Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

06/10/2010

Γιάννης Σκαλτσής, Δεν υπαρχει δημοσια απαλλαγη απο τις Μουσες

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τρία — kyokokishida @ 5:50 μμ

ειναι ενα τυπικο βροχερο βραδυ στο σπιτι. η βροχη πεφτει. πεφτει & σκορπιζεται. συνοψιζονται. συνοψιζεται μια σταγονα τη φορα. αδιευθετητες ακομα σημασιες ψιχαλιζουν στ αυτια. σκοποι, καιροσκοπισμοι, κατεβαινουν, μπαινοβγαινουν. εκπνοες & εισπνοες. καιροσκοπισμοι, εισπνεω & εκπνοες. οπως ειπωθηκε ειναι ενα τυπικο βροχερο βραδυ στο σπιτι με τον κωδικα μου. συννεφα πεφτουν σ αμετρητους μεταγλωττισμους. σελιδες γυριζουν & κλεινουν μ ευγλωττη εχεμυθεια. καποιος βλεπει, καποιος εδειξε. δακτυλοδεικτουμενος. καθ ευκαιρια διεσχισε τα υγρα αυλακια, περιηλθε σε λακκουβες. πολλα υποσχομενα πραγματα δειχνουν πως μπορουν να ζησουν στο σκοταδι με ολους τους καταλογισμους. πνευματα ζητουν οικειοτητες. η βροχη πεφτει & σκορπιζεται –σκορπιζεται στη φορμα & στο περιεχομενο (μια σημειωση πιανει θεση μεσα στο στομα, σε πορους & σαλια). αφου ειναι βραδυ ολα επιτρεπονται. η ωρα των πολλαπλασιασμων. αμετρητες καταφασεις. καποιος ανοιγει & κλεινει σελιδες. ο χρονος τελειωνει. καποιος στραφηκε κατα δω (σταγονες αστραφτουν). σταγονες αδειαζουν στη στιλπνη δεκτικη περιοχη που μας περιτριγυριζει. αν ειναι ετσι, τις θελω ολες δικες μου! οσο νερο κι αν ριξει ποτε δεν θα παψουμε να το δεχομαστε. απ οπου λειπουμε σημασιες ανθιζουν −αυτο δεν ειναι ντροπη, ειναι ενα προσθετο ιχνος στη σκονη. εν αποτυπωμα οχι εδω αλλα εκει. στο Μυλο τοτε −για την ακριβεια− στην εισοδο του Μυλου θα πρεπε να ειχα αφησει τους κοκκους ενος αλλου. εν αποτυπωμα οχι εδω κι εκει. εισπνοες & εκπνοες, υπερακριβες. η πλαση πεφτει −τελειες στιγμες. η περιεκτικοτητα στην εκταση. καποια πραγματα δεν μας εμποδιζουν καθολου. αναλογες διατασεις συγκλινουν. ο συννεφιασμενος ωκεανος σταζει ολος μαζι στον ανοιχτοποδαρο αξονα. ετσι φαινεται ξεκαθαρα ποιες στιγμες το ψαρι κινειται αντιθετα στο ρευμα & ποτε χτιζει το μυθο του μεσα στη γυαλα. εδω κι εκει σπρωγμενες, βιαστικες, & τελος συντομες σταγονες παραληρουν. υπαρχει καποιο κρυφο πλανο, οχι συναντησεις: επισυναψης; πρωτη περιπτωση να βρισκεσαι σ εναν κεντρικο δρομο οπου κανεις δεν κατερχεται (& ανερχεται) απ την αρχη μεχρι το υποθετικο του τελος (το τελος μια σιγουρη ευθεια) στη μακρινη ευθεια. απαντησεις βομβαρδιζουν παραινετικους λογους. σωστα; ειναι βραδυ, το πρωτοτυπο. πηγα & κοιταξα απ ολα τα παραθυρα. η θεα & η επαναλαμβανομενη θεα, μια σταλα λαδι στο νερο…
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: