Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

28/12/2010

Θέμης Πανταζάκος, Η παμπ

Filed under: Τεύχος Τρία — kyokokishida @ 4:10 μμ

Εκείνη τη νύχτα αργά το Δεκέμβρη, αλλά και κάθε νύχτα του χρόνου, το επίρρημα που χαρακτήριζε την παμπ του Πώλι ήταν το σχεδόν. Σχεδόν μακρόστενη, σχεδόν άδεια, σχεδόν ρετρό, με σχεδόν ξεφτισμένους τοίχους, σχεδόν για τύπους σαν τον Ντέιβ και θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι δεν ήταν τυχαίο που ήταν ο Ντέιβ εκείνος που την επισκέφτηκε, σχεδόν λυπημένος, σχεδόν παραιτημένος, ίσως αναζητώντας κάτι να απασχολήσει το μυαλό του, ίσως θέλοντας κάτι να συμβεί.


It’s four in the morning, the end of December
I’m writing you now just to see if you’re better
New York is cold, but I like where I’m living
There’s music on Clinton Street all through the evening.


Ο Ντέιβ έσπρωξε την πόρτα και βρέθηκε με δυο βήματα καθισμένος στο μπαρ. Ζήτησε τσιγάρο και ένα διπλό ουίσκυ απ’ τον μπάρμαν που του προσέφερε και τα δύο πριν του γυρίσει την πλάτη συνεχίζοντας το σκούπισμα των ποτηριών. Έφερε το κεφάλι πάνω απ’ τον ώμο και κοίταξε περιμετρικά πίσω του, μια παρέα παιδιών γύρω στα είκοσι πέντε στη γωνία κοντά στην πόρτα, ένα ζευγάρι μεσήλικων προς το κέντρο ακριβώς πίσω του κι ένας μοναχικός τύπος αλλοπρόσαλλα ντυμένος και κρυμμένος σ’ ένα τραπέζι κάτω απ’ τα παλτά της κρεμάστρας στη γωνία που απέμενε. Έχουν κάτι κοινό οι άνθρωποι που βρίσκονται έξω, αυτές τις μέρες, τις γιορτινές μέρες. Είναι πολύ. Πολύ χαρούμενοι, πολύ λυπημένοι, πολύ ερωτευμένοι, πολύ μόνοι. Εγώ είμαι η μόνη παραφωνία, σκέφτηκε, είμαι σχεδόν. Και χαμογέλασε. Σχεδόν.


Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You’d been to the station to meet every train
And you came home without Lili Marlene (more…)

23/12/2010

Αλεξάνδρας Πλαστήρα Ανθολόγημα

Filed under: Θραύσματα,Τεύχος Τρία — kyokokishida @ 1:02 πμ
Και τι θα πούμε όταν γυρίσουμε, σκέφτηκα.
Πρέπει να ετοιμάσουμε ψέματα.
Πόσο ξέγνοιαστα περάσαμε.
Τι εύκολη που ήταν η φύση.
———————[][]
Η φύση ήταν όπως τη φαντάστηκα, θα τους έλεγα.
Τακτική, καθαρή και υπάκουη.
Να βλέπατε πως άνοιγαν με υπόκλιση τα κλαδιά. Θα έβαζα και σκίουρους.
Όχι έναν και δύο, αλλά εφτά σκίουρους.
Ίσως βάλω και νάνους, σκέφτηκα.
Θα τους βάλω με τρόπο.
———————[][]
Πότε ήταν που έπεφτα και μου άρεσε να πέφτω;
Στάθηκα να θυμηθώ. Μάλλον σε κήπο ήταν.
Μάλλον από δέντρο. Σε ινδιάνικη μάχη.
Και πληγώθηκα θανάσιμα. Έπεσα γενναία.
Και δεν ήθελα να σηκωθώ. Όταν έπεφτα με παιδικό σώμα.
———————[][]
Να σας δείξουμε τις φωτογραφίες, είπα.
Εδώ που γελάω, έτρεμα απ’το φόβο μου.
———————[][]
Τι ψέματα που γράφουν τα βιβλία.
Ήμαστε μόνοι μας.
Και ούτε ένας σκίουρος.


(more…)

19/12/2010

Paul Eluard, Η προοπτική της ποίησης

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 3:01 πμ

Ι
Το ψωμί είναι πιο χρήσιμο απ’ την ποίηση. Αλλά η αγάπη στην πιο βαθιά, στην πιο ανθρώπινη σημασία της λέξης, η αγάπη-πάθος δεν είναι πιο χρήσιμη απ’ την ποίηση.

ΙΙ
Ο ποιητής είναι εκείνος που εμπνέει περισσότερο παρά εκείνος που εμπνέεται.

ΙΙΙ
Οι ανακλώμενοι κι οι καθρέφτες πιστοί. Δεν είναι κατ’ ανάγκην ερωτευμένοι αυτοί που έγραψαν τα πιο όμορφα ερωτικά ποιήματα, κι όταν ακόμα είναι ερωτευμένοι δεν θα καθιστούσαν ποτέ υπεύθυνο γι’ αυτό τον έρωτά τους. Εντούτοις, ο αντικατοπτρισμός όλων των αρθρωμένων, επινοημένων λέξεων παραμένει επάνω τους ανεξίτηλος. Και είναι υποχρεωμένοι να υπομένουν τον αντικατοπτρισμό αυτό και να παραμένουν την κάθε στιγμή διαθέσιμοι· αντικατοπτρισμός και όραση, μιαν αρετή αιωνιότητας. Το να βλέπεις σημαίνει να προσλαμβάνεις, το ν’ αντικαθρεφτίζεις σημαίνει να παραδίδεις στην όραση.

IV
Ο ρόλος του ποιητή θα περιοριστεί στον ρόλο του εργολάβου ιδεών, αντικειμένων, συναισθημάτων, πράξης.

V
Ισχυρίζονται πως το να άρχεσαι από τις λέξεις και τις σχέσεις τους για να μελετήσεις επιστημονικά τον κόσμο δεν είναι ένα δικαίωμά μας, αλλά το καθήκον μας. Θα έπρεπε να προσθέσει, όμως, κανείς, ότι το καθήκον αυτό είναι το ίδιο το καθήκον της ζωής· όχι με τον τρόπο εκείνων που φέρουν ήδη το θάνατο μέσα τους και οι οποίοι είναι καθώς οι τοίχοι ή κενοί, αλλά γινόμενοι ένα με το σύμπαν, με το σύμπαν εν κινήσει, το ζωντανό γίγνεσθαι.

(more…)

08/12/2010

Daniel Falb, Άτιτλο

Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 3:36 μμ

——στον κήπο, δίπλα στην πισίνα, βρίσκεται το ιδιωτικοποιημένο δικαστήριό σου:
ακόμα και η θάλασσα δεν περνάει από τους σεκιουριτάδες.
—————«εγώ …είχα ήδη ακούσει γι’ αυτές τις gated communities, …αλλά τότε
ήταν αδύνατο να εντοπιστούν …και το κυκλοφορικό μου …βάραγε μπιέλες.»
η συμπεριφορά σου έχει χαρακτηριστικά διαρκούς διαφημιστικής ροής. εσύ
χαμογελάς στην κάμερα και πηγαίνεις για κολύμπι, το ρεύμα σε αρπάζει αμέσως.

[από τη συλλογή die räumung dieser parks, kookbooks, 2003]
Περισσότερα ποιήματα του Daniel Falb μπορείτε να διαβάσετε στο τέταρτο τεύχος του Τεφλόν. (more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.