Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

25/02/2011

Patricia Smith, Σκίνχεντ

Με αποκαλούνε σκίνχεντ κι έχω τη δική μου ομορφιά.
Την έχω στην πλάτη σκαλισμένη με μαχαίρι και γράμματα οδοντωτά,
την έχω στον τρόπο που τα μάτια μου από το προφανές στρέφονται μακριά.
Μες στο μικρό σπιρτόκουτό μου κάθομαι αραχτός,
σ’ ένα κρεβάτι ανάστατο από τη μυρωδιά μου την τραχιά,
πάνω στις τρίχες μου σέρνω ξυράφια,
μετρώ με πόσους τρόπους είμαι ικανός
να κάνω το αίμα μου να βγει στην επιφάνεια.
Αυτό είναι το καθήκον των φρόνιμων,
αυτός είναι ο τρόπος,
όσων έχουνε λάβει το βάπτισμα.

Το πρόσωπο που στον καθρέφτη απέναντι μου
είναι τεράστιο και βλογιοκομμένο, αστραφτερά ροδαλό και πανέξυπνο,
με ζυγωματικά σαν μήλα,
γεμάτος με το ίδιο μου το φτύμα.
Πριν από δυο χρόνια μια μηχανή που κόβει δέρμα,
ρούφηξε το ένα μου χέρι και το κράτησε για τα καλά,
κόβοντας τρία δάχτυλα από τη ρίζα στη σειρά.
Δεν κατάλαβα τίποτα, ώσπου γύρισα και είδα ένα από αυτά
πεσμένο στη μπότα μου δίπλα στο τακούνι,
κι από τότε δεν δούλεψα ποτέ ξανά.

Κάθομαι και παρακολουθώ από δω όλους αυτούς τους μαύρους
να κάνουν κατάληψη στην τηλεοπτική μου συσκευή,
να περπατάνε πάνω-κάτω στο κρανίο μου σαν βασιλιάδες,
να περπατάνε λες και η μάνα τους η χοντρή, τους ονομάτισε ελευθερία. (more…)

20/02/2011

Beau Sia, Asian Invasion

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 11:40 μμ

Λέει αυτά περίπου –σε κάποια σημεία παραλλαγμένα κατά τι:

Look, asshole, Crouching tiger, hidden dragon
wasn’t our one shot at love.
It’s the precursor of what’s to come.

«Oh, hey, it’s cool to like these Asian people,
as long as they’re being Asian on the big screen,
and they’re in Asia, and it’s a long time ago,
and they’re speaking Asian (thank god for subtitles),
and they’re fighting and I love fighting,
but some of it seems a bit far-fetched
–thank goodness I saw Keanu Reeves do that shit first in the Matrix,
and who cares if they’re kissing,
as long as they’re kissing other Asians, I have nothing to worry about.» (more…)

17/02/2011

Def Poetry Slam

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 5:52 μμ

Όπως προαναγγέλλουμε στην έντυπη έκδοση του Τεφλόν, τις επόμενες εβδομάδες θα αναρτήσουμε σε τούτο εδώ το μπλογκ βίντεο, ποιήματα, κείμενα και μεταφράσεις που αφορούν το σλαμ. Οι αναρτήσεις αυτές έχουν ως κύριο σκοπό την καλύτερη κατανόηση της επιτελεστικής πλευράς του σλαμ, της ποίησης ως performance, και έρχονται ως συνέχεια του σχετικού κειμένου που υπογράφει ο Gutted στο τέταρτο τεύχος του περιοδικού με τίτλο «Σλαμ: Στίχοι από ατσάλι ή από βιτάμ;».

Η προσεκτική αναγνώστρια θα παρατηρήσει ότι αρκετά από τα βίντεο που θα αναρτηθούν προέρχονται από την τηλεοπτική εκπομπή Russell Simmons Presents Def Poetry, κυρίως λόγω της καλής ηχητικής τους ποιότητας. Θεωρούμε λοιπόν σκόπιμο να πούμε λίγα λόγια για την συγκεκριμένη εκπομπή, η οποία για έξι συνεχόμενες σεζόν παρουσίαζε στο αμερικανικό, και όχι μόνο, κοινό σλαμ ποιητές και ποιήτριες, λιγότερο ή περισσότερο γνωστές, να απαγγέλουν τα ποιήματά τους από τη σκηνή του τηλεοπτικού στούντιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παραγωγός της εκπομπής, η οποία μεταδιδόταν από το καλωδιακό κανάλι HBO από τον Νοέμβριο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2007, ήταν ο Russell Simmons, μεγιστάνας των μήντια και της δισκογραφίας, γνωστός και ως «CEO of Hip Hop» λόγω της επιχειρηματικής ενασχόλησής του με το χιπ χοπ.

Μέσω του Def Poetry, και της εμπορικής επιτυχίας που αυτό είχε, το σλαμ έγινε ευρύτερα γνωστό σε ένα μέινστριμ κοινό, και κυρίως στη λευκή νεολαία της αμερικανικής μεσοαστικής τάξης. Όπως παρατηρεί η Susan B.A. Somers-Willet στο βιβλίο της The Cultural Politics of Slam Poetry, η επιτυχία της εκπομπής οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο πάντρεμα της ποίησης με το χιπ χοπ και τη μαύρη κουλτούρα των αμερικανικών μεγαλουπόλεων. (more…)

09/02/2011

Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, Δύο ποιήματα

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 4:13 μμ

Τμηματική υλοποίηση

ένα κέρδος κάθε μέρα επιτρέπω
στο παράδοξα οικείο φως
νερό που δροσίζει
το σώμα μου ατσάλι μετρημένο
ένα μπλε άγχος είναι
μα χωρίς λίγο εγωισμό πώς να ζήσω
όχι πια κλειστά τα παράθυρα λέω
στο φως τώρα τα σχέδια μόνο
| τ μ η μ α τ ι κ α |

Τα φώτα

τα φώτα | ηλεκτρονικά στο αστικό σκοτάδι | μπορώ να διακρίνω τα φώτα | κίτρινα κι εκτυφλωτικά πορτοκαλί | με αύρα διαφημιστικής εκστρατείας | αχνά σε μακρινή γειτονιά | οικεία στο δρόμο με τα φυλλώματα | ήσυχα με διακριτική αισιοδοξία | μπορώ να διακρίνω την αισιοδοξία | στα φώτα μακριά | ηλεκτρονικά μέσα στο σκοτάδι | μπορώ να διακρίνω το σκοτάδι | μαύρο με μαύρο σκοτεινό | με αύρα αποκλεισμένης μέρας | μακριά σε άλλη μέρα

07/02/2011

Θωμάς Τσαλαπάτης, Από τα ημερολόγια του κυρίου Κρακ

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 3:20 μμ

ΒΑΡΕΛΙ

Ένα πρωί ο κύριος Κρακ μελαγχόλησε. Ανέβηκε σε ένα βαρέλι με ρέγγες και κοίταζε τον ουρανό. Του άρεσε να μετράει τα αεροπλάνα που έπεφταν. Γύρω του μια βλάστηση αραιή και γέροι που πετούν χαρταετούς. Και ένας λάκκος που καταλήγει η πιο βαθιά απορία, σφαγμένη ή έστω ξέψυχη από το γαργαλητό. Κάτι βήχει μες στο σκοτάδι και ο κύριος Κρακ νιώθει να χαμογελά τις πιο λάθος στιγμές. Οι γέροι με τους χαρταετούς πιασμένους στα σύρματα παθαίνουν ηλεκτροπληξία. Ο κύριος Κρακ τούς κοιτά. Τους κοιτά και τρώει μήλα.

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΕΚΕΙΝΗ

Τη νύχτα εκείνη ο κύριος Κρακ λέει θα μείνω μέσα. Όπως και κάθε νύχτα άλλωστε. «Θα φάω ελαφρά, θα περιμένω μισή ώρα για να βεβαιωθώ πως δεν έπαθα τροφική δηλητηρίαση, όπως μετά από κάθε γεύμα, θα επιχειρήσω να κάνω ένα μπάνιο και ύστερα να κοιμηθώ. Όπως και κάθε νύχτα άλλωστε» σκέφτεται, στο διαμέρισμα αυτό που όλα σταματούν. Κάθεται στον καναπέ και διαβάζει το βιβλίο του. Ένα έπος 33.333 στίχων. Ο κύριος Κρακ διαβάζει το βιβλίο αυτό εδώ και 7 χρόνια μα βρίσκεται στην πρώτη ραψωδία στη σελίδα 7. Ο νους του αφαιρείται όταν σκέφτεται όλα αυτά τα 3. Χαμένος στους συλλογισμούς του νιώθει τη συνήθεια να του λέει πως πεινάει και κατευθύνεται προς το ψυγείο. Μα όταν ανοίγει την κατάψυξη μια έκπληξη τον περιμένει.  (more…)

Blog στο WordPress.com.