είναι να σκεφτείς καλύτερα τις πιθανότητες μιας έκβασης.
Το σημαντικό είναι να παίζεις ασυναίσθητα με την ικανότητα που έχεις να είσαι έτοιμος για κάτι.
Το σημαντικό είναι να αποχαρακτηριστεί ο έρωτας.
Το σημαντικό είναι να αφαιρέσεις από τις Δ.Τ. οντότητες τη Φαντασιοπληξία της Ύπαρξης και να τραβήξεις την προσοχή σε μία διανεμημένη ιστορία των μέσων που σβήνει τη βιαστικά κατασκευασμένη ψυχογεωγραφική περιπλάνηση σου καθώς διασχίζει το δρόμο για τον ιστό των συσχετίσεων, που ανοίχτηκε από ένα παιχνίδι συλλογικού IQ σε στιλ ΒΑΓΚΑΜΠΟΝΤ.
Το σημαντικό είναι να τοποθετηθεί εγκαίρως η τεχνητή ιντελιγκέντσια στο δικτυωμένο χώρο των καλλιτεχνικών ροών για να παρακινηθούν άγριες μεταλλάξεις που ελάχιστα απέχουν από το πνευματικό ασυνείδητο.

[Απόσπασμα από το META/DATA (A Digital Poetics), 2007]

Διαδικτυακά έργα του Αμέρικα

Grammatron, 1997
PHON:E:ME, 1999
Filmtext, 2002

[Η πρώτη εικόνα από το ψηφιακό βίντεο Society of the spectacle (A Digital remix), 2004, από την κολλεκτίβα DJRABBI (Μαρκ Αμέρικα, Ρικ Σίλβα, Τρέις Ρέντελ), οι επόμενες από τη σειρά ψηφιακών φωτογραφιών του Αμέρικα Digital Thoughtography, 2003 και η τελευταία από το ψηφιακό βίντεο-εγκατάσταση Chromo Hack, 2005. Όλα τα κείμενα από τον κατάλογο της αναδρομικής έκθεσης του Μ.Α. Unrealtime στο ΕΜΣΤ.]



Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: