Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

08/08/2010

Tάσος Καπερνάρος, Εκ του Καπνικού

Filed under: Θραύσματα — pavlinamarvin @ 11:10 μμ

-έξω απ’ το πακέτο-

Ερωτικός παροξυσμός ενός θηλυκού σιγαρέττου

Από τούτη τη φυλακή βγάλε με.
Από το θάλαμο με τα είκοσι νεκρά στρατιωτάκια
μακριά μακριά οδήγησέ με.
Άβολο κι άκομψο το πακέτο τσιγάρων
κι ούτε μια χαραμάδα που να μπαίνει αέρας.
Αγαπημένο χέρι στα χέρια σου πάρε με
και τους δρόμους
τους δρόμους με τον θόρυβο και τα πολλά καυσαέρια
τους δρόμους με τα περιπολικά που σου παγώνουν το αίμα
τους δρόμους με τα χιλιάδες πατημένα αποτσίγαρα
φέρε στο βλέμμα μου.
Άναψέ με μετά.
Σφίξε απαλά το κορμί μου.
Μύρισε βαθειά την ανάσα μου.
Φίλησέ με παντού.
Οι χυμοί μου θα γίνουν ατμός με τη φλόγα σου.
Σαν καπνός ψηλά θα χυθούνε.
Δάγκωσέ με,
με μανία δάγκωσέ μου το στήθος
–το φίλτρο που έχεις στο στόμα σου.
Να σπαράξω, να σπαράξω στα χείλη σου
να δω το κορμί να ματώνει
να χυμήξω βαθιά στο λαιμό σου.
Κάπνισέ με εν μέση οδώ.
Τελείωσέ με ως το μεδούλι.
Να βογγούν από δίπλα τ’ αμάξια
και να σπούν οι βιτρίνες.
Τελείωσέ με
με δυό-τρείς δυνατές ρουφηξιές
να μη μείνει
να μην περισέψει τίποτα από μένα.
Καπνός να ’χω γίνει και τέφρα
να μην έχω πλέον κορμί
μα σ’ ένα άλλο κορμί
–στο δικό σου–
να ’χω δώσει, να ’χω πάρει τα πάντα.

-Ενδομήτριο-

Θα πάω στο απέναντι πεζοδρόμιο
Θα γίνω καπνιστής

του καπνού της.


-Εντός του καπνού-


Ο πατέρας
κάπνιζε φτηνά χύμα τσιγάρα
Kαπερνάρος.
Γνήσιος κατιών εγώ
όταν καπνίζω φτηνό βαρύ χαρμάνι
και με κυριεύει μια γλυκειά ζαλάδα
τον πατέρα ενθυμούμαι
να καπνίζει σκεφτικός
και να κοιτάζει προς τα πέρα.

-Στάχτες-

Η σταχτοπούτα
και η σταχτομαζώχτρα.
Η σταχτοβιομηχανία.
Ο σταχτοπολιτισμός.
Η σ-ταχτοποίηση.

-Καπναλγία-


ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Γκρεμιζόμουν
ώσπου μ’ ανέσυρε
τραβώντας με απ’ τα δόντια
ένα τσιγάρο


ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΣΙΓΑΡΕΤΤΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

α. Αποκρυπτογράφηση όλων των ρυθμών
του τίκ-τάκ της καρδιάς.

β. Περί του αριθμού των τσιγάρων
που θα κάπνιζε ο Πλάτων
αν ζούσε σήμερα.

γ. πώς οι σκέψεις και τα αισθήματα γίνονται καπνός.
Πώς ένας στοχαστής συνέλαβε το είναι και το μή-είναι ενός τσιγάρου
καπνίζοντάς το.

[Λόγος περί του καπνικού ζητήματος (ήτοι, περί καπνισμένων και άκαπνων αισθημάτων), 1990]
Advertisements

1 σχόλιο »

  1. χαχαχα!Πολύ καλή η φιλοσοφική πραγματεία του σιγαρέττου!!! :-) Μήπως αναρωτιέται τι γυρεύει στα στόματα όλων των ηλικιών, γιατί γίνεται η παρηγοριά τις κρύες νύχτες, γιατί δίνει στύλ, γιατί σε κάνει να νιώθεις ωραία, και γλυκά γλυκά σε σκοτώνει!!! Θα’πρέπει να’ναι περήφανο το τσιγάρο , όπως και να το κάνουμε , είχε μεγάλες κατακτήσεις ανέκαθεν!!!

    Σχόλιο από Μαρία — 17/08/2010 @ 1:30 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: