Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

05/06/2010

Απόστολος Μαϊκίδης, επιλογές από δύο συλλογές

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 3:29 μμ
ΕΝΑ
Κορυφή κύματος ή απουσία νερού
θάνατος ή απλό κρυολόγημα
λίμνη ή τέρας μέσα της
το ποίημα
ΔΥΟ
Μέσα σε μουσικές
γλυκές και καθωσπρέπει
οι καρδιές λιγοστεύουν
πηγαίνω για τα φρούτα
με τρώνε τα φαντάσματα
και μένω με το στόμα ανοιχτό
ένας πάκμαν με τα όλα του
εκτός από ένα
τις άλλες δύο ζωές

ΕΝΝΕΑ
Κυρίες μιας κάποιας ηλικίας
ποδηλατούν στις ερημιές
τεντώνοντας τους ταλαιπωρημένους λαιμούς τους
στην κατεύθυνση του ήλιου
εκεί όμως που άρχει
η γαλήνη του απογεύματος
άρχεται ο απολογισμός
για αίθουσες δεξιώσεων
διακοπές στο οικογενειακό εξοχικό
ενίοτε στην αλλοδαπή
απείραχτες ώρες
σκανδιναβικά σταυρόλεξα
υπερήφανες βασιλόπιτες
καμία αμφιβολία πλέον
για το ποιος φταίει
και ποιος όχι 

το ποδήλατο συνεχίζεται

ΕΙΚΟΣΙ
Όσο κι αν η δράση μοιάζει
με κρυσφήγετο των μετρίων
για κοίτα, φίλε,
που πετάξαμε κοιλίτσες
κυοφορούμε φαίνεται την αλλαγή
ανησυχία δεν χρειάζεται μεγάλη
κι αν τα παιδιά μας βαρεθούν
θα φτιάξουμε άλλα καλύτερα
όπως και να ‘χει, θα έχουν τρόπους
θ’ αφήνουνε τους άλλους να μιλήσουν
εκείνα μόνο θα ακούν
το ατελείωτο τραγούδι του δρόμου
κινδυνεύοντας ν’ αγαπήσουν
και τον εαυτό τους ακόμη 

θα μας μοιάζουν αυτά τα παιδιά
που κι αυτά θα πετάξουν κοιλίτσες

ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ
Συλλογές ενσήμων και παρασήμων
ληξιαρχικές πράξεις όλων των τύπων
το πράγμα φαινόταν από την αρχή
αλλά καμιά φορά
η αφέλεια έχει την πειστικότητα
γυμνού σώματος
αναχώρησης για ταξίδι
τρανταχτού γέλιου
η γλώσσα στέγνωσε στον ύπνο μας
και τίποτε δεν είπε από τότε
ας δροσιστούμε πάντως
καθένας όπως μπορεί
ξεχνώντας για λίγο
πως το πράγμα φαινόταν
από την αρχή

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ
Η επιγραφή «προσδεθείτε» είχε ανάψει
το κάθισμά μου σε όρθια θέση
το ατομικό μου τραπεζάκι κλειστό
απογείωση όμως δεν φαινόταν
περιμένω, περιμένω
εν τέλει εκνευρισμένος
φωνάζω την αεροσυνοδό
«αυτά είναι πράγματα ανεπίτρεπτα» της λέω
«μα δεν σας ενημέρωσαν, κύριε;»
το σκάφος διαθέτει μόνον άτρακτο
«και τι θα γίνει με τα φτερά;» τη ρωτώ
«εγώ θέλω να πετάξω»
«δεν είστε ο μόνος» μου λέει
και μου δίνει ένα μολύβι
[γεύμα εξ ιδίων, 2008]
ΔΕΚΑ
Θα βρεθούμε ξανά χαμένοι
στην ίδια χούφτα από λέξεις χωρίς τελεία
κι ενώ θα προσπαθώ να καταλάβω
γιατί δεν χιονίζει πια τόσο συχνά
θα φύγεις, χωρίς ν’ ανοίξεις το φως
(εξακολουθεί να σε φοβίζει η σκιά σου στον τοίχο)
θα μείνω, χωρίς ν’ ανοίξω το φως
(εξακολουθεί να με φοβίζει ο τοίχος
χωρις τη σκιά σου.)
ΔΕΚΑΟΚΤΩ
Όταν ξύπνησες
ο ουρανός είχε γεμίσει μετρονόμους
Grave, allegro, presto…
Φλύαρο παιχνίδι των ρυθμών
κι από πίσω το άπειρο
σαν παιδική χαρά
που τραυματίζει τ’ ανύποπτα αγόρια.
Στείλε μου τώρα αν μπορείς
τις λέξεις που φοβήθηκαν οι άλλοι. 

ΕΙΚΟΣΙΔΥΟ

Ξημέρωσε
κι άρχισα να σε ψάχνω
σε παλαίμαχες παραλίες
από παιδικά καλοκαίρια.
Όγκοι άμμου
κι ούτε ένας πύργος.
Κάνοντας να φύγω
μάζεψα από κάτω μια παλιά συσκευασία oδοντόκρεμας.
Είχε γραμμένο τ’ όνομά σου
δεν μπορεί παρά να ήταν τ’ όνομά σου
κι ας σήμαινε για τους πολλούς
American Dental Association.

[Φωτοτυπείο, 2004]

[pics: Sophie Taeuber]
Advertisements

1 σχόλιο »

  1. […] της ιαπωνικής suburbia:  Απόστολος Μαϊκίδης] Γράψτε ένα […]

    Πίνγκμπακ από Γιώργος Τσούκης, Κάποια Χαϊκού του Θερμαϊκού « Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος — 18/10/2010 @ 1:53 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: