Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

12/10/2010

Παυλίνα Μάρβιν, Το πλανόδιο Μπονζάι

Filed under: Αφορμές — pavlinamarvin @ 5:09 μμ
Τριγύριζε το μικρό Mπονζάι. Αποφασισμένο στην αρχή, αφοσιωμένο. Ρωτούσε πάντοτε: «Εγώ Μπονζάι, εσείς;». Δεν του απαντούσαν πάντοτε. Κάποτε, το μπέρδεψαν με μποστάνι. Άλλοτε, ερωτεύτηκε μια ρώσικη νουβέλα. «Είμαι Μπονζάι, το υπέρμικρο διήγημα», της είπε. «Ω, ναι, εξαίρετα τα μπαλέτα μπολσόι! Τί ευγενής η πρόθεσή σας! Μα, λυπάμαι, είστε τόσο μικροκαμωμένο, που στέκεται αδύνατον να σας μάθω να χορεύετε. Τόσο μικρόσωμο που είστε, πόσο θα σας ταλαιπωρήσουν οι διασκελισμοί..». Σιωπηλό έφυγε εκείνο. Στο λιγότερο χιόνι, ίσως μ’ αναγνωρίσουν, σκέφτηκε, και τρύπωσε στην πατατούκα ενός ταξιδιώτη.
Σε μια υπόγεια παρισινή βιβλιοθήκη, γεμάτη στριμωγμένους, καταραμένους ενδεκασύλλαβους, «είμαι Mπονζάι», αποτόλμησε ξανά, «το υπέρμικρο διήγημα». «Μπονσουάρ!» αποκρίθηκε τρεκλίζοντας ο πιο μεθυσμένος όλων και κακάσκημος σαν γαλατικό σκυλί, «μπονσουάρ!», επανέλαβε καχύποπτα, εκσφενδονίζοντας αυτή τη φορά μια μεγάλη ποσότητα ξερατών πάνω στο ανυποψίαστο είδος, εκκεντρικά προσκαλώντας το να συμποσιαστεί. «Μιαν άλλη φορά», ψέλισσε το μικρό Μπονζάι προσπαθώντας μάταια να ερμηνεύσει τις παραφορές. «Τώρα, καλύτερα να γυρίσω σπίτι. Μπονσουάρ.», προσέθεσε πικρά, και πήρε το οτομοτρίς.
Τι θλιβερή επιστροφή. Το μικρό Μπονζάι, δεν φαντάστηκε ποτέ του πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις με άλλη γλώσσα. Το μόνο που ήθελε, ήταν κάποιον ν’ αγαπήσει τη σύντομη ιστορία του. Στα κρυφά, είχε μάλιστα επιθυμήσει μια συνοδοιπορεία που να οδηγήσει σε καινούργιες ιστορίες. Δεν πίστευε σε τίποτα, εκτός, σ’ αυτό το ταίριασμα. Το ταίριασμα είναι συνήθως αναπάντεχο, είχε διαβάσει κάπου. Τελικά, απευθύνθηκε στην ιαπωνική πρεσβεία. Στη γραμματεία του είπαν, πως δεν προβλέπονται άλλα ραντεβού έξω απ’ τα ανθρώπινα. Ζήτησε δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί. «Τα λογοτεχνικά είδη δεν προβλέπεται να διαμαρτύρονται εδώ», απάντησε η γραμματέας, μικραίνοντας ακόμη πιο πολύ τα μάτια της.
Το μικρό Μπονζάι, μάζεψε από το πάτωμα τα μουτρωμένα φύλλα του, και σκυφτό προχώρησε προς την έξοδο. Λίγο πριν εξέλθει και της μεγαλύτερης, αποχαιρετιστήριας καγκελόπορτας του κτιρίου, μπουρινιασμένο καθώς ήταν, σκόνταψε πάνω σε μιαν όμορφη γηραιά γλάστρα. Επρόκειτο μάλλον για τον πιο μεγαλοπρεπώς χαριτωμένο φυτικό νανισμό που συνάντησε ποτέ. «Α, με συγχωρείτε!», έσπευσε να πει γοητευμένο. «Παρακαλώ πολύ…», του αποκρίθηκε ευγενικά εκείνη, και συνέχισε επιδεικνύοντας περήφανα τους περιποιημένους της βλαστούς: «…εγώ Μπονζάι, εσείς;».


Advertisements

4 Σχόλια »

  1. Γειά σου Παυλίνα,
    τρυφερό και χαριτωμένο σαν παραμύθι…

    Σχόλιο από Ηρώ — 15/10/2010 @ 9:31 πμ | Απάντηση

  2. [!…]

    Σχόλιο από παναγιώτης ιωαννίδης — 15/10/2010 @ 11:19 πμ | Απάντηση

  3. Όμορφο, ευχαριστούμε

    Σχόλιο από Βασίλης — 11/08/2011 @ 12:26 μμ | Απάντηση

  4. to bonzai den einai narkwtiko???

    Σχόλιο από eeeee — 11/01/2012 @ 3:11 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: