Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

05/07/2010

Θοδωρής Ρακόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 10:19 μμ

επιφάνια

Στάθηκε λοιπόν μπροστά
με το πνευμόνι του διαμπερές
κι ένα μπουκάλι χωρίς πώμα
ή μέσα μήνυμα

με την αμηχανία του ακάλεστου
στο κατώφλι κυριακάτικα
όταν όλες οι κάβες έχουν κλείσει

«ρε Πάνο» του είπα, «από το χώμα έρχεσαι και μου μυρίζεις
σαν όταν έσκαβες χωράφια· ο ίδιος· κόπιασε».

Εκείνος δεν απάντησε- ούτε καν φαινόταν
να έχει καταλάβει· με κοίταζε αργά στο στήθος
σαν να ψάχνει τους υπότιτλους
κι έβγαζε ένα μαντήλι συνέχεια κόκκινο
σκουπίζοντας την ευφυΐα στάλα στάλα από το μέτωπο.

Δεν ήτανε γλώσσα ο Πάνος.
Δεν «τό ‘χε» που λεν οι γλωσσοπλάστες.
Σε μια μαύρη φωτογραφία ήτανε, χωμένος στο παλιό του ρούχο.

σημ: αυτό το ποίημα βγήκε με αναμμένο το αλάρμ
μόλις προσπέρασα έναν που σου έμοιαζε ρε Πάνο
ακίνητος στο αεράκι του αμπελώνα
με το πουκάμισό του καπνισμένο
λογάριαζε την αριθμητική των πουλιών.

σχισμένο


—–
Υπάρχει                                ένας
πολύ περι                            γραφικός
τρόπος να                           μου δείξεις
πόσο πολύ                        με περιφρονείς
γιατί λοιπόν                          διαλέγεις
αλληλο                                γραφία
όταν μπορείς                      να φτύσεις
κατά                                  μουτρα
γιατί απλώς                        σαλιώνεις
το γραμ                            ματόσημο;
—-Μία                                    σμα
—-εργο                                 δότη
σχίζεις τη                          φωνή μου
—-στα                                    δύο
—-σαν                                    ένα
—-γράμ                                   μα

φωτογραφία

Όταν φεύγει
αφήνει πίσω μόνο μια φωτογραφία σωσμένη, ολόσωμη συνήθως, ή το τόρσο,
κατά προτίμηση θολή
ή με γυρτό το κεφάλι,
μαλλιά στο πρόσωπο,
σε υπερβολικό προφίλ
ή απρόσωπη σαν τις αναπαραστάσεις του Μωάμεθ
———————————————— —-σε πλεκτά κυλίμια

ώστε τη διάρκεια να πλαταίνει η σκέψη που έζησες μαζί
αλλάζοντας κατά βούληση χαρακτηριστικά,
προσάπτοντας άχρονες ηλικίες στις πιθανότητες
κι ακόμη ντύνοντας μ’ ένα κορμί
πρόσωπα από παιδικά παζλ
εντυπώσεις μεσημέρι αβέβαιες κάτω από καλοκαιρινό παράθυρο
σκέψεις βράδυ ακατανίκητες για θεότητα
κι ύστερα την παράλληλη, καλύτερη ζωή
του πώς θα ήταν αν
είχε η φωτό κάποια δυναμική, μια συνέχεια,
έναν κάπως πιο πειστικό συνδυασμό από μνήμες.

χωρίς λόγια

-----------------------(λεζάντα σε ποίημα)

Είναι ορατό εδώ το ύφος,
ψαύσιμο σχεδόν,
αναγνωρίσιμο· ολόδικό της.

Την καταλαβαίνεις στους αρμούς,
στις συρραφές νιώθεις τα θροΐσματα,
το νήμα το ύφασμα το ρούχο φέρουν

το αόρατο που είχε το μελάνι της γραφής της.
Πέρασε αφήνοντας
έκκριμά της πίσω λέξεις.

Από αυτές ανάδρομα τραβώντας
βρεθήκαμε σε αυτό το άνοιγμα: εδώ
το τοπίο ισορροπούσε μετέωρο

η οποιαδήποτε ανθρωπογενής προσθήκη
θα μπορούσε να το χαλάσει
γι’ αυτό και το διασχίσαμε με την ανάσα κρατημένη

ωσότου εξωκείλαμε σε
αυτό
εδώ το ποίημα–

Ακολουθούν υπογραφές.

[Φαγιούμ, 2010]
Advertisements

1 σχόλιο »

  1. συλλογή «Φαγιούμ» του Θ. Ρακόπουλου συνομιλεί με τους νεκρούς του Χ.Μπότσογλου και κυρίως με τη σειρά του «Νέκυια». Τα όρια των «δύο» κόσμων είναι ρευστά και το ποίημα «επιφάνια» (βλ. παραπάνω) δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση.

    Η ποίηση του Ρακόπουλου, στατική και εκρηκτική ταυτόχρονα, πονώντας ασπρόμαυρα σαν άλλη φωτογραφία, απλώνει τον κόσμο και τον πόνο και απλώνεται. Ουρλιάζει βουβά και βουβαίνει.

    Βιογραφώντας τον θάνατο μιλάει για το πεπερασμένο του ανθρώπου. Κλαίει τους ζωντανούς ως ήδη νεκρούς και συνομιλεί με τους νεκρούς οικειοποιώντας την ύπαρξη που γλιστράει σχεδόν πάντα σαν ξένη.

    Μια ποιητική-εικαστική-φωτογραφική κάθοδος στον Άδη ή αλλιώς ένα ανακάτεμα των ζωντανών και των νεκρών σε έναν τόπο λευκό, άλλοτε αστικό και άλλοτε υπαίθριο, που τυφλώνει.

    Με δύο λόγια, η «επιφάνια» είναι ένα από τα πιο σημαντικά και ιδιαίτερα ποιήματα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική γλώσσα και το σύνολο της συλλογής, σύνθετο και πυκνό, απαιτεί διαρκείς αναγνώσεις. Σημαντικός ποιητής ο Θ. Ρακόπουλος.

    Η ποίηση του, καθώς και ο ίδιος -ως ποιητής και άνθρωπος- όχι απλά φωτίζουν κάποιες αποχρώσεις της ύπαρξης, αλλά γίνονται -η ίδια η ποίηση του καθώς κι ο ίδιος ο ποιητής και ο ποιητικός του τρόπος- αποχρώσεις της.

    Δεν συναντιούνται παρά σπάνια οι άνθρωποι, καθότι είναι ετεροχρονισμένοι. Με τον κ. Ρακόπουλο αξίζει να θυσιάσει κανείς πολλά προκειμένου να συγχρονιστεί.

    Σχόλιο από Petros Golitsis — 15/09/2010 @ 10:39 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: