Αλίνα Αντωνίου, Πανσέληνος

ΙΙ

Η Ρωξάνη ξυρίζει τα πόδια της βιαστικά στο μπάνιο χωρίς καθρέφτες.
Το ξυράφι γλιστράει κι ανοίγει ένα μικρό αυλάκι αίμα.

Η Ρωξάνη κλείνει τα μάτια κι αφήνει το νερό να παρασύρει το κόκκινο.
Το νερό κυλάει στο στόμα της κι ύστερα έξω ξανά.

Δεν νιώθει όμορφη.
Νιώθει ανακουφισμένη που κάτω απ’ αυτό το νερό δεν χρειάζεται να είναι όμορφη
για κανέναν.

Κανείς δεν είναι εκεί.
Κανείς δεν βαδίζει πια στο δρόμο των κοραλιών.

Ο Κριστιάν χαμογελάει και τα δόντια του λάμπουν στο φως του φεγγαριού.

Στο σαλόνι με τη λάμψη των κεριών ανακάλυψε στα μάτια μιας άλλης πως η Ρωξάνη
δεν ήταν ποτέ όμορφη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s