Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

11/05/2010

Γιώργος Μανάδης, 22/11/08 15:16

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 4:56 μμ

“Ταξιδεύω με μια ανθρώπινη γεύση της Halle Berry απέναντι. Σε ένα από τα South West Trains. Η μυρωδιά της με κρατάει ξύπνιο εδώ και έξι μέρες. Το κεφάλι μου η μηχανή αυτή που δουλεύει μέσω της μύτης μου.”

“Μετά την έκρηξη τα παιδιά με τα ποδήλατα, άυπνα, αυτός με τις αρκουδίσιες παντόφλες του, ήσυχος, ιδρωτοζεστός μετά από έναν ύπνο.

Αυτός ένας μαυρομάλλης Ιησούς παρατημένος-υπάλληλος σε υπηρεσία, φωτοτυπάς ‒φωνή που η απουσία τσιγάρων μελισταλάζει‒ ένας ιδιαίτερος τρόπος που οι μεγάλοι φυλάνε τις μνήμες τους.

Γιγάντια πόλη, αφήνει στα μαλλιά και στα ρούχα μια παράδοξη μυρωδιά.Ταξιτζήδες χοντροί ‒ενώνονται αργά με τα δερμάτινα μαύρα καθίσματα‒ στο μαγνητόφωνο μια ερωτική γυναίκα προτρέπει ανθρώπους νεκρούς.

Τρελή ‒μέσα στην άγνοιά μου θέλω να την ονομάσω μενιγγίτιδα‒ γυρνάει με σιδερένια ομπρέλα τους δρόμους, κυνηγάει ανθρώπους λερωμένους με την αμφισβήτηση θείων.”

“Working class girls, αποσμητικά Rexona σε φωταγωγούς τουαλετών νεοκλασσικών καφετεριών.
Μπλε φλαουερί φόρεμα ‒που μισείς στις ευτραφείς γυναίκες‒ με την μικρή ζώνη στην μέση‒ καφέ δερμάτινο με μεγάλα καφέ κουμπιά.
Περιγραφές γυναικών του Κάφκα.
Η θετική σκέψη αντικαθιστά θρησκείες.
5:25, η αυγή διατρέχει τις γραμμές του παραθύρου ‒στο πάτωμα ρούχα σε πλαστικές σακούλες, στο τραπέζι αποτσίγαρα χασίς, διαβάζει τη βίβλο (φωτογραφίες πουκαμισένιων μπαμπάδων με καπέλα και όπλα), αμερικάνα, μες στην μοβ πυτζάμα μου μοιάζει με ξανθό άγγελο ταινίας σινεμασκόπ, συνδυασμός που δεν καταλαβαίνω.
Η αηδιασμένη σημαία τους.
Aλκοολική, ιώδινη μυρωδιά ούρων ‒το σώμα μου μικροί κρατήρες πύον.
Αυτή.
Τα υποκοριστικά μας καλύπτουν τα αγέννητα παιδιά σε στιγμές δυστροφίας ‒θέλω να ζήσω στην κίτρινη μπλούζα της και στα jean μαλλιά της.
Τα παιδιά στις αργίες αγκαλιάζονται σε κήπους επιβίωσης.
Ευτυχώς που κρατήσαμε την ανώμαλη επαφή με τη φύση.”

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Eυτυχώς που παρατηρούμε το αίμα που βράζει στη φλέβα της πόλης, που οι μουσικές μας δεν καθησυχάζονται στον ευτελή άνεμο , ευτυχώς που τ’άξαφνα βλέμματα κουρδίζουν την ψυχή , που οι χειρονομίες έχουν αντίκτυπο στα σκουρόχρωμα πορτρέτα που περιμένουν στην αίθουσα αναμονής , ευτυχώς που οι καθρέφτες ακόμα αποκρυπτογραφούν τα σκιαγραφημένα συναισθήματα , που ο ήλιος φωτίζει κάθε γωνία , κάθε στενό, κάθε φυλακή και κάθε παραθύρι, ώστε να μην είμαστε τυφλοί. Ευτυχώς που τα βήματα δεν είναι πια βαριά , αλλά αδράττουν χίλια μυστικά στα ένοχα πατώματα, ευτυχώς που σύγνεφα φωλιάζουν στα κουστούμια και μάγισσες μπερδεύουν τα κουδούνια, ευτυχώς που οι ορίζοντες ανήμερα παλεύουν , τη γαλήνη , αέναη να ιππέουν…

    Σχόλιο από Μαρία — 20/05/2010 @ 9:26 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: