Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

18/08/2010

Έφη Καλογεροπούλου, Πέντε ποιήματα

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 12:46 πμ

«Ιωάννης Θηρεσία»

Λιμάνι
κατάστρωμα

έκανε κράτει η μηχανή
δε βλέπω θάλασσα
μπροστά ένα γκαζάδικο
κόβει το πέρασμα
στα δύο
δε νιώθεις κύμα
μόνο ο αέρας μυρίζει
αυτοκίνητα
όλες οι λαμαρίνες σε σειρά
και μέσα εμείς, οι απέναντι,
ένας οδηγός μπροστά
ξύνει τον καθρέφτη με το αριστερό του νύχι
κάτω
άδειο πλαστικό ποτήρι του καφέ
πηγαίνει κι έρχεται διαρκώς
στο γκρι,
γόπες, αξύριστοι εργάτες,
γυναίκες με πλαστικές σακούλες,
πλανόδιοι μικροπωλητές,
σκύλοι αδέσποτοι υγροί
γλάροι
και μέσα εμείς
οι απέναντι
κάμποσα μέτρα
χαμηλότερα.

Στη γειτονιά των γλάρων

Ξημέρωμα, βροχή. Λίγο νερό, αβέβαιο, γλίστρησα στο λιμάνι δεξιά, κίτρινο φως στις αποθήκες και τα στενά δρομάκια όμοια με ουρές ποντικιών που τρέχουν στο σκοτάδι. Δραπετσώνα, τσιμέντα Ηρακλής, χοντρές άσπρες δεξαμενές της φτώχειας, πατάω γκρίζο, οδηγώ, φώτα μικρά για μάτια, φουγάρο αριστερά, διασχίζω τη γειτονιά των γλάρων, ιχθυόσκαλα Κερατσίνι, πίσω από φορτηγά, μπροστά περνώντας, μυρωδιά ψαριού, λάδι, πετρέλαιο, πίσσα, αέρας υγρός χυμάει στα ρουθούνια, ανάμεσα εγώ, πιο κάτω θάλασσα χαμηλά στο βάθος όσο ο Θεός θέλει μπλε. Πέραμα, ναυπηγεία, σκαριά ριγμένα όλα μαζί, τόσα μαζί, άδεια από θάλασσα κι η θάλασσα δίπλα άδεια, μόνο θάλασσα χρόνου εκεί, όχι άλλη, μόνο θάλασσα χρόνου και εργάτες με ενέσεις ξυγόνου τρυπάνε να διώξουν τη σκουριά που τρώει την κοιλιά. Βροχή, λίγο νερό, αβέβαιο. Δεν έφτασε.


Συχνά

Τις μέρες
κρεμούσε ανάποδα
για να στραγγίξουν

συχνά έσταζαν ψάρια.

[ήχος από νερό, 2010]

στιγμή

στιγμή
που στο στόμα σου
γλιστράω
τεμαχισμένη
μ’ ανασαίνεις αργά
καθώς τα κομμάτια μου
στο κορμί σου
απλώνονται
και κατρακυλούν
από τον οισοφάγο
στην κοιλιά
σε ψηλαφώ
ολόκληρη
στις υγρές σου διαβάσεις
σ’ αγγίζω
πριν προφτάσεις
να με εξολοθρεύσεις
πριν γίνω
ένα βρώμικο
νερουλό
περίττωμά σου


χρόνια δύσκολα

χρόνια δύσκολα μα πυκνά
λέξεις σαν τσακισμένα χέρια

κάθε αγάπη
έχει το δικό της

κλάμα

[σκεύη ταξιδίου, 2007]
[pic: Β. Κουσιώρας]

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. «Τις μέρες
    κρεμούσε ανάποδα
    για να στραγγίξουν

    συχνά έσταζαν ψάρια».

    Τέλειο!!!!

    Σχόλιο από takatatou — 20/08/2010 @ 11:06 πμ | Απάντηση

  2. ενδιαφέροντα κείμενα

    [και η φωτογραφία, τίνος;]

    Σχόλιο από παναγιώτης ιωαννίδης — 22/08/2010 @ 3:50 μμ | Απάντηση

  3. η φώτο του Βαγγέλη Κουσιώρα, ξυλοκόπε

    Σχόλιο από kyokokishida — 30/08/2010 @ 4:45 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: