Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

04/01/2011

Γεωργία Τρούλη, Πέντε ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 12:59 πμ

Μελέτη περίπτωσης

Περίπτωση πρώτη:

Πλένεις τα φασολάκια
Ανοίγεις τρυπούλες στις χάντρες
Τις κάνεις βραχιόλια
Μαγειρεύεις τους καρπούς
Τους κρεμάς να στεγνώσουν
Θα γίνουν λιαστοί και τι στολίδια!
Τώρα δεν έχεις χέρια και πού να πιαστείς
Για μονόζυγο πάνω στις λέξεις

Περίπτωση δεύτερη:

Παίρνεις το κεφάλι σου
Το ξεσκονίζεις
Βγάζεις τον αέρα από το μυαλό σου
Κόβεις τα μαλλιά λωρίδες
Τα πλέκεις.
Τα κάνεις χαλάκι εξώπορτας
Είσαι φαλακρή κι έξω από το σπίτι

Περίπτωση τρίτη:

Είσαι μέσα στο σπίτι
Γιατί έξω κρυώνεις.
Δεν έχεις ομορφιά, γι’ αυτό σφουγγαρίζεις
Κόβεις το κοντάρι
Για μελλοντικό ραβδί μαγικό
Και τη σφουγγαρίστρα την κολλάς στο κρανίο
Μην το παίρνεις κατάκαρδα
Τώρα δεν είσαι η φαλακρή τραγουδίστρια

Υπόθεση αβίαστη:
Μάλλον τώρα τραγουδάς, όπως όλοι,
Στο μπάνιο…

Η υποσημείωση

Να κοιτάς καλά τις λεπτομέρειες,
Τις υποσημειώσεις,
Τις αφανείς οδηγίες χρήσης,
Τις συνταγές που γίνονται με μαγικά φίλτρα,
Τις ημερομηνίες λήξης
και κυρίως της εμφιάλωσης
Να θυμάσαι γερά όμως,
τη γραμμή που θα σε συνδέει με
το κέντρο δηλητηριάσεων
και κυρίως με το κέντρο απρόσωπου
καταναλωτή.
Όποτε γουστάρεις, να σηκώνεις το τηλέφωνο
Να βρίσκεις στην απέναντι φωνή της γραμμής
μιαν απάντηση που θα σε γνωρίζει εκ των πρότερων
Θα λέει:
Γεια σας, κυρία έτοιμη!
Όλα είναι έτοιμα για σας!
Για δοκιμή, βρώση και φτύσιμο
Ταχυδακτυλουργικά!
Ταχυφαγωμένα!
Ταχυμεταφερόμενα!
Όλα τα φροντίσαμε
Αγάλι – αγάλι,
Θα φέρουμε και το μέλι,
μόλις το ξεκρεμάσουμε από την αγουρίδα
Αναμονή
Και συνεχίστε να διαβάζετε την εγρήγορση σας
Εικοσιτέσσερις ώρες, το εικοσιτετράωρο…

Ν’ αποδεικνύουμε πως δεν υπήρξαν…

Ήταν οι στιγμές τόσο δικές μας,
που ούτε στις φωτογραφίες
δεν έπρεπε να τις χωρέσουμε
Κρησφύγετό μας, οι παρενθέσεις
Αγκομαχητό στο όριο της ψευδαίσθησης
Οι σκέψεις φοβισμένες και αποτραβηγμένες
Στην……………………………………..  άκρη του φιλμ
και το δάχτυλό μας πάνω στα χείλη,
το φιλί μας στο σιωπηλό της σκανδάλης
μιας φωτογραφικής
ν’ αποδεικνύει, ν’ αποδεικνύει
πως δεν αρέσει στα μάτια
το πλαίσιο,
η λήψη,
η κίνηση ματ
η λήξη
Ξαναφορτίζεται
Φτου! και πάλι από την αρχή
Δεν το πας για εμφάνιση
Σε βολεύει το ψηφιακό μας είδωλο
Και νομίζεις… πως δεν βλέπει κανένας


Τα πλακάκια

Γιατί πρέπει να ευθυγραμμίσεις
Τα πλακάκια πάνω στα οποία περπατάς;
Τι τα θες τα ανισόπεδα μεγέθη της επιθυμίας,
Τις αυλακώσεις,
Την περίσσια αρμογή της ταύτισης;
Κόλλησε κάτω από κάθε τετράγωνο βήμα
πραγματικότητας λίγα πινέλα,
Σ’ ένα άλλο το καλό σου κραγιόν
Στο παραπέρα τα παιδικά σου βρακάκια,
Στο παράταιρο τα βρώμικά σου ποιήματα,
Στο παραδίπλα τη μουσική του βαδίσματος
Μην αργοπερπατάς!
Μην σκοντάφτεις!
Μην παίζεις κουτσό!
Χτίσε πραγματικά ένα αεροδρόμιο
Από γυαλιστερά φθηνιάρικα πλακάκια μπάνιου
Για να προσγειώνεσαι όταν σου λένε χαιρέκακα
Μα καλά, τόσο στα σύννεφα είσαι;
Κι εσύ απορείς και λες:
πόσο χρώμα ακόμη
να πνίξω σε μαύρο και άσπρο πλακόστρωτο;
Και οι πετρούλες που μάζευα;
Οι ψηφίδες, οι βλεφαρίδες, οι ευχές;
Να τις κολλήσω με στόκο;
Να γίνουν όλα τακτοποίηση;
Όλα συγκρότηση;
Να μην ξαναθελήσω;


Μην πατάτε το πράσινο!

Μην κρεμάτε το μπλε
Τόσο απότομα
Θα μας πλακώσει ο ουρανός
Μην πληγώνετε το ροζ της επιθυμίας
Με τόσο μαστίγιο
Απότομα θα συρρικνωθεί,
θα ζαρώσει
Μην προσπερνάτε το κόκκινο
Με σπασμένα τα νεύρα
Θα στενέψει η διαδρομή,
θα τελειώσει
Μην ξεζουμίζετε το πορτοκαλί
Με τόση αυθάδεια
Πάλι θα διψάτε,
αχόρταγοι!
Μην εξαντλείτε το κίτρινο
Πάνω στις λάμπες του δρόμου
Κάποιος θα τυφλωθεί απόψε,
Θα σκοντάψει
Και… θα την πληρώσετε ακριβά
Την πουτάνα τη νύφη
Μη λερώνετε το άσπρο της,
κάτι θα βάψει
Το λευκό που αφήνουν τα σύννεφα
Μην το κάνετε μπάλες μαλλί
Κάποια στιγμή θα τις τραβάτε
Τις γκρι τις περούκες
Και το καφέ?
Γιατί το κουμπώνετε τόσο
Στενά στα τελάρα?
Θα φουσκώσει το πορτραίτο,
Θα σκάσει!
Ααα.. Μην τα βάφετε μαύρα
Δείτε το πράσινο
Αγγίξτε!
Είναι λένε άγουρο,
Ατίθασο,
Ονειροπόλο…

[περισσότερα στο τχ. 4]

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. μου αρέσουν πολύ.
    επιτέλους λίγο οξυγόνο για ανάφλεξη!

    Σχόλιο από κοκκινη κισσα — 04/01/2011 @ 6:39 μμ | Απάντηση

  2. ψηφιακό το απόγευμα…
    Φέρε μου λίγο άγουρο, ατίθασο πράσινο,
    ονειροπόλο…
    με ταχυδακτυλουργικά
    σε περιμένω!

    Ανθή σου

    Σχόλιο από anthi — 06/01/2011 @ 6:56 μμ | Απάντηση

  3. τι ωραία ποιήματα

    Σχόλιο από κώστας ριτσώνης — 01/05/2011 @ 8:29 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: