Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

31/05/2010

Θανάσης Τριαρίδης, Ich bebe (Οι αμαξάδες πάντοτε μαστιγώνουν τ’ άλογα)

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 6:55 μμ

Ήσαν αυτοδίδακτος νιτσεϊστής, μα γερά διαβασμένος,
καταρτισμένος, όσο λίγοι – κι όχι χαμπερτζής
όπως οι περισσότεροι που τάχα θαύμαζαν τον Νίτσε.
Ίσως γι’ αυτό κάθε φορά που διάβαζε τις λεπτομέρειες
για κείνη τη στερνή δεκαετία του Δασκάλου, δυσανασχετούσε:
Ετούτα είναι για τις γυναικούλες που διαβάζουνε ρομάντζα, έλεγε,
για τις φτηνές φυλλάδες των δημοσιογράφων –
τι μπλέκουμε τις ιδέες και τη φιλοσοφία
με τις ανθρώπινες αδυναμίες, με τα κακά στερνά;

Έτσι και με κείνες τις αλλόκοτες κουβέντες του φθινοπώρου
του χίλια οχτακόσια ενενήντα δύο:
τότε που ο Νίτσε, στα χέρια της μητέρας πια,
όλο επέμενε να λέει Ich bebe
αντί να πει Ich liebe –
σείομαι, τρέμω, συνταράζομαι αντί για αγαπώ.
«Μπούρδες» απάντησε όταν τον ρώτησαν
δυό φίλοι που τη γνώμη του πολύ την εκτιμούσαν·
«αυτά δεν τα ‘γραψε ποτέ εκείνος,

(more…)

Advertisements

Γιώργος Αλισάνογλου, Ύπνος-Ιλουστρασιόν Θεά

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 6:53 μμ

Αυτά τα αιχμηρά φωνήεντα των ιδεών σου/ που έχουν το σχήμα μακρινών κορυφογραμμών/ τα φουσκώνω μ’ ένα μακρόπνοο (σαν μπαλόνι) φύσημα για να ξεθυμάνουν.
Ένα μόνο (ααα!) ή ένα ακόμη (ωωω!) κοντά στην ανάσα σου την ώρα που κοιμάσαι (εεε!) κάνει το όνειρο ν’ ανθίζει πατώντας το FWD στο τηλεκοντρόλ του ύπνου/ και μετά -REC- καταγράφοντας τη σιωπή/ σαν χείλια πάνω σε χείλια σκύβω στο πλάι και σε φιλώ [(χ1000) (επιχείλιος)] και μετά κινούνται μαζί με τον βολβό κάτω από τα λυπημένα βλέφαρα/ χείλη που κινούνται στον ύπνο- κινούνται μέσα σε σάλια και φλέματα/ ακινητοποιούνται- σπρώχνουν απαλά- μέσα σ’ αυτούς τους ασημένιους/ αδιαπέραστους καθρέφτες (χιλιάδες κόκκινα 3D φιλιά) – η μόνη απόδειξη ότι κι αυτή τη νύχτα υπήρξες.
Φύλακες της βάρδιας γυμνωμένοι και σοφοί- προστάτες της εικόνας φυλάττουν την διαφάνεια σου/ κρατώντας κεριά λιωμένα στα χέρια/ οι φωτιστές του ύπνου- φορώντας εκλεκτές γούνες από τρίχωμα αυγής-
Κι εγώ αγαπημένη μου Θεά- να προσμένω νύχτες αμέτρητες στο πλάι σου -αόρατος (ή σχεδόν) μόλις το στόμα σου ανοίξεις να κλέψω βιαστικά δυο φιλιά/ τις φωνές σου όπως αναβλύζουν κτηνώδεις/ μαγικές και ίσως μια κραυγή σου- ένα μάτσο λέξεις για να ντελαλήσω στο σύμπαν την αλχημεία σου- αύριο_

(more…)

21/05/2010

Ubu prescriptions #11 | Denise Levertov

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά — kyokokishida @ 4:38 μμ


Woman Alone / Homage to Pavese
(3:33, St. Marks Church, NYC, April, 20, 1977)

Life at War
(3:15, recorded NET-TV, Poetry» U.S.A. 1966)

Παναγιώτης Παπαφράγκος, Ασβέστη Γάλα Αέριο Νερό Μέσα στο Μάτι

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 3:32 μμ

(more…)

18/05/2010

Ραψωδός Φιλόλογος, Ένα τσιγάρο δρόμος (feat. Spike 69)

Filed under: Αφορμές,Τεύχος Τρία — kyokokishida @ 8:06 μμ

Ένα τσιγάρο δρόμος από τα φωτεινά στα σκούρα,
σαν από την πρώτη μέχρι την τελευταία τη τζούρα.
Απ’ τη σιωπηλή μου άγνοια στου λόγου το μπαϊράκι,
απ’ τη γόπα στα χείλη μέχρι τη γόπα στο τασάκι.

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Αν σε ζορίζει άσε το

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 7:13 μμ
Γράφει σε κάποιο ποίημα ο Ζαν Μορεάς, «αφού όλα γίνονται μονάχα για να δίνουν στα ποιήματά σου μια αφορμή!» και απευθύνεται μεταξύ άλλων στον εαυτό του, μιλώντας έτσι γενικά, για τον κόσμο. Εντάξει, μοιάζει σαν κάποιος χαζούλης ορισμός της ομφαλοσκόπησης, ας πούμε, αλλά μοιάζει κι αλλιώς. Μοιάζει και με μια δικαιολογία για γράψιμο. Η «ζωή το σύμπαν και τα πάντα» δεν έχουν σκοπό, δεν τείνουν κάπου, η ενδελέχειά τους είναι ακριβώς το αντίθετο από κάτι ευχάριστα κατανοητό, όθεν, το να γράφεις, φιλοσοφώντας περι διαγραμμάτου και περί των ανωτέρω, είναι κάτι σαν σκοπός. Εγώ πάντως περνάω καλά, κάνοντας κάτι σχετικό, και όπως έγραφε και ο Μπουκόφσκι προς νέους ποιητάς, αν σε ζορίζει άσε το καλύτερα, κι αν με αγωνία περιμένεις να το διαβάσουν και να σου πουν τη γνώμη τους προκειμένου να διαμορφώσεις και την δική σου, άσε το καλύτερα.
Μου αρέσει το στυλ «ας υποθέσουμε» του Καρυωτάκη, στο ποίημα με τον εύστοχο τίτλο «αισιοδοξία», είναι το ίδιο στυλ με του Νικολαΐδη, άντε του πρωταγωνιστή του, στα «γουρούνια» του, που συναναστρεφόταν κατ εξοχήν με πεθαμένους της αρεσκείας του. Ήταν εκείνο το ραντεβού με την Ρίτα Χέηγουορθ, στο σπίτι της στον λόφο με τα φοινικόδεντρα. Οι μεγάλες τζαμαρίες στο σαλόνι άφηναν να φαίνεται ο έξοχος κήπος με τα δέντρα μέσα στην θύελλα, και ο λεγάμενος ονειρευόταν ολημερίς το ραντεβού, σε στυλ «ας υποθέσουμε», και η Ρίτα είχε διώξει το υπηρετικό προσωπικό και όλα ήταν στην εντέλεια. «Ας υποθέσουμε», λοιπόν, «πως είμαστε εκεί πέρα, σε χώρες του βορρά, για να μας δεχτεί κάποια λαίδη τρυφερά, έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα».

13/05/2010

Κωστής Τριανταφύλλου, ποίηση

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 4:59 μμ

(more…)

11/05/2010

Γιώργος Μανάδης, 22/11/08 15:16

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 4:56 μμ

“Ταξιδεύω με μια ανθρώπινη γεύση της Halle Berry απέναντι. Σε ένα από τα South West Trains. Η μυρωδιά της με κρατάει ξύπνιο εδώ και έξι μέρες. Το κεφάλι μου η μηχανή αυτή που δουλεύει μέσω της μύτης μου.”

“Μετά την έκρηξη τα παιδιά με τα ποδήλατα, άυπνα, αυτός με τις αρκουδίσιες παντόφλες του, ήσυχος, ιδρωτοζεστός μετά από έναν ύπνο.

Αυτός ένας μαυρομάλλης Ιησούς παρατημένος-υπάλληλος σε υπηρεσία, φωτοτυπάς ‒φωνή που η απουσία τσιγάρων μελισταλάζει‒ ένας ιδιαίτερος τρόπος που οι μεγάλοι φυλάνε τις μνήμες τους.

Γιγάντια πόλη, αφήνει στα μαλλιά και στα ρούχα μια παράδοξη μυρωδιά.Ταξιτζήδες χοντροί ‒ενώνονται αργά με τα δερμάτινα μαύρα καθίσματα‒ στο μαγνητόφωνο μια ερωτική γυναίκα προτρέπει ανθρώπους νεκρούς.

Τρελή ‒μέσα στην άγνοιά μου θέλω να την ονομάσω μενιγγίτιδα‒ γυρνάει με σιδερένια ομπρέλα τους δρόμους, κυνηγάει ανθρώπους λερωμένους με την αμφισβήτηση θείων.”

(more…)

Δανάη Σιώζιου, Παλίρροια

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 3:39 μμ
Το παλιό παραθαλάσσιο σπίτι στέκει, συντηρημένο απ’το αλάτι, ακόμη.
Στα θεμέλια του η παλίρροια φεύγει επιστρέφει
κύματα κύματα αισθήσεις χρόνων παλιών και
μη χαμένων.
————Στο φως αυτής της λάμπας η μάνα μας κεντούσε, τα δάκρυα της σκάγανε στο πάτωμα, κάτω απ’τα ξύλινα σανίδια φουσκώνανε οι θάλασσες της ψυχής της. Συχνά ξεβράζονταν κογχύλια, κούτσουρα και πετραδάκια̇ καμιά φορά κάτω απ’τα έπιπλα και τα κρεβάτια μας ανακαλύπταμε σωρούς από φύκια, τα μαγείρευε ο πατέρας κάθε Κυριακή και τρώγαμε όλη η οικογένεια μαζεμένη.
———–Δες, αυτή τη σκάλα ανεβοκατέβαινε ο παππούς, ώσπου πέθανε, και κανείς δεν τόλμησε να τη μετακινήσει. Ύστερα, η γιαγιά μας, μελαγχόλησε βαθιά, περνούσε τις περισσότερες μέρες στο κρεβάτι. Μονάχα κάθε Σάββατο σηκωνότανε, έβγαζε το αρχαίο νυφικό απ’τη ντουλάπα, το φόραγε και στεκόταν πλάι στην πόρτα περιμένοντας.
————Καλύτερα λοιπόν αυτό το χώμα παρά τότε
——————————————-που είχαμε τη θάλασσα στο πλευρό μας.
————————————–Καλύτερα αυτός ο άνεμος, καλύτερα

04/05/2010

Σπύρος Μεϊμάρης, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 3:15 πμ

Η ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΝ

Άπειρα μολύβια στον ουρανό
Και οι ήχοι που με ακολουθούν
Όπου κι αν βρεθώ.

Στο κάστρο μου βρίσκομαι όπως πάντα.
Οι ανθρώπινες φωνές είναι βαρετές.

Το φως που με τρυπάει, που με διαπερνάει,
Καθώς διασχίζω τον Καλιφορνέζικο δρόμο,
Καθ’ οδόν προς τον Ωκεανό.

Κατηφορίζω ορμητικά με το ποδήλατό μου,
Δίπλα στα σπίτια που υψώνονται όλο χάρη.

Ομάδες απεγνωσμένων παίζουν σκάκι στο δρόμο.
Τους παρακολουθώ.

Κάθομαι στο παγκάκι του ηλίου σιωπηλός,
Σχετικά ευτυχισμένος, κοιτάζοντας μ’ εμβρίθεια
Τους άφθονους πρωινούς περιπατητές.

(Σαλαμίνα 18 Νοέμβρη 2008)

(more…)

03/05/2010

paradices, ωρολογιακ

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 4:54 μμ

ωρολογιακό κάτι τι
στιγμή σιωπή
οι αγαπημένες
αν μισήθηκαν
αναμασήθηκαν
με μας στο στόμα
μεμιάς στο στόμα
μπουκαλιού ή δικού σου
προτεταμένο στη σφαίρα
σφαίρα απ το στόμα
σε στόμα διάτρητο
άφησε το σώμα σου
να περάσει στο δικό μου

Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας, Μια φωτιά γεμάτη πίπες

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 4:53 μμ

Θα το στείλω σε όλα τα κανάλια
Γιατι το αξίζουμε
Συμφωνώ
Είναι σωστή αποδοχή
Δεχόμαστε τις πίπες τους
Πίπες, μιά χώρα που το ενενήντα τοις εκατό του
πλυθησμού της ακούει κατά βάση σκυλάδικα είναι ικανή
μόνο για πίπες
Απόλυτα
Οι πίπες είναι το μεταφορικό μέσο του νεοέλληνα
Οι πίπες είναι υπαρκτός σοσιαλισμός
Οι πίπες, η ασπιρίνη του ήσυχου πολίτη
Τα άλλα λέγονται τσιμπούκια
Και τα κάνουν μόνο rock κοπέλες (στο rock του μυαλού)
Οι άλλες απλά κάνουν πίπες.

Blog στο WordPress.com.