Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος

13/04/2011

Δημήτρης Τρωαδίτης, Η μοναξιά του χρόνου

Filed under: Τεφλονοποιήματα,Τεύχος Τέσσερα — kyokokishida @ 11:40 μμ

Μια υπόθεση σε εξέλιξη…

1

Οι νεκροί στις κοιλάδες
δεν ξεχνιούνται
ούτε η λάσπη της δημιουργίας
που πέφτει στο κενό

ο περιπλανώμενος αέρας
δεν ξεχνιέται κι αυτός,
ο κόκκινος ήλιος
που δεν θέλει να δύσει
οι επιμένοντες να σπάσουν
το φράγμα του ήχου…

τα κατάλευκα πρόσωπα
δεν φεύγουν εύκολα από τη μνήμη
σαν δυo κομμάτια πάγου
εξαφανίζονται στα νερά που τρίζουν.

Τα τραγούδια της αναμονής
δεν είναι ανώφελα καθώς το λάδι
στη μηχανή του κόσμου
δρασκελάει τους αιώνες
ως άλλη κοπιάζουσα αγωνία
να αναδυθεί η ανατολή της σκέψης.

4

Οι λυγμοί είναι αρχέγονοι
το ίδιο κι οι απελπισίες

όλα είναι αρχέγονα

οι αρρώστιες
τα χρέη
και τα δανεικά

ο εαυτός μου ίσως…

κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί
με σκόρπιες λέξεις.

 

8

Η νύχτα καμένη από φωτιές
από μίλια μακριά

ανασαίνουν βαρυγκόμιες
οι καπνοδόχοι

νιάτα αλυσοδεμένα
με μια χούφτα πασατέμπο
κι επαναστατικά τσιτάτα

να θερίσουν με το δρεπάνι
τους ουρανούς

βγάζοντας τη γλώσσα
στις κατάμαυρες φτερούγες.

 

9

Το άγραφο κρυπτογραφεί
τ’ όνομά σου

στο φως πλέεις
με δάχτυλα από κερί

το κρανίο ξεθάβεται στο τσιμέντο
καθένας αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό του

τα χέρια σπασμένα εμπόδια στην πόρτα
κρατητήρια κάπου με μάτια πληγές
ωχρά φεγγάρια στην αγάπη που πεθαίνει

άδεια όλα από μίσος απροσμέτρητο

οι καιροί πιο γκρίζοι

όσοι ήσαν χθες επαναστάτες
σίγουρα είναι δυο φορές γεροντότεροι.

 

[περισσότερα στο τχ.4 και στο κόσκινο]

1

Οι νεκροί στις κοιλάδες  δεν ξεχνιούνται ούτε η λάσπη της δημιουργίας που πέφτει στο κενό

ο περιπλανώμενος αέρας  δεν ξεχνιέται κι αυτός, ο κόκκινος ήλιος  που δεν θέλει να δύσει
οι επιμένοντες να σπάσουν  το φράγμα του ήχου…

τα κατάλευκα πρόσωπα  δεν φεύγουν εύκολα από τη μνήμη  σαν δυo κομμάτια πάγου εξαφανίζονται στα νερά που τρίζουν.
Τα τραγούδια της αναμονής  δεν είναι ανώφελα καθώς το λάδι  στη μηχανή του κόσμου δρασκελάει τους αιώνες ως άλλη κοπιάζουσα αγωνία  να αναδυθεί η ανατολή της σκέψης.

4

Οι λυγμοί είναι αρχέγονοι το ίδιο κι οι απελπισίες

όλα είναι αρχέγονα
οι αρρώστιες  τα χρέη  και τα δανεικά ο εαυτός μου ίσως…
κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί με σκόρπιες λέξεις.

8

Η νύχτα καμένη από φωτιές από μίλια μακριά
ανασαίνουν βαρυγκόμιες
οι καπνοδόχοι
νιάτα αλυσοδεμένα με μια χούφτα πασατέμπο κι επαναστατικά τσιτάτα
να θερίσουν με το δρεπάνι τους ουρανούς
βγάζοντας τη γλώσσα στις κατάμαυρες φτερούγες.

9

Το άγραφο κρυπτογραφεί τ’ όνομά σου
στο φως πλέεις με δάχτυλα από κερί
το κρανίο ξεθάβεται στο τσιμέντο καθένας αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό του
τα χέρια σπασμένα εμπόδια στην πόρτα κρατητήρια κάπου με μάτια πληγές ωχρά φεγγάρια στην αγάπη που πεθαίνει
άδεια όλα από μίσος απροσμέτρητο
οι καιροί πιο γκρίζοι
όσοι ήσαν χθες επαναστάτες σίγουρα είναι δυο φορές γεροντότεροι.

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. «Ολα είναι αρχέγονα». Τίποτα δεν μπορούμε να μεταβάλουμε συναρτήσει της θνητότητας μας.

    Σχόλιο από Suburian — 16/05/2011 @ 10:25 μμ | Απάντηση

  2. γερνάει λοιπόν διπλά η επανάσταση;

    οι γεροντότεροι του χθες επαναστάτες
    λένε πως μένουν πάντα νέοι

    πως το δικό τους το σαλτάρισμα
    τους πρόσφερε νιότης διπλής
    ρυτίδες
    κι άσπρη την κόμη δίχως πιτυρίδα
    ν’ αποζητάει σαμπουάν με
    νέα σύνθεση επαναστατική

    αφού το μίσος όλα απροσμέτρητα τ’ αδειάζει
    καθείς στο τέλος με τον εαυτό του τακιμιάζει

    Σχόλιο από tamistas — 19/05/2011 @ 10:10 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: