Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

27/10/2010

Jürgen Born, Άλλο ‘να ποίημα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 9:03 πμ

Είμαστε σαν σταχτιές πέτρες στις σιδηροτροχιές.
Κάθε πρωί ένα τρένο περνά από πάνω μας.
Και τα παιδιά μάς παίρνουν στα χέρια τους,
Μας πετούν σε κότες, σε αγελάδες, στο ποτάμι.
Το σούρουπο μια εμπορική αμαξοστοιχία έρχεται και
Περνά από πάνω μας, την ώρα που η αυγουστιάτικη πανσέληνος
Ξεπροβάλλει. Και το μοναχό παιδί παρατηρεί
Στο στύλωμα μιας γέφυρας καθισμένο, φροντίζει
Οι πέστροφες να μη φάνε το φεγγάρι,
Οι λιβελλούλες να μείνουν στους θάμνους τους,
Ο καθένας να πάρει αυτό που του αξίζει.

Κι όμως το φεγγάρι είναι μονάχα ένας πιστός φίλος.
Δεν μπορεί καν να χαμογελάσει.
Και καθόλου δεν μπορεί θάρρος στο παιδί να δώσει.
Το φεγγάρι αποτελείται από 52 νεκροταφεία.
Ρίχνει το φως του στον μικρό τάφο εκεί στην άκρη
Του χωριού. Το φεγγάρι έχει μια τροχιά που ποτέ δεν εγκαταλείπει.
Και το φεγγάρι είναι απλά το φεγγάρι.
Αργότερα το παιδί θα ατενίσει τον ουράνιο θόλο πάνω από την έρημο
Και θα μείνει έκπληκτο. Αλλά φέτος έχει μονάχα τα κοράκια για φίλους.
Το κρώξιμό τους ακούει με ευμένεια σχεδόν.
Τα κοράκια σχηματίζουν σμήνος και στα μεγάλα πεύκα ορμάνε.
Το παιδί ξέρει ότι καταιγίδες αναγγέλλουν.
Στην κάμαρα όλοι θα καθίσουν. Και κανείς δε θα προσευχηθεί,
Όταν ο κεραυνός βροντήσει.

Δημοσιεύτηκε στο δέκατο πέμπτο τεύχος του βερολινέζικου περιοδικού floppy myriapoda.

(more…)

18/10/2010

Γιώργος Τσούκης, Κάποια Χαϊκού του Θερμαϊκού

Filed under: Θραύσματα — kyokokishida @ 1:53 μμ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

1
Όπως αγγίζουν,
οι τροχιές των ανθρώπων
σπινθηροβολούν.

2
Βροντή των κάδων.
Περνάνε τα σκουπίδια
το ξημέρωμα.

3
Κρύο πρωινό.
Τα δυο μου χέρια φτιάχνουν
καφέ μόνα τους.

(more…)

12/10/2010

Παυλίνα Μάρβιν, Το πλανόδιο Μπονζάι

Filed under: Αφορμές — pavlinamarvin @ 5:09 μμ
Τριγύριζε το μικρό Mπονζάι. Αποφασισμένο στην αρχή, αφοσιωμένο. Ρωτούσε πάντοτε: «Εγώ Μπονζάι, εσείς;». Δεν του απαντούσαν πάντοτε. Κάποτε, το μπέρδεψαν με μποστάνι. Άλλοτε, ερωτεύτηκε μια ρώσικη νουβέλα. «Είμαι Μπονζάι, το υπέρμικρο διήγημα», της είπε. «Ω, ναι, εξαίρετα τα μπαλέτα μπολσόι! Τί ευγενής η πρόθεσή σας! Μα, λυπάμαι, είστε τόσο μικροκαμωμένο, που στέκεται αδύνατον να σας μάθω να χορεύετε. Τόσο μικρόσωμο που είστε, πόσο θα σας ταλαιπωρήσουν οι διασκελισμοί..». Σιωπηλό έφυγε εκείνο. Στο λιγότερο χιόνι, ίσως μ’ αναγνωρίσουν, σκέφτηκε, και τρύπωσε στην πατατούκα ενός ταξιδιώτη.
Σε μια υπόγεια παρισινή βιβλιοθήκη, γεμάτη στριμωγμένους, καταραμένους ενδεκασύλλαβους, «είμαι Mπονζάι», αποτόλμησε ξανά, «το υπέρμικρο διήγημα». «Μπονσουάρ!» αποκρίθηκε τρεκλίζοντας ο πιο μεθυσμένος όλων και κακάσκημος σαν γαλατικό σκυλί, «μπονσουάρ!», επανέλαβε καχύποπτα, εκσφενδονίζοντας αυτή τη φορά μια μεγάλη ποσότητα ξερατών πάνω στο ανυποψίαστο είδος, εκκεντρικά προσκαλώντας το να συμποσιαστεί. «Μιαν άλλη φορά», ψέλισσε το μικρό Μπονζάι προσπαθώντας μάταια να ερμηνεύσει τις παραφορές. «Τώρα, καλύτερα να γυρίσω σπίτι. Μπονσουάρ.», προσέθεσε πικρά, και πήρε το οτομοτρίς. (more…)

06/10/2010

Γιάννης Σκαλτσής, Δεν υπαρχει δημοσια απαλλαγη απο τις Μουσες

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τρία — kyokokishida @ 5:50 μμ

ειναι ενα τυπικο βροχερο βραδυ στο σπιτι. η βροχη πεφτει. πεφτει & σκορπιζεται. συνοψιζονται. συνοψιζεται μια σταγονα τη φορα. αδιευθετητες ακομα σημασιες ψιχαλιζουν στ αυτια. σκοποι, καιροσκοπισμοι, κατεβαινουν, μπαινοβγαινουν. εκπνοες & εισπνοες. καιροσκοπισμοι, εισπνεω & εκπνοες. οπως ειπωθηκε ειναι ενα τυπικο βροχερο βραδυ στο σπιτι με τον κωδικα μου. συννεφα πεφτουν σ αμετρητους μεταγλωττισμους. σελιδες γυριζουν & κλεινουν μ ευγλωττη εχεμυθεια. καποιος βλεπει, καποιος εδειξε. δακτυλοδεικτουμενος. καθ ευκαιρια διεσχισε τα υγρα αυλακια, περιηλθε σε λακκουβες. πολλα υποσχομενα πραγματα δειχνουν πως μπορουν να ζησουν στο σκοταδι με ολους τους καταλογισμους. πνευματα ζητουν οικειοτητες. η βροχη πεφτει & σκορπιζεται –σκορπιζεται στη φορμα & στο περιεχομενο (μια σημειωση πιανει θεση μεσα στο στομα, σε πορους & σαλια). αφου ειναι βραδυ ολα επιτρεπονται. η ωρα των πολλαπλασιασμων. αμετρητες καταφασεις. καποιος ανοιγει & κλεινει σελιδες. ο χρονος τελειωνει. καποιος στραφηκε κατα δω (σταγονες αστραφτουν). σταγονες αδειαζουν στη στιλπνη δεκτικη περιοχη που μας περιτριγυριζει. αν ειναι ετσι, τις θελω ολες δικες μου! οσο νερο κι αν ριξει ποτε δεν θα παψουμε να το δεχομαστε. απ οπου λειπουμε σημασιες ανθιζουν −αυτο δεν ειναι ντροπη, ειναι ενα προσθετο ιχνος στη σκονη. εν αποτυπωμα οχι εδω αλλα εκει. στο Μυλο τοτε −για την ακριβεια− στην εισοδο του Μυλου θα πρεπε να ειχα αφησει τους κοκκους ενος αλλου. εν αποτυπωμα οχι εδω κι εκει. (more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.