Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

17/08/2010

Δανάη Σιώζιου, Δύο της γιαγιάς

Filed under: Τεφλονοποιήματα — kyokokishida @ 5:29 μμ

Λεπτομέρειες εκ του βίου της γιαγιάς Αρετής

Στο πασχαλινό τραπέζι μια θέση πάντα άδεια μένει
για τη γιαγιά που χρόνια λείπει κι η εγγονή δεν τη γνωρίζει.
Είχες, της λένε, μια γιαγιά. Ήτανε μικρή.
καθώς δούλευε σκληρά, αρρώστησε πολύ
κι αφού γέννησε οχτώ παιδιά, έφυγε από τη ζωή.
Δεν ήτανε μεγάλη η γιαγιά η Αρετή.
Ο πόλεμος της έστειλε τα δυο μικρά μαζί.
Τα άλλα μεγαλώσανε πολύ κι είναι τώρα πια
πιο γέρικα από αυτή.
Αν κάποτε βρεθούνε όλοι μαζί
θα είναι εκείνη
το παιδί.


Κανονικά

Η γιαγιά μου γεννήθηκε κανονικά.
Με δύο πόδια, δύο χέρια και το
κεφάλι της στη θέση τους.
Με ιδιότητες και δυνατότητες.
Όταν όμως της ζητώ να μου πει την ιστορία της ζωής
της, μου μιλά για τον πατέρα, τον αδερφό, τον άντρα της.
Κομμένες οι θηλυκές καταλήξεις λοιπόν.
Ποιος γράφει και ποιος λέει αυτή την ιστορία;
Αυτή είναι η ιστορία της ζωής σου γιαγιά;
Αυτή είναι η ιστορία της ζωής ως τώρα, μου απαντά.
Τη βλέπω στη συνηθισμένη στάση της γερμένη στα
κάγκελα του μπαλκονιού ν’ ατενίζει τον ορίζοντα
στηρίζοντας όλη τη θλίψη του κόσμου στα δυο της χέρια.
Λέω, δε μπορεί κάποτε θα ‘ταν νέα κι όμορφη
γεμάτη όρεξη για ζωή.
Έπειτα, σκέφτομαι που κληρονόμησα τα μάτια
και τα μαλλιά της και πως μέχρι τα δύο
μου χρόνια, μου έμαθε να περπατάω όρθια
χωρίς να γονατίζω.

[-[pic: Βαγγέλης Κουσιώρας]
Advertisements

1 σχόλιο »

  1. «Στηρίζοντας όλη τη θλίψη του κόσμου στα δυο της χέρια»…
    μας γράφει η Δανάη (στο ποίημά της «Κανονικά») … κι έπειτα:
    «Να περπατάω όρθια χωρίς να γονατίζω»…
    Σε δυο μόνο φράσεις η Δανάη Σιώζιου καταφέρνει να λύσει τη σιωπή μας, να λύσει το κλάμα μας,
    να λύσει τον εσώτερο πόθο μας και να τον βοηθήσει να αγαπήσει τη ζωή, τον κόσμο, και ναι, αυτήν ακόμα τη γιαγιά της, για την οποία / με αφορμή την οποία, μας γράφει η Δανάη αυτά τα υπέροχα σπαράγματα.
    Φαντάζομαι τη γιαγιά της Δανάης να κρατά τη θλίψη του κόσμου, σα μωρό σε μητρική αγκαλιά, και να σιγοτραγουδά από πάνω του μωρουδίστικα νανουρίσματα για να του απαλύνει τον πόνο.
    Οι αμυγδαλιές θ’ ανθίσουν και φέτος Δανάη, όπως πάντα άνθιζαν, όπως πάντα θα ανθίζουν.
    Έχε πίστη στον εαυτό σου, ύψωσε το βλέμμα σου στον ουρανό, δες τη βροχή πως θέλει να κλάψει μαζί με όλα τα μωρά του κόσμου που στάζουν δάκρυα βροχής, μα προπαντός φύλαξε βαθιά μέσα σου το δώρο που σου χαρίστηκε:
    ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ.

    Πρόσπερος ( oprosperos@hotmail.com ) , 26/3/2013

    Σχόλιο από ΠΡΟΣΠΕΡΟΣ — 26/03/2013 @ 4:16 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: