Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

27/10/2010

Jürgen Born, Άλλο ‘να ποίημα

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις — kyokokishida @ 9:03 πμ

Είμαστε σαν σταχτιές πέτρες στις σιδηροτροχιές.
Κάθε πρωί ένα τρένο περνά από πάνω μας.
Και τα παιδιά μάς παίρνουν στα χέρια τους,
Μας πετούν σε κότες, σε αγελάδες, στο ποτάμι.
Το σούρουπο μια εμπορική αμαξοστοιχία έρχεται και
Περνά από πάνω μας, την ώρα που η αυγουστιάτικη πανσέληνος
Ξεπροβάλλει. Και το μοναχό παιδί παρατηρεί
Στο στύλωμα μιας γέφυρας καθισμένο, φροντίζει
Οι πέστροφες να μη φάνε το φεγγάρι,
Οι λιβελλούλες να μείνουν στους θάμνους τους,
Ο καθένας να πάρει αυτό που του αξίζει.

Κι όμως το φεγγάρι είναι μονάχα ένας πιστός φίλος.
Δεν μπορεί καν να χαμογελάσει.
Και καθόλου δεν μπορεί θάρρος στο παιδί να δώσει.
Το φεγγάρι αποτελείται από 52 νεκροταφεία.
Ρίχνει το φως του στον μικρό τάφο εκεί στην άκρη
Του χωριού. Το φεγγάρι έχει μια τροχιά που ποτέ δεν εγκαταλείπει.
Και το φεγγάρι είναι απλά το φεγγάρι.
Αργότερα το παιδί θα ατενίσει τον ουράνιο θόλο πάνω από την έρημο
Και θα μείνει έκπληκτο. Αλλά φέτος έχει μονάχα τα κοράκια για φίλους.
Το κρώξιμό τους ακούει με ευμένεια σχεδόν.
Τα κοράκια σχηματίζουν σμήνος και στα μεγάλα πεύκα ορμάνε.
Το παιδί ξέρει ότι καταιγίδες αναγγέλλουν.
Στην κάμαρα όλοι θα καθίσουν. Και κανείς δε θα προσευχηθεί,
Όταν ο κεραυνός βροντήσει.

Δημοσιεύτηκε στο δέκατο πέμπτο τεύχος του βερολινέζικου περιοδικού floppy myriapoda.

Wir sind wie graue Steine auf den Bahndämmen.
Jeden Morgen fährt ein Zug über uns hinweg.
Und die Kinder nehmen uns in ihre Hände,
Werfen uns auf Hühner, auf Kühe, in den Fluß.
Abends kommt ein Güterzug und
Fährt über uns hinweg, wenn der Herbstmond
Erscheint. Und das einsame Kind wacht
Auf einem Brückenpfeiler sitzend, achtet
Darauf, dass die Forellen den Mond nicht fressen,
Daß die Libellen in ihren Büschen bleiben,
Daß allen Gerechtigkeit widerfährt.

Doch der Mond ist nur ein eiserner Freund.
Er kann gar nicht lächeln.
Und ermutigen kann er das Kind schon gar nicht.
Der Mond besteht aus 52 Friedhöfen.
Er scheint auf das kleine Grab dort am Rande
Des Dorfes. Der Mond hat eine Bahn, die er nie verläßt.
Und der Mond ist nur den Mond.
Später wird das Kind das Himmelszelt über der Wüste sehen
Und staunen. Aber heuer hat es nur die Raben zum Freund.
Ihr Gekreisch vernimmt das Kind fast mit Wohlwollen.
Die Raben bilden ein Rudel und fallen über große Fichten her.
Das Kind weiß, daß sie Gewitter ankündigen.
Alle werden in der Stube sitzen. Und keiner wird beten,
Wenn der Donner kracht.

[μετάφραση: jazra]

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: