Serratia S. Marcescens, 12. A poem for me

And

My mood swings back and forth
I am the chameleon girl
my palet is infinite
my black is black
my white is white
but in between colours fight which will get me for a while
And
In my head I keep a terrible power
I am the elephant girl
I can step on you easily
squeeze and kick
when I am furious I am invicible
but when I wish to die my graveyard is in the back of my mind
And
Undisturbed I lie in my sea bed
I am the octopus girl
see me now you can’t
decorated with junk
up for betrayal
but when I count to eight my tentacles grab whatever is there for me to assemble
And
City dressed I wear my urban make-up
I am a highway
a supermarket
a dead end and an open space
I am architecture
but if you rest here with me I promise I’ll put an end to all this poetry.
[eleven poems for extraordinary girls and one for an incredibly ordinary one, 2009, pic: Serratia S.M.]
Advertisements

Μάριος Μαγιολαδίτης, Μπροστά σε έναν πίνακα του Χορστ Γιάνσεν

Θάνατε, γεννήθηκες μες στα πνευμόνια μου
Εσύ, κομμάτι του εαυτού μου,
Η ύπαρξη σου βασίζεται στην μίζερη ζωή μου,
Τα φλέματά μου τα αμνιακά υγρά που μέσα τους ωρίμασες κι ο βήχας μου κοιλοπονήματα της γέννας σου.
Τα μωρουδίστικα κλάματά σου θα είναι η αιώνια σιωπή μου.

Θήλασε από την ενέργεια μου μέχρις ότου να μη  μπορώ να σταθώ από τον πόνο.
Παράλυσε με και κατάπιε με ολόκληρο, διάχυσε μες στο σώμα μου το δηλητήριο σου.
Σε ονόμασα καρκίνο.

Βερολίνο, 19.11.2009

Νίκος Βιολάρης, Αχτίδες Νυχτόβιες

ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΥ

Μισός ύπνος
μισός θάνατος.
Με τα χέρια στην άνοιξη
την καρδιά μες στη λάσπη.

Έτσι μεταλάσσομαι.
Μεταξύ ανοίξεως και μη
όπου το δέντρο βαθύ
και ριζώνουν τα κύματα.

Έτσι μεταλάσσομαι.
Μισός Νίκος
μισός θάνατος.

Continue reading «Νίκος Βιολάρης, Αχτίδες Νυχτόβιες»

Κυόκο Κισίντα, Ανδραγαθήματα

Ήταν γενναίος και τον λέγαν στρατηγό Προ.πο.
με λάδι πασαλειμμένος αντιτρομοκρατικό
το Εξάρχειo ήθελε να καλλωπίσει
στρατό στις γωνίες είχε στολίσει
τρικλογκλομπιές να μοιράζουν με χάρη στο λαό

Παρασημοφορημένος και πυγμαίος ο Προ.πο.
θέαμα υποσχέθηκε να προσφέρει μοναδικό
παρήγγειλε μακρύ σωλήνα,
λιπαντικό και μια τουρμπίνα (!)
Τί να καρφώθηκε στο τρομολάγνο του μυαλό;

Το παρασημοφορημένο παλεκάρε το λοιπό
των Εξαρχείων ήθελε να κάμψει το ηθικό
στη σούφρα βυζμάτωσε σιφόνι
και ψέκαζε κατά το Ναυαρόνι
να παρφουμάρει τα αρχίδια των στασιαστών


[επρόκειτο για εκ νέου αντιπερισπασμό
την ώρα που ενεργοποιούσαν τον μηχανισμό
−τον ανεμιστήρα είχε χτυπήσει προ πολλού το σκατό]

Παυλίνα Μάρβιν, Πώς διέψευσε ο Νέρων τον δυσφημιστή γελωτοποιό του λίγο πριν αποδημήσει

————————————————————————————————————————————–————————————-——————Ρώμη, 68 μ.Χ.

Εμείς, οι Νέρωνες Κλαύδιοι Καίσαρες Αύγουστοι Γερμανικοί
ναι, θα το πούμε, πως τις μητέρες μας Αγρυππίνες ευχαρίστως φονεύσαμε
και θεαματικώς εντροπιάσαμε την Ιουλο-Κλαυδιανή δυναστεία

Εμείς, οι Νέρωνες Κλαύδιοι Καίσαρες Αύγουστοι Γερμανικοί
ναι, θα ορκιστούμε, πως πυρκαγιά φοβερή εις την Ρώμη προσφέραμε, λες θυσία
και με δαπάνες ασύλληπτες, ωραιότατες, ημών των ιδίων, η κοσμοκρατορία μας πτώχευσε

Εμείς, οι Νέρωνες Κλαύδιοι Καίσαρες Αύγουστοι Γερμανικοί
ναι, θα δεχθούμε, πώς στους δασκάλους μας τους Σενέκες δεκάδες λύσεις αυτοκτονίας δωρίσαμε
μα για του Αινεία το όνομα, δεν ενδώσαμε ουδέποτε στη δίνη μιας φήμης φριχτής

Εγώ, ο Νέρωνας Κλαύδιος Καίσαρας Αύγουστος Γερμανικός
καλλιτέχνης υπέρτατος, ναι και κιθαρωδός, κατακραυγή κάθε είδους με χαρά θα υπομείνω
αλλά εσύ, δύσμορφε νάνε διασκεδαστή, όχι να με θες και ρεζίλι των γαλατικών μας των σκύλων

Αυτομαχαιρωθείς, τώρα σαν την πνοή μου αφήνω
εγώ, ο Νέρωνας Κλαύδιος Καίσαρας Αύγουστος Γερμανικός
Ρωμαίοι σας μιλώ καθαρά, για τελευταία φορά, ακούστε, αποχωρώ ευπρεπής
μα τον Θεό που αν υπάρχει ειμ’εγώ, μου επικύπτω βαθέως κι ευθαρσώς αντιτείνω

δεν έχω παραγγείλει
γιγάντιο τραμπολίνο—————

FF.C, Ραποφώνηση

[..]Γυρνάω πίσω στην τρομοκρατία και στα πολλά της προσωπεία,
η οποία πολλές φορές ασκείται από ειδησεογραφικά πρακτορεία
τα οποία, σε συνεργασία πάντοτε με την εκάστοτε εξουσία,
στρέφουν την προσοχή μας εκεί που επιθυμούν.
Και, αν όλα αυτά που σας λέω σας φαίνονται υπερβολικά κι αστεία,
θυμηθείτε ότι κι ο Μεγάλος Αδελφός ήταν κάποτε απλώς μια τολμηρή θεωρία
και τώρα παντού κάμερες για την ασφάλειά μας·
είπαμε: υπάρχει παντού τρομοκρατία
κι ο ψυχολογικός πόλεμος που υφιστάμεθα είναι ένα από τα πολλά της προσωπεία. [..]

Ursula Rucker, Χώσιμο (Κάνει ζέστη εδώ μέσα)

Πύργος στον πάτο του σύμπαντος όπου
Τα πάντα είναι προς πώληση

Πού μπορώ να αγοράσω ένα από αυτά τα μικρά μπλε δισκία
Για να γιατρέψω τη δικιά μου δυστυχία
Που προκαλούν οι πεφωτισμένοι με τα σχέδιά τους
Εδώ! Εδώ! Πιάσε αυτό το όπλο
Πήγαινε να πυροβολήσεις Continue reading «Ursula Rucker, Χώσιμο (Κάνει ζέστη εδώ μέσα)»