Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

10/06/2010

Ζάφοντ Ρέπλικαντ, Ο μαιτρ και η πειθαρχία

Filed under: Αφορμές — kyokokishida @ 10:49 πμ

Ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, στο μυθιστόρημά του «ο μαιτρ και η Μαργαρίτα», περιγράφει τον διάλογο του ρωμαίου κυβερνήτη της Ιουδαίας, με κάποιον εβραίο ονόματι Γέσουα, που είχε συλληφθεί για υποκίνηση απείθειας και ταραχών. Ο εβραίος δεν μοιάζει να φοβάται μπροστά στην φονικότατη και πέραν αμφισβήτησης ρωμαϊκή εξουσία, και μπροστά στις μεθόδους πειθούς που χρησιμοποιούν και στις ποινές που επιβάλλουν, που όλοι τις τρέμουν, σοφώς ποιούντες, και εκ πείρας. Η φαινομενικά αδικαιολόγητη και ενοχλητικά αστήρικτη έλλειψη έμφρονος φόβου του Γέσουα, μοιάζει με την απάθεια και την αγνωσία του κινδύνου που επεδείκνυε ο Ντεσπερό, ένα ποντίκι καρτούν, που στο σχολείο των ποντικών ήταν απροσάρμοστος και έτσι δεν έμαθε την βασική γνώση που έπρεπε να αποκτήσει ένας ποντικός, την γνώση του φόβου, που έπρεπε να τον αισθάνεται και να τον επιδεικνύει εκάστοτε. Ο Ντεσπερό δεν φοβόταν λοιπόν, όταν έπρεπε, και έτσι, απέναντι σε αντίπαλους ακαταμάχητους είχε μια στάση ανάρμοστη, σε σχέση με το τι μπορούσαν να του κάνουν, και τι δεν μπορούσε να τους κάνει αυτός. Δεν μπορούσε να κάνει στοιχειώδεις αξιολογήσεις περί του αντίπαλου και της διαφοράς ισχύος που τους χώριζε, δεν μπορούσε στοιχειωδώς να προβλέψει τι θα γινόταν μετά, εν όψει των προηγουμένων, και γενικά ήταν υπερβολικά εκτεθειμένος.
Ο Γέσουα, λοιπόν, ήταν φανερά στην λάθος κατεύθυνση, ήταν ανεδαφικώς ανεκπαίδευτος στην αξιολόγηση της κατάστασης, και έτσι, προκλητικά αλλόκοτος μπροστά στον Πιλάτο. Τον αποκαλούσε, «καλέ μου άνθρωπε», όπως ο φουκαράς Βέγγος, τους διάφορους φουκαράδες στις ταινίες του, και αρνιόταν στον φοβερό επαγγελματία κίλερ την αυτονόητη και οφθαλμοφανέστατη εξουσία του, να κόψει την λεπτή κλωστή από την οποία κρεμόταν η ζωή του. Και τότε ο ρωμαίος ενοχλήθηκε κάπως, και φώναξε έναν τρομακτικής εμφάνισης στρατιώτη, και του είπε με υπηρεσιακό φλέγμα, «δείξε σε αυτόν τον απροσάρμοστο φουκαρά, την δέουσα στάση σε υπηρεσιακές επαφές του με την εξουσία». Ο ρωμαίος στρατιώτης είχε εμφάνιση εξαιρετικά ενδεικτική, ως προς το ποιά ήταν η δουλειά του, και βαριεστημένα κάπως αλλά επαγγελματικώς, χτυπάει ελαφρά τον Γέσουα, τόσο ελαφρά ώστε να τον τσακίσει διδακτικώς και να του υποδείξει κάποια έννοια προσδοκώμενης κλιμάκωσης. Και του λέει, ότι στον ρωμαίο διοικητή, η δέουσα και η μόνη αποδεκτή λέξη για να απευθύνεσαι, είναι, «ηγεμόνα». «Κατάλαβες; ή πρέπει να σε χτυπήσω ξανά;» Ύφος λιτό, ήρεμο, επαρκώς υποδηλωτικό και επαγγελματικώς επαρκές.

[Περισσότερα του Ζάφοντ εδώ, και κάποια άλλα περί μαιτρ και Μαργαρίτας εδώ κι εδώ]

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: