Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

15/03/2011

Sunni Patterson, We made it

Filed under: Τέντωσε τ' αυτιά,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 2:10 πμ

So I’m from a stock
that pitch cocktail bombs and hand grenades.
We pour cayenne pepper around the perimeter of the building
to keep the police dogs at bay.
I’m like the Panther Party
in the Desire Housing Projects in New Orleans.
I’m about to turn the gun on the National Guards.
Take a long, long look.
I’m a cook in the kitchen
asking the missus to taste the dinner
take a long, long sip,
‘cuz death ain’t always this good.
It’s eyes popping out their sockets.
It’s a lifeless body rocking backwards and forwards.
It’s a boy stabbed forty-seven times
in front the church house.
It’s a man forty-three years old,
who’s stuffing his penis in a nine-year-old girl’s mouth,
and all don’t always taste good
just don’t sound like something I want to eat often.
I hear them say
it was like a train came through the room
left mama so depressed she was unable to move
until this one day.
It was like a few months after the hurricane.
Husband and child found the trinity bloody in bed.
His wife, his son, his other daughter was dead,
and on the end table there was a letter that read,
it said, «I couldn’t stay here,
not for one minute longer,
and it made no sense for me to leave here alone, ’cause who would take care of my babies
with their mama gone?»
I’m telling you, death ain’t always good.
It will leave you fending for water and food.
It will riddle up your body in the Audubon Ballroom
They’ll El-Hajj Malik el-Shabazz you,
crown you king, then dethrone you in a Lorraine Hotel.
They’ll disfigure your body to where folks can’t tell
if you Emmett Till or not,
tell the mama, «Keep that casket open,
let all the world see it ain’t just burning in Mississippi.»
Hell, it’s hot wherever you be,
from the rooftop to the cell block,
step on up to the auction block,
and bend over,
touch your toes,
show your teeth,
lift her titties,
examine his balls,
now, this damn near sounds like a hip-hop song,
but it’s slavery at its peak,
it’s a circus for all the freaks.
They’ll warn you, «Caution when you speak,»
can’t afford the truth to leak,
but will say «Blessed are the meek
and are the ones who make peace
and are the ones who are persecuted
for the sake of righteousness,»
for we say theirs is the kingdom,
earth is their inheritance.
So no matter how treacherous,
they’ll try to trap us in them trenches,
and they’ll dig deeper ditches,
but all that matters is this.
It’s like which side will we pick,
or which path will we choose.
It’s either win or lose,
‘cuz death don’t come in vain,
not for us to remain enslaved
or our spirits to remain in cages.
It comes so we might be courageous
to fulfill our obligation to our God and all creation,
stand in determination,
able to look death right in the face
and say we made it,
we made it,
we made it,
we made it.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Σας διαβαζω καμποσο καιρο.Αποφασισα να σας χαρισω την ποιητικη μου συλλογη μαζι με ενα μικρο διηγημα. Ολα τα παρακατω ειναι ελευθερα προς καθε χρηση,τους ταιριαζει ακομη και ο καδος ανακυκλωσης.
    Με συντροφικοτητα
    Ευαγριος Αληθινος,μελος της εφημεριδας δρομου Απατρις και των πρωιμων ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ που τοτε λεγονταν Ψαθινο Καροτο.

    Δευτέρα μεσημέρι.

    Στα πλυντήρια της πολυκατοικίας
    η κύρια δεύτερος όροφος, διαμέρισμα διακόσια δέκα
    συζητά με τη κύρια τέταρτος όροφος, διαμέρισμα τετρακόσια πέντε
    εκλιπαρώντας για λαθραία αυτιά.

    «…Χθες σιδερώνοντας, είδα τέσσερα εξωφρενικά μικροεπεισόδια.»
    «Έχασα το πέμπτο.»

    «Α! Ήταν το καλύτερο! Βρέθηκε η Ελπίδα!»

    Διπλά στο καλάθι με τις βρώμικες επιθυμίες
    ένα μικρό γιαπωνέζικο τρανζίστορ
    μεταδίδει την τελευταία μεγάλη επιτυχία:

    «…Δεν χρειάζομαι δεσμοφύλακες, έχω ψυχαγωγία.»

    Χτες το ξημέρωμα ήρθαν κι επίσημα οι μικρές μέρες με τις μεγάλες ώρες.
    «…Στον επόμενο τόνο, τα θύματα θα είναι, εξήντα…Ακριβώς!»

    Τρίτη απόγευμα.

    Στο παζάρι με τα μεταχειρισμένα
    φορεμένες ζωές καρτερούν νέους ένοικους

    Η σιωπή ,η ερημιά ,
    το ηλεκτρικό φως των δρόμων
    η απώλεια που γεννά τη θλίψη
    δεν είναι βίζες για τον θάνατο

    Το χάος είναι η γεωγραφία της αγάπης
    Το όνομα δεν είναι παρά καπνός και αντάρα.

    Τετάρτη βράδυ

    Κοζάκοι
    μικροαστοί
    ταπεινοί
    εχθροί
    νευρικοί
    καταφρονεμένοι
    πεθαμένοι
    βάρβαροι
    εργάτες
    απόλυτοι
    τιμητές
    κεφαλοκυνηγοί
    κείτονται στο βυθό
    των
    ηθικών
    προκαταλήψεων
    και αν μας κλέψουν τις φωνές, υπάρχουν πάντα οι λέξεις.

    Πέμπτη πρωί

    Τον είδα πάλι.
    Βγήκε με υποκλίσεις
    Από το ασανσέρ του ρετιρέ.
    Όχι, δεν είχε ποτέ ψυχή για να την πουλήσει.
    Αυτός γεννήθηκε νεκρός.

    5 και 10 το απόγευμα.
    Χτύπημα κάρτας, έξοδος.

    A present moment of pointed life:
    «Ο κόσμος (δεν) είναι ένα μεταφυσικό
    Μπορντέλο συναισθημάτων».

    Τίποτε άλλο παρά μόνο
    Η εξορισμένη συγκίνηση.

    Παρασκευή ξημέρωμα

    Όλα χόρευαν γύρω σου
    ο Καίσαρας, ο ποπ κόσμος
    οι διεσταλμένες κόρες
    η συμμαχία των supermarket

    Το ξημέρωμα μας βρήκε
    δέκα χιλιάδες μέρες από ‘δω
    ένας αδέσποτος σκύλος σου έγλυφε το χέρι
    με το χάσμα να σιγοτραγουδά μέσα μας:

    «…στις βρώμικες σκάλες του ΟΑΕΔ
    όμορφα κορίτσια κτίζουν τάφους.
    Στα μπίζ και τα ανκόρ των σταδίων
    χρυσά αγόρια χαιρετούν σιωπηλά.»

    κατάπια ένα κομμάτι από το χάος
    όλα αυτά τα τραγούδια μέσα μου
    έχουν πια πεθάνει
    soulmates never die

    θυμάσαι;

    Σάββατο βράδυ:

    Στη χοροεσπερίδα του «ευτυχισμένου δούλου»
    η προσωρινότητα με την αρχαιότητα
    χορεύουν ένοχα, τρυφερά.

    Τα χείλη χαϊδεύουν τους λοβούς:
    «a promise is a promise…»

    Το πρώτο φως θα βρει τους οργασμούς
    να έχουν εξαπολύσει κυνηγητό
    προς εντοπισμό της ηδονικής κραυγής

    Ξημερώνει Κυριακή.
    Έξω ψιλοβρέχει υποσχέσεις.

    Words means nothing action is everything
    ( Dec.2008)

    Θα μπορούσα να πω λόγια πολλά
    Μια σφαίρα με φίμωσε
    Έκανε τις λέξεις φωτιά
    τα δάκρυα σταγόνες βενζίνης

    Οι εραστές της λησμονιάς
    Θ’ αποκαταστήσουν τη σπασμένη βιτρίνα τους
    με την απώθηση της τραυματικής μνήμης
    Οι ταμπέλες των προσφορών
    θα ξανανάψουν:

    «Εδώ πωλούνται κρίσεις απελπισίας
    σε τιμή ευκαιρίας !»

    Θέλω να θυμάμαι
    Could it be like it’s never been before?

    Κατέβηκα προς το λιμάνι,
    περνώντας από τις πολύβουες συνοικίες της δυτικής πλευράς.
    Ξένες πόλεις μέσα στη πόλη.
    Tο θαμπό φως από τα ανοιχτά παράθυρα των χαμόσπιτων έκαναν μεγαλειώδεις τους ελεεινούς δρόμους.

    Κοντά στο λιμάνι συνάντησα τρομακτικές αγορές με αίματα και λέπια ψαριών να γυαλίζουν από το αναιμικό φως των στύλων του ηλεκτρικού.
    Οι μικρόσωμοι Αιγύπτιοι ψαράδες διατυμπάνιζαν την πραμάτεια τους διπλά από πολύβουους δρόμους επίδειξης νέων μοντέλων αυτοκινήτων.
    Γνώρισα τα κορίτσια που έκαναν πιάτσα για τους μεθυσμένους ναύτες από κάθε γωνιά της γης.
    Έγνεψα γεια στους αστέγους που μεθούσαν κάθε πρωί από το ντίζελ των ψαράδικων και των πλοίων της γραμμής, κοιτώντας την ανατολή με μάτια μισόκλειστα από το πρωινό φως και την αλμύρα της θάλασσας.
    Περιπλανήθηκα μέσα στα στενά του λιμανιού, ήξερα που να βρω ναρκωτικά η κάποιον πληρωμένο δολοφόνο.

    Λίγα μέτρα από το σπίτι μου ζούσα τις περιπέτειες του κόσμου.
    Πεντακόσια μέτρα μακριά του βρίσκονταν όλες οι ξένες χώρες.

    Σχόλιο από Ευάγριος Αληθινός — 17/03/2011 @ 5:49 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: